The Princess and the Frog

Het is lang geleden dat we hebben genoten van een rasechte nieuwe Disney tekenfilm. In tijden van 3D, HD en allerlei andere mooie technieken maakt Disney een gedurfde stap en komt met een ouderwetse tekenfilm. Met swingende muziek, een moralistisch verhaal en een kleurrijk scala aan personages wil Disney ons trakteren op een avondje genieten met The Princess and the Frog. En er is genoeg om van te genieten, met geweldige muziek en een leuke draai aan het bekende verhaal.

Het is overduidelijk Disney, maar de magische sfeer van de vroegere films is helaas deels verdwenen. Zet je de nostalgische gevoelens opzij, dan boet de film flink wat aan kwaliteit in. Varende op verwijzingen naar tekenfilms zoals Aladdin, weet The Princess and the Frog niet het niveau van verhaalvertelling te bereiken dat we gewend waren uit de gloriedagen van de tekenfilm. Daarmee is de film een leuke afwisseling op al het CGI-geweld geworden, maar meer dan een ode aan de tekenfilms van weleer is het niet.

Het verhaal speelt zich af in New Orleans, een kleine eeuw geleden. Centraal staat Tiara, een mooi meisje dat haar eigen restaurant wil gaan openen. Ze komt echter uit een arme familie en heeft problemen met de financiering. Als ze een pratende kikker tegenkomt die claimt prins Naveen te zijn, wordt de verleiding groot om op zijn aanbod in te gaan. Maar waar in het beroemde sprookje de kikker weer in de prins verandert, transformeert hier de dame in een kikker. Opgescheept met elkaar proberen ze een sluw complot tegen de prins en de koning te stoppen. En zoals het een Disneyfilm betaamt, beleven ze onderweg spannende avonturen.

De film begint rustig, met heerlijke sfeerscheppende scènes en een voor een doen de personages hun entree. Na een scène vol dierenkwelling – zeer grappig – worden we meegenomen in het leven van Tiara. Het enige wat Tiara onderscheidt van andere Disneyprinsessen is haar huidskleur, maar de cultuur waaruit ze komt schept een totaal andere sfeer dan we van Disney gewend zijn. Tiara heeft iets wat de andere prinsessen niet hebben: een overweldigende muzikale achtergrond. Fans van swingende blues kunnen hun hart ophalen, want het ene na het andere geweldig klinkende nummer komt voorbij. Wanneer de prins al zingend en gitaarspelend ten tonele verschijnt, krijg je spontaan de neiging om mee te klappen met het getekende publiek. Na zo’n leuke start lijkt de film niet meer mis te kunnen gaan, maar al snel komen de eerste barsten in het vrolijke tafereel.

Met de introductie van de bad guy van het verhaal, Dr. Facilier, zet de film een wisselvallige koers in richting de climax. Deze Dr. Facilier is een van de zwakste slechteriken uit de Disneygeschiedenis. Een weinig indrukwekkende man die al zijn evilness moet halen uit het praktiseren van voodoo. Niet alleen is het personage zelf weinig indrukwekkend, maar hij roept ook een zorgpuntje op over de kindvriendelijkheid. Duistere schaduwen die de hoofdpersonages terroriseren, opgeroepen door zwarte magie en begeleid door duistere bassen leveren geheid nachtmerries op bij de jongste kijkers. En de manier waarop dit personage uiteindelijk ten einde komt, zal zelfs de wenkbrauwen van volwassenen doen fronsen.

De stad New Orleans wordt al snel verruild voor donkere moerassen. Als locatie minder interessant en bruisend, maar gelukkig ontmoeten onze hoofdpersonages daar het ene levendige personage na de andere. Maar hoe leuk die personages ook uitgevoerd zijn, niets valt buiten de bekende kaders. We hebben domme, lompe, lieve en mentorachtige personages. En door het duistere randje zijn we ons telkens bewust van de bekende formule van Disney. Voor de jonge doelgroep zal dat niet echt een probleem zijn. En zolang de jongere doelgroep het snapt, dan is de film in zijn opzet geslaagd.

Maar ook hier zit een keerzijde. Naarmate de film richting het einde gaat, wordt de moraal steeds ingewikkelder gemaakt. Lang lijkt de boodschap individualistisch van aard te zijn; maar constant in jezelf geloven en aan jezelf denken is wellicht niet wat er aan de jeugd mee gegeven dient te worden. Op het eind komt er nog wel wat opheldering, maar de jongere kijkers zullen de draad dan allang kwijt zijn geraakt.

The Princess and the Frog is niet de gehoopte glorieuze terugkeer geworden. De film biedt een leuk scala aan personages en werkelijk sprankelende muziek. Toch doen de zwakke antagonist, de te duistere voodoopraktijken en de warrige moraal afbreuk aan de film. De sfeer die het begin zo genietbaar maakt, verdwijnt langzaam naarmate de film vordert. Het maakt ons terdege nog meer bewust van het feit dat de gloriedagen van 2D voorbij zijn.  De film laat ons slechts een glimp zien van de charme van het getekende. Het is als ode sterk, maar staat diep in de schaduw van Pixarfilmszoals Up . Een leuke anderhalf uur is gegarandeerd, maar al snel zal er weer teruggegrepen worden naar Lion King, Aladdin en andere klassiekers van weleer.