Na onder andere Little Britain, The Catherine Tates Show en Ali G is het weer tijd voor een nieuwe sketchshow van een Britse komiek, maar dit keer niet bedoeld voor de Britten zelf. Sinds drie weken zendt het Amerikaanse kanaal Showtime La La Land uit. Hierin vertrekken drie Britse typetjes van de nog onbekende komiek Marc Wootton naar ‘La La Los Angeles’ Hollywood om het daar te maken in de showbizz.
We zien de gemanicuurde en manipulerende valse waarzegger Shirley, die uit Engeland is gevlucht omdat hij van fraude werd verdacht. Ook is er de Michael Moorelook-a-like Brandon die het wil maken als documentairemaker. Maar het sterkste karakter is zonder twijfel Gary Garner. De voormalige taxichauffeur uit Londen vindt van zichzelf dat hij zo goed zijn kroegmaten kan vermaken, dat de rest van de wereld niet langer op zijn talenten kan wachten.
De serie neemt het Ali G-concept over, waarin een acteur echte mensen onbewust laten meespelen. Een combinatie van sketches en verborgen camerawerk dus. Gary gaat op die manier bekende agents, castingbureaus en fotografen af om vervolgens de ene na de andere platte Engelse opmerking te maken, tot ze hun nette gedrag niet meer kunnen volhouden. Zo gaat hij op een cursus ‘netwerken voor acteurs’, waarbij hij door zijn coach verteld wordt om een goed, waargebeurd verhaal te vertellen aan de anderen. De coach kijkt lijdzaam toe hoe Gary met zijn platte Cockney-accent keer op keer weer zijn ‘my mates in the pub stagged up me pile of ribs when I was in the jacks’-verhaal verteld. Uiteindelijk knapt er iets in die coach en schreeuwt hij dat niemand hier geïnteresseerd zou kunnen zijn in iets als hij. Dat zijn de momenten waar Wootton naar zoekt.
In eerste instantie lijkt de show een commercieel, slap aftreksel van het geniale Little Britain, aangepast aan het preutsere Amerikaanse publiek. Maar na een aantal afleveringen leer je de typetjes beter kennen en gaan de grappen steeds verder, waardoor het toch Brits aandoet. De twee hoofdingrediënten voor dergelijke series zijn duidelijk de sterke Britse accenten en de terugkerende oneliners. De Catherine Tate Shows ‘ Am I Bovvered, do I Look Bovvered, I AIN’T Bovvered’ was zo populair dat zelfs Blair ermee aan de haal ging. Het moment waarop La La Land van een matig niveau naar bijzonder geslaagd ging, was toen Gary voor de eerste keer zijn later regelmatig terugkomende ‘I’m big news. I’m just like, I’m like the next sort of big thing you ain’t ever heard of yet’ dropte. Ik wist dat we een nieuwe oneliner hadden, en een goede nieuwe Britse sketchshow.
