Liters bloed vloeien en honderden verminkte ledematen vallen in de gewelddadige game Afro Samurai. Ontwikkelaar Namco Bandai heeft zich nergens ingehouden, getuige de pijnlijke precisie waarmee je met een welgemikte zwaardbeweging handen en hoofden scheidt van hun ongelukkige eigenaar. Deze gruwelijke actie weet je de eerste paar uur aan het scherm gekluisterd te houden. Helaas vervalt Afro Samurai daarna in eentonigheid, waardoor de overige foutjes ineens wél gaan irriteren.
De game is een adaptatie van de gelijknamige Japanse animeserie, die overigens hier in Europa niet op televisie te zien is geweest. Het verhaal van de game volgt op enkele punten na het eerste seizoen van de anime. De kern van het verhaal is dat je als Afro Samurai (de ‘Number Two’) de dood van je vader (de voormalige ‘Number One’) wilt wreken. Toen Afro nog een kleine Afro was, was hij noodgedwongen getuige van de onthoofding van zijn vader. Die sprak, terwijl zijn hoofd in een plas bloed voor de jonge knul lag, met zijn laatste woorden de wens uit dat zijn zoon hem zou wreken.
Daarmee begint het avontuur. Je gaat op jacht naar de huidige ‘Number One’, tevens de moordenaar van je vader: een luguber figuur genaamd Justice. Ondanks dat de basis ook voor ons Europeanen vrij goed te volgen is, zullen enkele cutscènes en dialogen de westerse speler volledig ontgaan. Door deze hiaten in het verhaal wordt er nooit een emotionele band opgebouwd met Afro en zijn charismatische grijze reisgenoot Ninja Ninja (die overigens nog wat verrassingen in petto heeft), wier stemmen op onnavolgbare wijze zijn ingesproken door niemand minder dan Samuel L. Jackson.
Ondanks het gemis aan emotionele binding heeft Afro Samurai de speler genoeg te bieden. Allereerst is de actie ongekend bruut. Ook al zijn de standaardcombinaties van zwaardslagen en trappen hersenloos uit te voeren, het werkt aardig en je kunt er menig vijandelijke samoerai mee naar de eeuwige rijstvelden helpen. Pas echt interessant wordt het als je de zogenaamde focusmodus inschakelt, waarbij de bewegingen vertragen en je – mits je de timing van je slag onder controle hebt – met grote precisie ledematen af kunt hakken, zelfs van meerdere vijanden tegelijk. Het afmaken van een geslaagde combo met een slag waarmee je drie samoerai doormidden snijdt, geeft een enorme, zij het enigszins morbide, voldoening. De focusmodus is zó bruut dat deze de gehele game lang interessant blijft, al moet je waarschijnlijk wel gecharmeerd zijn van het ongenuanceerde geweld dat ermee gepaard gaat.
Een ander positief aspect van Afro Samurai is de presentatie. De grafische, tekenfilmachtige stijl en de feodale Japanse setting dragen beide bij aan de geslaagde sfeer van de game. De dorpen, bergen en bossen zien er goed verzorgd uit, evenals de animaties. Bovendien gaat alles vergezeld van het beste onderdeel van de game (ook al is dit zeker een kwestie van smaak): de soundtrack, verzorgd door hiphopartiest The RZA. De mix van melodische hiphop met Japanse invloeden past perfect en weet bovendien de gevechten naar een hoger niveau te tillen. Het is lang geleden, maar dit is eindelijk weer een game waarvan ik maar al te graag de soundtrack zou willen hebben.
Helaas wordt Afro Samurai ook geteisterd door een vervelende kwaal: eentonigheid. Ondanks de ongekende gruwelijkheid van de focusmodus, zijn de vijanden waarop je het geweld loslaat allerminst boeiend. Na een aantal uur word je het helemaal zat om telkens dezelfde vijanden doormidden te klieven. Daarnaast gaat ook de gameplay zelf na een tijdje vervelen; de overdreven simpele puzzel- en platformelementen zorgen voor onvoldoende afwisseling, waardoor je eigenlijk de héle game bezig bent met het vechten tegen dezelfde vijanden.
Door deze eentonigheid worden enkele schoonheidsfoutjes na een tijdje een doorn in het oog. Zo krijg je bij tijd en wijle het idee dat de camera haar uiterste best doet om jou als speler te dwarsbomen en zijn sommige gevechten met eindbazen onduidelijk, ongeïnspireerd en bijzonder frustrerend.
Jammer genoeg is Afro Samurai, ondanks een aantal zeer sterk uitgevoerde aspecten, door deze tekortkomingen niet meer dan een gemiddelde game. Mocht er eventueel in de toekomst een vervolg op de game komen en Namco Bandai slaagt erin de eentonigheid en schoonheidsfoutjes aan te pakken, dan kan het resulteren in een uitstekende game. Volgende keer beter.
