The Lovely Bones

Peter Jackson is vooral bekend om twee soorten films: splatterkomedies, zoals Bad Taste en Braindead, en epische avonturen, zoals King Kong en die film over reizende dwergen. Zijn beste film wordt echter vaak vergeten: Heavenly Creatures , een eigenzinnig drama over de fantasiewereld van twee tienermeisjes. Met The Lovely Bones komt Jackson eindelijk weer eens op soortgelijk terrein. En dat was de moeite waard.

Susie Salmon (Saoirse Ronan) wordt op veertienjarige leeftijd vermoord. Vanuit het hiernamaals bekijkt ze hoe haar gezin het verdriet probeert te verwerken, en de moordenaar probeert op te sporen. The Lovely Bones is een aparte film. Een familiedrama over het verdriet na het verlies van een dochter, een thriller over de jacht op een moordenaar en een surrealistische visie op het leven na de dood. Zo’n combinatie kom je nergens anders tegen. Helaas overtuigt Jackson niet op alle vlakken: als drama stelt de film weinig voor. Dit ondanks de uitstekende vertolkingen: Saoirse Ronan is perfect als Susie, en Mark Wahlberg zet als haar vader één van de beste rollen uit zijn carrière neer. Susan Sarandon is bij vlagen hilarisch als oma die hulp in de huishouding biedt. Voortdurend met een sigaret in de mond en een glas sterke drank in de hand geeft ze haar kleinkinderen een laconieke maar liefdevolle opvoeding.

De Salmons zijn een geloofwaardig en sympathiek gezin. Er wordt echter maar weinig moeite gedaan om  hun verdriet na Susies dood in beeld te brengen: een paar huilbuien en woede-uitbarstingen, daar blijft het bij. Als Susie nog leeft, deelt ze een ontroerende scène met haar vader, waarin de twee een miniatuurschip in een fles overeind trekken. Na haar dood komt de vader deze fles natuurlijk weer tegen. Dit gegeven zou een hartverscheurende scène kunnen opleveren, maar het lijkt wel alsof Jackson bang is dat zijn film te heftig zou worden; nergens krijg je ook maar een brok in je keel.

Als thriller werkt de film gelukkig een stuk beter. Er zijn scènes die niet misstaan zouden hebben in een Hitchcockfilm. Neem dit juweeltje: de politie bezoekt de moordenaar voor een ondervraging. De moordenaar doet alsof hij van niets weet, maar ontdekt dan op zijn kast een bewijs van zijn daad, dat hij was vergeten op te ruimen. Hoe redt hij zich hieruit? Een klassiek uitgangspunt, maar perfect uitgevoerd. Door Jacksons gevoel voor spanningsopbouw blijft The Lovely Bones boeien van begin tot eind.

Het meest indrukwekkend zijn echter de scènes die zich afspelen in het hiernamaals. Hier zien we de uitbundige, epische cinematografie die voor Jacksons doorbraak zorgde. Susie bevindt zich na haar dood in zulke schitterende landschappen, dat ik nauwelijks kan wachten tot ik zelf vermoord wordt. CGI is er natuurlijk ook in overvloed. Soms overbodig en ronduit onrealistisch, maar vaak ook droomachtig mooi.

Nog nooit was er zoveel sprookjesachtige schoonheid te zien in een film over een kindermoord. Alleen al daarom verdient The Lovely Bones het om gezien te worden. Helaas heeft de film te weinig emotionele diepgang om zijn volledige potentieel te bereiken. Het immense verdriet dat het verlies van een kind moet veroorzaken, wordt nauwelijks getoond. The Lovely Bones is zeker de moeite waard, maar Heavenly Creatures blijft eenzaam aan de top van Jacksons oeuvre staan.