| Regie: | Jon Knautz |
|---|---|
| Cast: | Robert Englund, Trevor Matthews, Daniel Kash, David Fox, Dean Hawes, Rachel Skarsten, James A. Woods |
‘Nothing so represents a daub as a masterpiece.’ Deze beroemde paradox van kunstenaar Paul Gauguin had niet meer waarheid kunnen bevatten. Geroemde meesterwerken zijn zo vaak besproken en geanalyseerd, dat ze soms meer weg hebben van een kladwerk waarop mensen hun theorieën en filmkennis kunnen testen. Daarom gaat Xi iedere maand op zoek naar een onbeschreven blad. Na een maand afwezigheid in verband met het IFFR zijn we terug met een wat recentere Xi Classic. Na twee kunstzinnig films (Scandal en L’homme qui plantait des arbres) te hebben besproken, is nu een compleet andere film aan de beurt. Jack Brooks: Monster Slayer is pulp in zijn puurste vorm.
En dat is bijzonder lang geleden. Julius Koetsier zei in zijn recensie van Demoniacs al terecht dat exploitatie de laatste jaren steeds populairder wordt door reeksen als Saw . Het moet echter, zoals het alle films tegenwoordig betaamt, enige vorm van diepgang of verhaal tonen. Puur plezier is niet meer genoeg, en dat is jammer. Soms verschijnt er een film als Slither of Shaun of the Dead die de filmwereld weer een beetje wakker schudt. Genoeg voor een nieuwe franchise à la Nightmare On Elm Street wordt het echter niet. Daarom was ik zo blij met Jack Brooks: Monster Slayer. Het is een film die alles overal vandaan jat, maar juist daarom zo geweldig leuk is. En het feit dat er al een tweede en derde deel in de maak zijn, toont de mogelijkheden voor een nieuwe cult franchise. Voor mij is dit genoeg reden om de film tot de Xi Classic van maart te benoemen.
Jack Brooks zag jaren geleden hoe zijn ouders vermoord werden door een monster. Zelf wist hij weg te vluchtten, maar deze laffe daad bleef hem zijn hele leven bij. Nu is hij een loodgieter met agressieproblemen, waar zelfs zijn psychiater niks aan kan doen. Hij heeft problemen met zijn vriendin, en ook nog eens moeite met zijn avondschool. Jack Brooks weet niet wat hij moet met het leven. Tot zijn leraar per ongeluk vervloekt raakt, en verandert in een groot monster. Brooks besluit niet langer te vluchten, maar actie te ondernemen. Een nieuwe held is geboren.
Dat de film er bijzonder lang over doet voordat Jack een nieuwe draai geeft aan zijn leven, is makkelijk te vergeven. Het eerste uur zit namelijk vol met campy dialogen, mysterieuze figuren en slechte bijrollen. Trevor Matthews speelt een leuke rol als Jack Brooks. Hij is een combinatie tussen Ash (Evil Dead) en Buffy, maar dan met een traumatisch verleden. Voornamelijk naar het einde van de film toont hij zich meer dan capabel de film te dragen, en daarmee ook de toekomstige franchise.
Nog beter dan Matthews is Robert Englund, beter bekend als Freddy uit A Nightmare On Elm Street. Hij speelt Brooks’ leraar die door een virus geïnfecteerd wordt, en zo langzaam verandert in een monster. Zijn slaapwandelscènes zijn hilarisch, en lijken op momenten een ode aan Tor Johnson in Planet 9 From Outer Space. Regisseur Jon Knautz heeft naar meer oude horrorfilms gekeken voor zijn film. Zo zien we verwijzingen naar Halloween, The Dark Crystal, Dracula, Evil Dead en zelfs Teenage Mutant Ninja Turtles voorbij komen. Intertekstualiteit overheerst een groot gedeelte van Jack Brooks, en maakt het daarom zo leuk om naar te kijken.
Maar de echte kracht van de film schuilt in de monsters. Knautz heeft er niet voor gekozen zijn monsters tot leven te wekken door middel van CGI, maar maakt gebruik van kostuums en schmink. Het is een frisse wind door het bos van de goedkope horrorfilms van de afgelopen paar jaar. Van de eenogige schildpad aan het begin van de film tot de olieachtige kruising tussen een vampier en een ninja, elk monster is weer schitterend. De zombies lijken veel op de Deadites uit de Evil Dead-reeks, een groot compliment voor de makers. Het leukst is echter Robert Englund, die aan het eind van de film verandert in een mean, green, soul sucking Muppet-like machine met tentakels.
Een film heeft geen diepgang nodig om een klassieker te worden. Met voldoende intertekstualiteit, gecombineerd met originele vondsten, gave monsters en voornamelijk veel plezier kom je al een heel eind. Jack Brooks is een cultfilm in the making, en verdient het om een groot publiek te bereiken. Jack Brooks: Monster Slayer Part II verschijnt eind dit jaar. Ik hoop op meer monsters, meer camp en veel fun!
Jack Brooks: Monster Slayer is voor €8 te koop bij de Fame in Amsterdam.
