Special: Het Einde
Aangezien het studiejaar weer tot een eind gekomen is, heeft de redactie van Xi zich gestort op het fenomeen "Het Einde": happy endings in film, de laatste levels van een game, de jaarlijkse cliffhanger van de televisiesoaps... Het einde sluit af, stemt weemoedig, maar roept ook op tot een kritische evaluatie van al wat daarvoor is geweest. Ach, en het einde is natuurlijk nabij.
THE END.
De kracht van de cliffhanger
Mijn zomer van 1997 werd gedomineerd door een vraag: is Daniël echt gevallen? Ik was destijds trouw fan van Goede Tijden Slechte Tijden. En alhoewel Angela Schijf en Katja Schuurman mijn tienerkamer sierden, was het niet alleen vrouwelijk schoon dat mij naar de soap trok. Ik leefde oprecht mee met het tragische leven van Robert Alberts, Helen Helmink en Meneer Harmsen, met soms geluk, soms verdriet. Dit alles bereikte een jaarlijks hoogtepunt in de spectaculairste aflevering van het seizoen: de seizoensfinale, de laatste cliffhanger voor het begin van de zomerstop. — Lees verder
Alles in één
Mediaplatformen zoals we ze nu kennen, dreigen langzaam te verdwijnen. Films zijn niet meer gebonden aan een bioscoopervaring, televisieprogramma’s niet langer alleen op tv. Media zijn, net zoals het internet, overal en nergens. Maar we willen graag onderscheid blijven maken: films zijn geen videogames en televisie is iets anders dan een website. Maar kan dat nog wel? Feit is dat de verschillende media steeds dichter bij elkaar komen, samensmelten tot één supermedium. Dit betekent ook een verandering voor mediastudies. Kunnen we nog het onderscheid maken? — Lees verder
Pluk de dood
Ons aller sterfelijkheid wordt al sinds het begin der cinema aangewend als thema. Hoewel een droef onderwerp, lijkt de focus in de cinema de laatste jaren danig verschoven: van het leven na de dood naar het leven zelf. De ontkenning van de dood in commerciële cinema is echter een fenomeen van alle tijden. Het einde is weinig absoluut. — Lees verder
Mp3-misère
Ken je dat? Na een heftig festivalweekend kom je voldaan thuis. Je ploft op de bank en zet je stereo aan om je favoriete nummers nog eens te herluisteren... Na vijf minuten merk je dat er iets niet helemaal klopt. — Lees verder
Tenminste houdbaar tot…
Enkele weken geleden was het weer zover. Terwijl duizenden druppels zich een weg naar mijn raam baanden, begon ik steeds meer plezier te beleven aan de game Terminator Salvation. Toegegeven, het nieuwste robotavontuur kent geen sterk verhaal en moet even op gang komen, maar na anderhalf uur wist de chaotische, licht tactische gameplay toch voor behoorlijk wat vermaak te zorgen. Spelend als John Connor wist ik tot in het mechanische hart van Skynet door te dringen, alwaar ik een epische strijd leverde met talloze T-700’s, terminators die pas na flink wat moeite het loodje legden. Helaas wist Terminator Salvation me daarna op een nare manier te verrassen: drie uur nadat ik begonnen was aan het avontuur, was het alweer over. Ik had het einde van een game die zestig euro kost in drie uur bereikt en er was werkelijk niets meer wat ik nog kon doen. — Lees verder
De psychologie van het filmeinde
Wederom verstoort de zoveelste gezapige, gemakzuchtige of ronduit slechte filmeinde de fijne kijkervaring van een anderzijds goede film. Volgens de psychologie achter het filmeinde is de laatste scène kennelijk zo belangrijk, dat de kijker dikwijls met een onbevredigd gevoel de bioscoop verlaat. Ab Zagt speelt in het Algemeen Dagblad van 22 maart 2009 in op deze irritatie. — Lees verder
Bad films, good actors
Zelfs het beste paard struikelt wel eens. Het is een mooi spreekwoord, troostend voor mensen die een fout gemaakt hebben. En fouten zijn er om vergeven en vergeten te worden, want iedereen maakt ze wel eens. Jammer genoeg geldt dit niet voor acteurs. Zelfs de grootsten en bekendsten worden afgeslacht na één verkeerde keuze. Hollywood is net de modewereld van Heidi Klum: one day you’re in, and the next day, you’re out. Ik heb de top vijf ‘films die een einde maakte aan de carrière van een acteur’ op een rijtje gezet. — Lees verder
