Misdaad
La Siciliana Ribelle
La Siciliana Ribelle is de semi-biografische vertelling over de zeventienjarige puber Rita Atria, die de Sicilliaanse maffia (de Cosa Nostra) openlijk aanklaagt voor de moord op haar vader en broer. Hiermee haalt ze zich ironisch genoeg de haat van haar dorp en het gehele eiland op de hals. Haar leven is niet meer veilig. Fijn gegeven is wel dat in deze film de maffia eindelijk zelf het slachtoffer wordt, door een halsstarrige maar koppige puber. — Lees verder
State of Play
Regisseur Kevin McDonald begon zijn carrière met het maken van documentaires en deed dit niet onfortuinlijk. Hij werd in 2006 echter wereldberoemd dankzij zijn eerste fictiefilm, The Last King of Scotland. Hoofdrolspeler Forest Whitaker mocht toentertijd zelfs een Oscar in ontvangst nemen voor zijn rol als Idi Amin. Met State of Play waagt McDonald zich voor de tweede keer aan een fictief verhaal. — Lees verder
The Last House on the Left
Het is een overbodige opmerking om te zeggen dat we de laatste jaren overspoeld worden met bloederige martelpornofilms, maar het is wel zo. Franchises zoals de Saw-reeks worden tot het bot toe uitgemolken tot er geen enkele druppel bloed meer uit te persen is. Vroegere succesreeksen als Halloween, Friday the 13th en Nightmare on Elm Street hebben of krijgen vandaag de dag een reboot, net zoals andere horrorfilms uit het verleden (of uit Azië). De meeste van dit soort films slaan letterlijk dood, maar af en toe zit er een verrassing tussen. De remake van The Hills Have Eyes was hier een goed voorbeeld van. Dit jaar krijgt een andere Wes Craven-klassieker een update, namelijk zijn debuutfilm The Last House on the Left. — Lees verder
Duplicity
Veel over het verhaal van Duplicity vertellen zou funest zijn voor de filmervaring; de paar leuke vondsten die de makers hebben bedacht, zouden daardoor tenietgedaan worden. En dat zou pas echt zonde zijn, want verder valt er aan de film bar weinig te beleven. — Lees verder
The International
Je kunt geen krant openslaan en geen nieuwsbericht zien, of er staat wel iets in over de financiële crisis. Regelmatig komt naar voren hoe de 'gewone man' de dupe wordt van de problemen van grote banken en bedrijven. Tom Tykwers laatste film, The International, speelt in op deze 'slachtofferpositie' van een gewone man. Hij laat zien hoe één man wel degelijk een verschil kan maken. — Lees verder
Gran Torino
Clint Eastwood timmert al decennialang aan de weg van acteur en regisseur. Zonder twijfel is hij één van de Groten uit de cinema. Veel van zijn personages zijn iconen geworden, net zoals Clint zelf. Want wie denkt bij het genre western nou niet aan Blondie uit The Good, The Bad and the Ugly? En wie zal ooit de zin: "You've got to ask yourself one question: Do I feel lucky? Well, do ya, punk?" uit Dirty Harry vergeten? Daarbij mogen moderne klassiekers zoals Mystic River, Million Dollar Baby en Letters from Iwo Jima in de regie van Clint Eastwood niet vergeten worden. In 2008 kwamen er weer twee films van de hand van de beste man uit: Changeling en Gran Torino. In de laatstgenoemde film kruipt Eastwood voor het eerst sinds vier jaar weer achter de camera vandaan. Groot nieuws, maar ook droevig als men bedenkt dat Walt Kowalski waarschijnlijk zijn laatste rol zal zijn. All good things come to an end. — Lees verder
Traitor
Bommen, aanslagen, doden: terrorisme. Voor velen een ver-van-mijn-bedshow. Een bomaanslag zal hen niet overkomen... Maar wat als het terrorisme dichterbij is dan je denkt? Wat als jij centraal staat binnen het circuit van het terrorisme? Traitor geeft ons een blik in de wereld van het terrorisme: 'Once you cross the line... you can't go back.' — Lees verder
Transsiberian
Lieve Emily Mortimer,
Vorige week heb ik een uiterst haatdragende recensie geschreven over The Pink Panther 2, waarin ik alle nadelige aspecten van deze mislukking heb besproken. Ook jij speelde een rol in de film, namelijk die van de secretaresse Nicole. En hoewel ik niet veel woorden vuil heb gemaakt aan jouw acteerwerk, heb ik er wel nachtenlang nachtmerries over gehad. 'Dat mens mag nooit meer acteren!', dacht ik bij mezelf. Toen ik een week later een andere persvoorstelling (Transsiberian) bezocht, stond jouw naam weer op de lijst! Mijn hart sloeg zowaar een slag over, en met tegenzin ging ik in de zaal zitten. Maar oh, wat heb ik nu spijt van alle negatieve dingen die ik over jou heb gezegd en gedacht. Ook critici zitten er soms gigantisch naast. — Lees verder
Slumdog Millionaire
Romantische komedie (A Life Less Ordinary), horror (28 Days Later...), science-fiction (Sunshine), (anti-)drugsfilm (Trainspotting), thriller (The Beach). Al deze verschillende genres en films hebben één ding gemeen: Danny Boyle. Dit Britse genie weet genre voor genre te veroveren, zonder dat het ook maar enige moeite lijkt te kosten. Dit jaar is hij terug met een sprookjesachtig coming-of-agedrama tegen het decor van bruisend India. Werkelijk, is er iets wat deze man níet kan? — Lees verder
The Pink Panther 2
Zo'n twee à drie jaar geleden draaide Peter Sellers zich driedubbel om in zijn graf toen Steve Martin zijn legendarische inspecteur Jacques Clouseau onbedoeld belachelijk maakte in een afschuwelijke remake. Fans van de originele films kregen spontaan een hartverzakking toen ze hun favoriete detective zagen stamelen over het woordje ´hamburger´. Maar wie dacht dat het niet erger kon, moet toch even stiekem kijken naar het nieuwste product uit de Pink Panther-stal. — Lees verder
Public Enemy Nr. 1 (Part One)
Jacques Mesrine was een Franse crimineel, die ook in de VS en Canada werd gezocht. Hij was verantwoordelijk voor meervoudige moord, kidnapping, ontsnapping uit de gevangenis, en ga zo maar door. Één van zijn 'stijlkenmerken' was het beroven van twee banken op één dag. Door zijn sluwe ontsnappingen aan de politie kreeg hij de bijnaam 'The Man of Hundred Faces' en was hij zelfs staatsvijand nummer één. Mesrines leven omvat zó veel, dat Jean-François Richet (Assault On Precinct 13) er twee films van besloot te maken. Public Enemy Nr. 1 (Part One), in de originele titel L'instinct de mort, is het eerste deel. — Lees verder
Righteous Kill
De film Heat uit 1995 is een misdaadthriller van de bovenste plank en wordt door velen als een klassieker beschouwd. En dit was niet in de laatste plaats te danken aan de hoofdrolspelers. Twee van de grootste acteurs van de afgelopen decennia speelden samen in de film, wat destijds een enorme sensatie veroorzaakte. Hoewel Al Pacino en Robert De Niro eerder samen te zien waren geweest in The Godfather: Part II, waren ze in die film geen enkele scène samen in beeld. In Heat deelden ze maar één scène, maar deze smaakte overduidelijk naar meer. — Lees verder
