Voor velen al bekend nieuws, maar voor degenen die zich nog niet hebben laten informeren, Friends krijgt een spin-off: Joey. Matt LeBlanc kruipt weer in de huid van Joey, de sterke domme die vrouwen zo om de vinger windt en acteur van beroep is. In vergelijking met de typetjes uitde flopseries met LeBlanc was dit personage briljant. De blikken, opmerkingen en houdingen van LeBlanc waren erg geestig. Het was op zijn lijf geschreven. Nu proberen hij en NBC dit typetje te redden van vergetelheid door hem een serie te geven. Helaas wordt er nu afscheid genomen van Joey met een nare bijsmaak.
Joey verlaat New York om zich te gaan concentreren op zijn carrière als acteur in Hollywood. De eerste aflevering begint aardig. Hij stapt in een taxi en begint een verhaal te houden tegen de chauffeur over hoe hij New York heeft verlaten om in LA zijn carrière voort te zetten. Hij zal de stad in gaan en audities doen om de grootste ster te worden in LA. De taxichauffeur vindt het allemaal best, maar vraagt zich af: “So what are you doing in Dallas?” De typische Joey-blik volgt en hij antwoord knikkend met: “I had to transit in Dallas…man!!” Kortom het personage is totnogtoe niet veranderd, maar hij valt al snel weg in een zogenaamde Joey-overkill.
Wat opvallend is, is dat er bijna niet verwezen wordt naar Friends. De zender is hetzelfde gebleven en alleen de schrijvers zijn veranderd, maar Shana Goldberg-Meehan en Scott Silveri hebben beiden in het verleden meegewerkt aan Friends. Het heeft waarschijnlijk met de scenariorechten te maken, maar blijkbaar heeft NBC met de producenten van beide series niet kunnen regelen dat de overgang wat subtieler geregeld zou worden. Want hoe je het namelijk ook went of keert, het is wennen. Joey speelt zich af in het zonnige Californië dat in contrast staat tot het wat grijzere New York. Evenveel als het stereotypische intelligentieniveau van beiden. Californiers worden namelijk erg dom geportretteerd. Joey zou zich er dus goed thuis moeten voelen, maar het tegenovergestelde is waar. Joey hoort totaal niet op deze set thuis en is een eenzaam personage dat zonder vrienden wel heel erg saai blijkt. De personages om Joey heen horen namelijk niet dommer te zijn en het leven relaxter te nemen dan hij.
Wat precies zo succesvol was aan Friends wordt pas echt duidelijk als men naar Joey kijkt. Het personage Joey heeft vrienden nodig om zich te kunnen ontplooien. Het voordeel in Friends was dat het ene personage de ander stimuleerde en zo de grappige opmerkingen uitlokte. Chandler was de sarcast die goed speelde met de mindere intelligentie van Joey. En Joey was op zijn beurt de vrouwenverslinder die Chandler weer pakte op zijn onzekerheid. De verscheidenheid en afwisseling van persoonlijkheden en personages beschermden de anders matige typetjes. Ross, de intelligente, besluitloze vader tegenover zijn twee wat aanklooiende vrienden. Monica, de neurotisch schoonmaakster met haar bazigheid tegenover de verwende, knappe en later intelligente Rachel. En Phoebe die met haar spiritualiteit en absurditeit soms overkomt als dom blondje, maar vaak makkelijker door het leven gaat dan de rest. Elk personage had zijn eigen kwaliteiten en van welk personage je ook een spin-off zou maken, het zou niet interessant zijn. Ze hebben elkaar nodig.
Wil dat zeggen dat Joey gewoon niet de moeite waard is? Dat wil dat inderdaad zeggen. Er worden weliswaar nieuwe personages geïntroduceerd, maar behalve hun matige vertolking en makkelijke humor krijgen zo ook nog niet de rol die ze zouden moeten hebben. Een acteur die erg grappig was in Road Trip en nu ook hier aanwezig is als Joeys neef Micheal is Paulo Costanzo. Hij zou een interessant personage kunnen zijn als ze Micheal een beetje een tweede hoofdrol hadden gegeven. Helaas is hij als personage omgetoverd tot een soort onzekere jongen met academische intelligentie en een ‘lekkere’ moeder. Ring any bells? Een soort freshman Chandler dus. Daar komt ook nog bij dat je alleen Joey ziet en soms Micheal voorbij ziet komen. Dan heb je Micheals moeder, de zus van Joey, gespeeld door Andrea Anders. Een gebekte tante die vroeg een kind heeft gekregen en styliste wil worden, maar in feite een asociale newyorkse Italiaan is die toevallig in LA woont. En grappig is ze niet, irritant zelfs. Haar asociale gedrag laat Joey intelligenter blijken wat niet de bedoeling mag zijn.
Beiden zijn Joeys eerste vrienden en wanneer Micheal Joeys nieuwe huisgenoot wordt is het hek helemaal van de dam. Zelfs het buurmeisje; aantrekkelijk en onbereikbaar voor Joey (Rachel?). Dan nog zijn nieuwe manager, een verschrikkelijk slecht geacteerde freak die totaal niet grappig is. Eén grote rotzooi dus. Het zijn allemaal personages die om Joey heen bewegen, maar lang niet de kwaliteit dragen om als aandachtafleider te dienen. Maar behalve dat ook niet de kans krijgen om die afleider te spelen. Joey is namelijk de hele tijd het issue en dat werkt al snel op je zenuwen. We volgen enkel en alleen Joey. Je mag dan ook tot alle spijt concluderen dat hij een saai wezen is, die zonder zijn achtergrond in New York voor niemand interessant zou zijn.
Joey brengt ons in een nieuwe wereld. Een wereld waarbij vrienden zijn achtergebleven in New York en een nieuw leven moet worden opgebouwd in LA. Maar het is zeker geen betere wereld. Het is zelfs bijna zielig om naar te kijken. Waar Friends bestond uit twee of drie verhaallijnen die elkaar afwisselden door de grappige of significante momenten te tonen, zo bestaat Joey uit één saai verhaal met erg geforceerde grappen. Maar wie eerlijk is had dit verwacht. Het is alleen soms jammer dat het dan tóch waar is.
