Horror
De Griezelbus
Op de tafels van het klaslokaal branden allemaal kaarsen. Het licht is gedempt en de klas is stil. Een nogal smerig uitziende man staat voor de klas. Hij heeft vieze lange haren, een donkere zonnebril en een lange jas in dezelfde twijfelachtige kleur als zijn haren. De man is op uitnodiging van de zenuwachtig op zijn stoel heen en weer schuifelende meester gekomen om een griezelverhaal te vertellen. Na afloop van zijn verhaal heeft hij nog een persoonlijke boodschap voor het jongetje met de wilde bos donkere haren, die zo graag enge verhalen schrijft. Hij moet zich nooit inlaten met Ferluci; hij kan immers verhalen werkelijkheid laten worden. Hoe de verteller heet? Nol van Paulo. En de jongen? Onnoval natuurlijk! — Lees verder
Dark Water
Regisseur Walter Salles bracht ons vorig jaar nog het voortreffelijke Diarios De Motocicleta, en dit jaar is het de beurt aan Dark Water, een thriller waarin een moeder met dochter een nieuw huis betrekt. Een onderkomen dat toch niet zo'n goede koop blijkt als het op het eerste gezicht leek. — Lees verder
Doom
De regisseur van de dope actiefilms als Romeo must die , Cradle 2 The Grave en Exit Wounds is weer terug met een film die weer datzelfde hippe, urban gevoel uitdraagt. Weliswaar in een science-fiction setting, maar duidelijk met datzelfde MTV gevoel. Aangezien dit een verfilming is van een game en die ook steeds meer in de huidige popcultuur thuishoren, lijkt het bijna dat er hier sprake is van een samenkomst van subculturen die voor de incrowd zeker een interessante en vermakelijke combo gaat opleveren. Mensen die echter niet zo betrokken zijn bij dit wereldje en al vermoeid raken van de schuin gedrukte slang die ik al enige tijd bezig, zullen minstens zo vermoeid raken van deze 105 minuten durende testosteron-person-shooter. — Lees verder
The Devil’s Rejects
Wanneer zijn volgend slachtoffer het voor gezien moet houden is Otis van de Firefly familie heel duidelijk: "I'm here to do the devil's work." Eerder maakten we al kennis met de leden van deze gestoorde familie in Rob Zombie's film House of 1000 Corpses, die door sensationele media omschreven wordt als The Devil's Rejects. In de openingsscène wordt de familie beschoten door de lokale politie onder leiding van sherrif Wydell, die de moord op zijn broer wilt wreken. Opgenomen op locatie in de hete woestijnsteden van Lancaster en Palmdale, wordt de sfeer meteen duidelijk neergezet aan het begin van de film. De met een handheldcamera op Super 16 geschoten film heeft een lekker smerig rauw resultaat dat nergens glad aandoet. De credits die daarop volgen tonen op heerlijk jaren zeventig exploitation stijl de ontsnapping van broer Otis en zus Baby (Sheri Moon, vrouw van Zombie) en onze clown Captain Spaulding (Sid Haig, aanwezig in zo'n beetje elke serie uit de jaren zeventig en tachtig), die vervolgens onderduiken in een motel waar ze een lokale countryband gijzelen. — Lees verder
Land of the dead
Als men de woorden film en zombies in een zinsnede hoort dan is het eerste waar de meeste mensen aan moeten denken George A. Romero's horror- en cultklassieker Night of the Living Dead uit 1968. Een film die destijds opviel vanwege zijn expliciet gewelddadige beelden van mensenvlees consumerende zombies. Romero had met het maken van deze film zijn eigen niche gecreëerd bij het bioscooppubliek, vandaar dat een vervolg op deze film ook niet uit kon blijven. In 1979 verscheen dan ook Dawn of the Dead en in 1985 deed Romero er nog een schepje bovenop door een derde deel te maken, namelijk Day of the Dead. Een ware horrortrilogie was ontstaan, maar de beste man vond dit uiteindelijk niet voldoende en besloot onlangs om een vierde deel uit te brengen. Dit vierde en misschien laatste deel draagt de titel Land of the Dead. — Lees verder
The Jacket
Onafhankelijke filmproducties hebben meestal een bepaalde flair, ze zijn esthetisch gezien veel ruiger en de inhoud van het plot is soms controversieel te noemen. In het geval van The Jacket is zeker het eerste een waar feit. De kijker wordt zo lang de film duurt getrakteerd op verscheidene cinematografische hoogstandjes. Men kan echter eigenlijk beter spreken van een cinematografische verfrissing. Wij verkeren namelijk nu al weer een aantal weken in het Blockbuster hoogseizoen van het jaar (de zomer) en het is daarom niet verkeerd om te stellen dat we nou met zijn allen wel weer toe zijn aan iets meer uitdagends. Het enige wat er de afgelopen tijd van de lopende band in Hollywood is gevallen zijn actie- en horrorfilms. Allemaal wel leuk, maar het enige waarvoor de meeste mensen (waar ik er een van ben) nog de moeite nemen om in de zomer naar de film te gaan is om te kijken wat de studio's nu weer uit hun hoge CGI hoed kunnen toveren. In The Jacket komen er echter ook wel de nodige special effects aan te pas, maar The Jacket probeert de kijker ook te shockeren en te confronteren met enkele morele kwesties waar, denk ik, iedereen in zijn of haar leven mee te maken heeft. — Lees verder
Calvaire
Het schrijven van deze recensie gaat gepaard met het nog bijkomen van de mokerslag die Calvaire me uitdeelde. Godverdomme, wat een film is dit! Deze zeer brute survival film is niet voor ieders smaak en zeker niet voor gevoelige zielen. Van grote invloed is duidelijk The Texas Chainsaw Massacre . Wie zijn eerste filmervaring met die film nog eens wilt evenaren zit bij Calvaire goed. In tegenstelling tot de remake van TCM, is het Belgische Calvaire ook nog eens zeer actueel. Debuterend regisseur Fabrice du Welz is boos op zijn land en de film is onder meer een reactie op de zaak van Marc Dutroux. Deze film laat in ieder geval zien dat we in de toekomst nog wel wat kunnen verwachten van hem. — Lees verder
Saw
Eens in de zoveel tijd komt er vanuit de mainstream horror een knaller van kaliber die een groot publiek aanspreekt en tegelijkertijd de liefhebbers van het betere hak-en zaagwerk tevreden stelt. Saw is zo'n film en in het kader van beter-laat-dan-nooit (er wordt alweer gewerkt aan een vervolg) kunnen we blij zijn dat deze film ons land ook heeft bereikt. In de openingsscène worden we midden in het verhaal geworpen. Adam (Leigh Wannell, ook co-scenarist) en Dr Lawrence Gordon (Cary Elwes) zitten tegenover elkaar vastgeketend aan een muur in een soort ondergrondse badkamer. Beiden zijn in het bezit van een zaag. Tussen hen in ligt een lijk in een plas bloed, met in de ene hand een cassetterecorder en in de andere hand een pistool. Op de cassette krijgt Dr Lawrence te horen dat hij Adam binnen acht uur dient te vermoorden, anders zullen zijn vrouw en dochter sterven. Ondertussen zijn Danny Glover en Ken Leung als twee cop buddies op jacht naar de seriemoordenaar Jigsaw die hierachter zit. Met behulp van flashbacks vallen er steeds meer puzzelstukjes op hun plaats. — Lees verder
Boogeyman
Het lijkt wel alsof Hollywood is vergeten hoe ze goede horrorfilms moeten maken. Werden we de afgelopen weken al getrakteerd op B-horror als Cursed en White Noise , nu is het de beurt aan onze grote kindervriend Boogeyman. Maar Boogeyman laat zien dat het allemaal nog veel erger kan. Cursed mocht dan misschien wel beschamend banaal zijn, de film was in ieder geval wel gewoon uit te zitten. — Lees verder
White Noise
Het is niet de eerste keer dat er een film voorbij komt waar de doden tot ons spreken via een televisie. Denk maar aan Poltergeist of recentelijk nog The Ring waarin een videoband een dodelijke boodschap bezat. In White Noise komen de doden tot leven via EVP (Electronic Voice Phenomenon) en ook Michael Keaton zien we na lange tijd weer eens terug in de bioscoop. Hij heeft als Jonathan Rivers een perfect leventje: goed betaalde baan als architect, mooie vrouw en een leuk kind. Als zoiets al meteen vanaf de eerste minuut duidelijk gemaakt wordt dan moet er wel iets fout gaan en zijn vrouw komt dan ook om in een auto-ongeluk. Jonathan raakt helemaal gefrustreerd en een bezoekje van een mysterieuze man maakt hem niet vrolijker. Deze man zegt dat hij boodschappen van Jonathans overleden vrouw doorkrijgt en wil hem daarover spreken. Natuurlijk gelooft Jonathan dit niet maar wanneer hij telefoontjes krijgt die met het mobieltje van zijn overleden vrouw gepleegd worden is het tijd voor een goed gesprek. — Lees verder
Cursed
Wes Craven's ruim dertigjarige carrière omvat heel wat ups en downs. Elk decennium kwam de man echter wel met een klassieker, maar daar stond ook veel (leuke) pulp tegenover. In de jaren zeventig werd de horror nog vooral gekenmerkt door vrij bruut geweld (als in de rapefilm Last House on the Left), in de jaren tachtig voerden bovennatuurlijke verschijnselen de boventoon, met een highschool sausje. En met Scream kwam er in de jaren negentig weer een opleving van de slasherfilm. Sindsdien heeft de man geen behoorlijke film meer gemaakt. De derde samenwerking met Kevin Williamson als scriptschrijver is dit keer een weerwolffilm. — Lees verder
The Ring Two
Na een pakket sequels, prequels en zowel Koreaanse als Amerikaanse remakes is het de vraag in hoeverre de Ring -koe nog meer kan worden uitgemolken. Met geestelijk vader Hideo Nakata staat er in ieder geval iemand aan het roer die het in zich heeft om zijn kindje nieuw leven in te blazen. Zodoende is de tweede Amerikaanse The Ring volgens officiële bronnen eens geen remake, maar na Takashi Shimizu's The Grudge betekent dit wél een voortzetting van de aparte trend om eigen films in een nieuw Hollywood-jasje te steken. Het resultaat blijkt uitermate inspiratieloos: 'geen remake' betekent in dit geval niet veel meer dan het om zeep helpen van een eens zo aardig uitgangspunt. — Lees verder
