The Wolfman

Al sinds de mens achter de kracht van vertellingen kwam, is men gefascineerd door monsters. Vampiers, mummies en zombies hebben allemaal talloze keren geschitterd in films. Waar deze allemaal hoofdrollen hebben vervuld, moest de weerwolf het meestal doen met bijrollen, in films als Underworld en Twilight. De laatste jaren heeft de weerwolf geen noemenswaardige rollen in  zijn eentje kunnen spelen. The Wolfman laat ons op pijnlijk wijze zien waarom dit monster jarenlang is verwaarloosd.

The Wolfman is een film van Joe Johnston en een remake van de gelijknamige film uit 1941. Wanneer Ben wordt vermoord door een woest beest, schrijft diens verloofde Gwen (Emily Blunt) een brief naar haar schoonbroer Lawrence (Benicio Del Toro). Zij vraagt daarin om hulp in de zoektocht naar haar man. Eenmaal aangekomen in Blackwood wordt de Talbot familie herenigd. Sinds de dood van zijn moeder heeft Lawrence geen contact meer gehad met zijn broer en vader John (Anthony Hopkins). Hoe langer hij in Blackwood blijft, hoe erger de zaken worden. Hij wordt gebeten door het beest en niet veel later wordt hij zelf een moordlustig monster. Tegelijkertijd ontrafelt zich een familiemysterie.

Het interessante van de weerwolf is het grote contrast tussen twee identiteiten. In menselijke vorm is het de held, die te allen tijde menselijke emoties vertoont en relaties heeft met andere personen. Met volle maan verandert hij vervolgens in een ongecontroleerd moordbeest, hetgeen gepaard gaat met vele slachtoffers. Dit resulteert onder andere in psychologische conflicten voor zijn omstanders. De ene kant kent de menselijke vorm en heeft daarom medeleven. De andere kant ziet vooral de moorden en de slachtoffers De weerwolf wordt in menselijke vorm namelijk zowel beschermd als gehaat. Als kijker is het moeilijk, omdat je sympathie hebt voor de hoofdpersoon en angst voor de weerwolf. Het ethische vraagstuk wat dan volgt; iedereen wil het beest vermoorden, maar in hoeverre is dat geoorloofd als het om een onschuldig mens gaat.

The Wolfman probeert dit conflict over te brengen, maar faalt daarin. De rol van de weerwolf wordt namelijk keer op keer veranderd en je kijk op het beest is telkens anders. In het begin is de weerwolf het kwaad, omdat hij er onder andere voor heeft gezorgd dat de broer van Lawrence gedood werd. Wanneer Lawrence echter het monster is, hoop je dat hij dood en verderf zaait. Niet alleen omdat dat leuk is om te zien, maar ook omdat de meeste personages in de film worden neergezet als totale idioten en klootzakken. Waar zij de slachtofferrol in moeten nemen, fungeren ze nu als terechte doelwitten. Het potentieel meest interessante aspect van de weerwolf wordt hier dus niet uitgewerkt.

Dat heeft niet alleen met het plot te maken, maar ook met de acteerprestaties. Benicio Del Toro laat vooral zijn ogen spreken. Dat kan goed uitpakken, omdat hij sterke emoties kan laten overkomen met zijn krachtige blik. In deze film resulteert het echter alleen maar in dode en sullige staarmomenten. Anthony Hopkins speelt een bekende rol. Hij is rustig en kalm, maar tegelijkertijd toont hij potentieel gevaar. Als kijker zie je dat al vanaf het eerste moment dat je hem ziet, maar eerst moet er door de film een soort van gebroken vader en zoon-relatie worden neergezet. Chemie tussen deze twee personages is er alleen niet, waardoor dit hele aspect van de film inzakt als een kaartenhuis. Emily Blunt speelt haar rol aardig, maar de opbloeiende liefdesrelatie tussen Gwen en Lawrence is te geforceerd. Wat Aberline (Hugo Weaving) overigens toevoegt aan het verhaal blijft voor mij onduidelijk. Hij speelt geen slechterik, maar wordt ook niet neergezet als goedzak. Zijn toevoegingen aan ontwikkelingen in het verhaal zijn minimaal en van diepgang is al helemaal geen sprake.

De personages en hun relaties overtuigen niet, de rol van de weerwolf is betekenisloos en het script steekt vervolgens ook nog eens amateuristisch in elkaar. Het is net iets te overduidelijk dat bepaalde scènes in elkaar zijn gezet, om ze uiteindelijk te laten eindigen in een moordpartij. Zo is er een scène waarin een hele zaal is volgepropt met mensen die niet willen geloven dat Lawrence werkelijk een weerwolf is. Hij is daar echter heen gebracht door de mensen die juist wel wisten dat de vloek echt was. Toen de professor de zaal eenmaal toesprak en zei dat er niks aan de hand was, was ik met stomheid geslagen. De overgang en het motief van deze scène getuigen van een slecht script en inspiratieloze schrijvers. De slachtpartij die volgt is daardoor volslagen betekenisloos en dient alleen als ordinaire vunzigheid.

Wat overblijft is een film die het volledig moet hebben van actie. Ook dat stelt teleur.  De acties die het (lelijk vormgegeven) monster maakt zijn gewelddadig, bruut en de ingewanden en afgehakte hoofden vliegen regelmatig in het rond. Maar door de genoemde gebreken komt deze bloederigheid niet uit de verf. Het is overdreven en te geforceerd. De choreografie laat ook te wensen over. De moorden zijn eentonig en het gaat allemaal net iets te snel. Het eindgevecht is helemaal belabberd: je verwacht een supergevecht tussen twee vechtmachines, maar in plaats daarvan lijkt het alsof je twee studenten ziet matten.

De film wil graag een horrorfilm zijn, maar de weerwolven zijn simpelweg niet eng. Het wezen is maar één keer in de maand moordlustig en daardoor voorspelbaar. Het leukste van een weerwolf zijn de potentiële psychologische conflicten die kunnen ontstaan. Men had er dan ook niet voor moeten kiezen om een remake te maken. Iedereen kent de legende en kan de hele film voorspellen. Nieuwe inzichten waren slimmer geweest. Twilight en Van Helsing zijn voorbeelden van films waarin de weerwolf beter tot zijn recht komt, doordat er een andere twist aan wordt gegeven.  Naast dit gegeven slaagt de film er verder nergens in om eng te zijn door jammerlijke beslissingen in het plot. Er is geen opgebouwde spanning en het mysterie wordt in het begin al ontrafeld, doordat je de weerwolf meteen al te zien krijgt.

The Wolfman faalt werkelijk in alles wat het wil zijn. Het script is inspiratieloos en alle doelen die de regisseur voor ogen leek te hebben, zijn mislukt. De makers wilden dat Lawrence zowel schurk als held was, maar als held verdient hij geen sympathie en als weerwolf is hij niet beangstigend. Als horror is deze film niet eng of spannend, als actiefilm niet overtuigend en als psychologisch drama geforceerd. De film slaagt er wel in schrikbarend slecht te zijn. Ook een prestatie.