Sport
The Wrestler
Er is al genoeg geschreven over de parallellen tussen het leven van Mickey Rourke en zijn personage in The Wrestler. Ja, het maakt het verhaal nog echter, en is misschien de reden dat Rourke zich aangetrokken voelde tot de rol (of misschien wat regisseur Darren Aronofsky aantrok in de acteur). Maar om een recensie hierop te focussen doet de film geen recht. Rourke acteert weliswaar op 'bekend' terrein, maar zijn karakter is veel complexer dan een simpele weerspiegeling van zijn leven. Zijn spel is niets minder dan Oscarwaardig. — Lees verder
Rocky Balboa
It ain't over 'til it's over. Met deze pakkende tagline keert Sylvester Stallone na een afwezigheid van zestien jaar terug als zwaargewicht Rocky Balboa. Inmiddels is Stallone zestig jaar oud en is het de vraag of hij zich als dé bokslegende van het witte doek staande weet te houden in de ring. — Lees verder
Dreamer
Goed nieuws voor meisjes die van paarden houden, en slecht nieuws voor ouders die een hekel aan paarden hebben: er draait een nieuwe paardenfilm in de bioscoop, en hij is voor het hele gezin! De film vertelt het verhaal van een kreupel wedstrijdpaard dat door een paardenverzorger en zijn gezin onder hun hoede wordt genomen. Dit zorgt voor een boel vreugde, maar brengt ook de nodige problemen met zich mee. Kunnen ze het paard redden zonder er zelf aan onderdoor te gaan? — Lees verder
Match Point
Een tennisbal en een net. Een man, twee vrouwen. Een oude vrouw, een kind en een trouwring. De ingrediënten voor Woody Allens nieuwste film zijn verrassend gecombineerd tot een donker drama met komische invalshoek, die doet nadenken over het leven. — Lees verder
Murderball
De sportfilm. Een genre op zich. We kennen het allemaal. Onvolprezen toppers of eeuwige losers zetten alles op alles om één keer de beste te zijn en die felbegeerde prijs te winnen. Daarbij worden lessen geleerd over vriendschap of samenwerking, en het liefst nog allebei. Verander vriendschap in een oneindig veel andere nobele woorden, en het past ook in de sportfilm. Verander felbegeerde prijs winnen in tegenslagen overkomen (blessures, slechte vorm, familiedrama, scheidsrechterlijke dwalingen) en je merkt wat een verscheidenheid er eigenlijk bestaat in zo'n subgenre (lees de ironie). Dit is nou fictie. Je moet als regisseur van goeden huize komen wil je een sportfilm maken die niet aan deze clichés voldoet, en aangezien de meesten het niet eens proberen, een dergelijke film te maken die wél de clichés van de fictie bevatten, maar er geen wegwerpproduct van sentimentele flutverhaaltjes van weten te breien. Murderball behoort tot deze laatste categorie. Maar Murderball draait op IDFA. — Lees verder
IDFA: Just For Kicks
IDFA geeft je de mogenlijkheid om tien dagen lang alle ellende van de wereld over je heen gestort te krijgen. Uitgeprocedeerde assielzoekers, Servische kampbeulen en de ins en outs van Mauthausen worden in anderhalf uur op je netvlies gestort. Maar nu even niet. Voor mij begint het festival nog maar en eerst maar iets lichts: sportschoenen. Just for Kicks vertelt de geschiedenis van de sneaker. Een ruim uur gepraat over Nike en Adidas, why not? — Lees verder
Goal!
Als de Mexicaanse Santiago Muñez rond zijn 10e met een groepje vluchtelingen de Amerikaanse grens probeert over te steken, heeft hij meer aandacht voor zijn voetbal dan voor het hek dat hij over moet. Hij laat de bal vallen en wil hem eigenlijk nog gaan terughalen, maar vader Muñez beveelt hem op te schieten en mee te gaan, voor het te laat is. Al in de eerste shots van Goal! wordt op niet te subtiele wijze toonbaar gemaakt dat het hoofdpersonage verzot is op de bal, en door zijn vader wordt tegengewerkt. De toon is gezet voor een spannend verloop van jongensdroom die uit moet komen. — Lees verder
Million Dollar Baby
Met tientallen bekende films als acteur en ook al heel wat als regisseur op zijn naam heeft Clint Eastwood inmiddels een ongeëvenaarde staat van dienst in Hollywood. Met een regie-oscar op zak, en vorig jaar nog succesvol bij pers en publiek met Mystic River, zijn de verwachtingen hooggespannen voor zijn nieuwe film, Million Dollar Baby. Eastwood is al dik in de zeventig, maar still going strong. Ook in deze film. — Lees verder
06/05
Op het eerste gezicht zou je van Gogh's 06/05 grofweg kunnen bestempelen als de Nederlandse JFK. Dat zou echter wat kort door de bocht zijn, omdat de feiten rond de moord op Kennedy zich veel beter lenen voor een 'conspiracy theory' dan de moord op Pim Fortuyn. Van Gogh heeft zich dan ook laten inspireren door het boek van Thomas Ross en niet de film van Oliver Stone. Ironisch is dat de man die Pim Fortuyn afschildert als 'de stem van het volk die monddood is gemaakt', zelf ook van zijn stem en zijn leven is beroofd. Beiden zijn, ook al waren ze qua stijl totaal verschillend, exponenten geweest van de Nederlandse vrijheid van meningsuiting. Het is bijzonder deze exponenten te zien in 06/05, de één op het scherm, de ander erachter. — Lees verder
Wimbledon
De diploma's liggen nog ergens in m'n ouderlijk huis in de kast. Samen met drie vrienden vormden we goed team dat elke zaterdagmiddag in het zuiden van het land op verschillende tennisbanen te vinden was. Op de woensdagen na schooltijd was er de onvermijdelijke training en omdat we het altijd goed met elkaar konden vinden bleef de groep van vier zo'n acht jaar bij elkaar. Sinds het begin van de studietijd staat tennis op een laag pitje maar de herinneringen aan de prijzen zullen blijven. Als Working Title, met producenten als Duncan Kenworthy, Tom Bevan en Eric Fellner, met een romantische komedie komt waarin tennis centraal staat dan zou dat toch wel een trendsettende film opleveren die in de voetsporen zou kunnen treden van Four Weddings and a Funeral en Notting Hill ? Helaas is het tegendeel waar. — Lees verder
Dodgeball
Van alle genres bevat komedie waarschijnlijk nog het grootste spectrum aan subgenres. Bij het zien van deze aanduiding staat het namelijk niet vast of het zal gaan om platte poep en pies grappen, of humor die zo subtiel of voor ingewijden bestemd is dat ze aan het merendeel van het publiek voorbij gaat. En bij deze verdeeldheid hoort natuurlijk ook een even verdeeld publiek. Het is daarom ook dat vooral komedies heel vaak verschillend gewaardeerd worden. Neem nu een film als Dodgeball: A True Underdog Story. Er zullen mensen zijn die de flauwheid en oppervlakkigheid van het merendeel van de humor niet echt kunnen waarderen, maar voor anderen is het de leukste film van het jaar. Wat u er van zal vinden weet u aan het einde van deze recensie waarschijnlijk zelf het best. — Lees verder
Against The Ropes
Boksen doet het schijnbaar goed op het witte doek. Van Raging Bull en Rocky tot het wat recentere Ali. Als de indruk al bestond dat boksfilms doorgaans een behoorlijke kans van slagen hebben dan is deze nu volledig weggevaagd met Against The Ropes. Het regie debuut van Charles S. Dutton bestaat enkel uit voorspelbaarheden en mist spannende vechtscènes. Bovendien helpt de ordinaire sterspeelster Meg Ryan met haar acteerprestaties de film definitief naar afgrond en slaat ze Against The Ropes volledig knock-out. — Lees verder
