| Regie: | Barbara Leibovitz |
|---|---|
| Cast: | Mikhail Baryshnikov, Graydon Carter, Hillary Rodham Clinton, George Clooney, Robert Downey Jr., Kirsten Dunst, Whoopi Goldberg |
| Genre(s): | Documentaire |
‘Toen we jong waren, reisden we veel vanwege de baan van onze vader. We gingen van plaats naar plaats en leefden in onze stationcar. Hier ben ik waarschijnlijk begonnen met het kijken naar het leven door een kader. What is a photographer’s life? Just a life through a lens…‘
In deze documentaire over fotografe Annie (Anna-Lou) Leibovitz, draait Barbara Leibovitz de rollen om en legt haar zus vast op film. Geïnterviewd in de oude stationcar van de ouders Leibovitz, vertelt Annie over haar tijd als kunstacademiestudent en de start van haar indrukwekkende carrière, die begint bij het muziektijdschrift Rolling Stone. Het interview wordt afgewisseld met fragmenten van een ander gesprek met Annie wanneer ze net begint met haar werk voor het tijdschrift. Daar omheen komen beroemdheden aan het woord om hun relatie met Annie te beschrijven. Het is Barbara zelfs gelukt om mensen als Yoko Ono en Hilary Clinton iets te laten zeggen over zus Annie. Dit levert ontroerende en grappige verhalen op, zoals de leden van de Rolling Stones die een boekje open doen over hun avonturen met de fotografe, die een tour van hen heeft vastgelegd. Keith Richards kan zich bij het terugzien van de meeste foto’s echter niet meer herinneren dat ze ooit gemaakt zijn… Oude en huidige werkgevers en collega’s komen aan ook het woord, daarnaast vertellen haar moeder en een paar van haar vijf zussen over de werkwijze en het talent van Annie. Ze wordt alom geprezen om haar gave de mensen die ze fotografeert daadwerkelijk te ‘zien’ en persoonlijk te leren kennen.
Een leuk element van de film is het terugzien van de vele werken die Annie heeft gemaakt zoals haar spraakmakende foto’s voor Rolling Stone, waaraan ze feitelijk haar faam heeft te danken. De prachtige foto’s zijn niet alleen een genot om te aanschouwen, maar zorgen met behulp van rock en country muziek voor een kleurrijke en dynamische film vol afwisselende beelden. Ook wordt een mooi beeld geschetst van de ontwikkeling van Annie als journalistieke fotograaf naar kunstfotograaf. Barbara volgt haar zus bij het uitzoeken van foto’s voor een nieuw fotoboek, waarbij Annie commentaar en uitleg geeft. Er is een kijkje achter de schermen bij een aantal grote opdrachten voor Vanity Fair. Hier alles uit de kast wordt getrokken: op budget wordt niet gelet, dus worden olifanten tot muziekcorpsen ingevlogen. De shoot zelf duurt overigens niet langer dan een half uurtje, Annie werkt snel en efficiënt.
Door het hoge ‘ beroemde sterren’-gehalte, zowel in het werk van Annie als onder de sprekers, is de film niet echt een intiem portret. De quotes van de sprekers en Annie zijn sterk, maar lijken tegelijkertijd net te goed doordacht. Er is niks overgelaten aan het toeval, iets wat documentaires juist hun charme geeft. Annie is wel eerlijk over haar verleden, idealen, angsten en het één ander over haar persoonlijke leven. Toch houdt ze enige afstand door gebruik zelfspot en humor, ook laat ze de vorming van haar privéleven grotendeels in het midden. Met name over haar overleden geliefde, schrijfster Susan Sontag, praat Annie in abstracte termen: ze ziet Susan als een ‘mentor’ waarmee ze een ‘speciale vriendschap’ had. Aan het einde van de film breekt Annies façade echter, wanneer ze de zelf gemaakte foto’s van een terminaal zieke Susan laat zien. Hoe cliché het ook klinkt (en misschien ook wel is), laat Annie hier voor het eerst het pantser van de stoere, zelfverzekerde en succesvolle vrouw van zich afglijden en registreert de camera daadwerkelijk een moment vol emotie.
Life through a lens is een mooie en goed in elkaar gezette film, die met dank aan het uitgebreide oeuvre van Annie voor veel interessant beeldmateriaal zorgt. Ondanks de soms wat afstandelijke houding van Annie, is Barbara Leibovitz’ documentaire een mooie ode aan haar zus en diens carrière. Annie zelf ziet haar plaats haarscherp: achter de camera in plaats van ervoor. Het leven door een kader is nou eenmaal wat ze gewend is.
