| Regie: | Peter Jackson |
|---|---|
| Cast: | Bruce Allpress, Sean Astin, John Bach, Sala Baker, Cate Blanchett, Orlando Bloom, Billy Boyd |
| Genre(s): | Actie, Avontuur, Fantasy |
Moet ik nog een inleiding geven op The Two Towers, het tweede deel uit de The Lord Of The Rings-trilogie ? Met meer hobbits, orken, overweldigende visuele effecten en magie weet je wat je kunt verwachten. En het zijn juist die verwachtingen die Peter Jackson moest zien na te komen gezien het wereldwijde succes van het eerste deel. Maar er bestaat geen twijfel dat het grootste gedeelte van het publiek, dat mee heeft geholpen om $860 miljoen binnen te halen, zal terugkeren voor dit nieuwe avontuur.
Nu het reisgenootschap uit elkaar is gevallen wordt de aandacht verdeeld over drie groepen. Aragorn (Viggo Mortensen), Legolas (Orlando Bloom) en Gimli (John Rhys-Davies) gaan achter de ontvoerde hobbits Merry (Dominic Monaghan) en Pippin (Billy Boyd) aan terwijl Frodo (Elijah Wood) en Sam (Sean Astin) op hun weg naar Mordor het vreemde schepsel Gollum tegenkomen. Iedere groep moet problemen het hoofd bieden. Zo zijn Frodo en Sam er niet zeker van of ze Gollum wel kunnen vertrouwen maar hij is de enige die hun kan helpen om de juiste weg naar Mordor te vinden. Aan de andere kant proberen hun vrienden Merry en Pippin uit alle macht om uit de klauwen van hun ontvoerders te geraken en is voor Aragorn het moment aangebroken waarop hij als leider moet laten zien dat hij uit het juiste hout gesneden is. Aragorn is namelijk de enige nog levende afgezant van de troon van Gondor. Een land dat spoedig onder het bewind van Saruman (Christopher Lee) zal vallen wanneer het mensenras niet terugvecht.
Op visueel gebied zal The Two Towers zeker hoger worden aangeschreven dan The Fellowship Of The Ring.Dit wordt pas echt duidelijk in het laatste half uur van de film wanneer er vrijwel alleen aandacht besteedt wordt aan de slag om Helm’s Deep, ietsdat niet gerealiseerd had kunnen worden als er geen digitale technieken waren geweest. Vanaf het moment dat de pijlen door de lucht vliegen ende legers als een vloedgolf letterlijk in elkaar rollen besef je eigenlijk dat je naar een meesterwerk zit te kijken. Om deze sequentie dan ook als ‘groots’ te omschrijven zou nog een understatement zijn, het is een voorbeeld van epische proporties met een hoog David en Goliath gehalte.
Hetgeen in ieder artikel terugkomt is de lofzang naar de mannen van de WETA-studio die op een fenomenale manier Tolkiens schizofrene personage Gollum tot leven hebben weten te scheppen. Aangezien Peter Jackson een figuurtje als Dobby of Jar-Jar wilde vermijden werd de hulp ingeroepen van Andy Serkis. Deze acteur werd in een speciaal pak met elektroden gehesen en die elektroden gaven zijn bewegingen weer in de computer. Over het raster dat daaruit tevoorschijn kwam werd een nieuwe laag gelegd, en het resultaat: het meest realistische digitale personage ooit dat in volledige harmonie acteert met echte mensen. Omdat Andy Serkis ook op de set aanwezig was konden Elijah Wood en Sean Astin precies zien hoe de bewegingen elkaar moesten opvolgen en kon er beter op elkaar worden ingespeeld. De strubbelingen die Gollum te verwerken krijgt en zijn verlangen naar de ring komt dan zo hard aan dat je aan de ene kant medelijden kweekt voor het karakter maar aan de andere kant wil je hem net zo hard haten.
Het lijkt nu alsof alle registers zijn open getrokken. Dit is echter niet helemaal waar. De art-direction mag er dan nog wel fantastisch uit zien en de digitaal bewerkte totaalshots mogen dan wel realistisch zijn, het is op het moment dat voor het eerst de wandelende en pratende ent Treabeard in close-up verschijnt wanneer het gevoel naar boven kruipt dat je naar The NeverEnding Story of Labyrinth zit te kijken. In vergelijking met prachtige creaturen, zoals de Balroc en Gollum, moest ik tijdens deze scènes constant denken aan een blauw scherm waar Merry en Pippin dan voor zitten en net niet overtuigend genoeg over komen om mij te laten geloven dat ze meters boven de grond in de takken zitten.
Een minpuntje bederft dan natuurlijk niet de hele film maar wanneer een visueel feest als The Two Towers drie uur duurt hoop je dat het verhaal ook interessant genoeg blijft en de aandacht kan blijven vasthouden. Helaas schiet de film daarin tekort. Het is overduidelijk dat drie uur eigenlijk nog niet eens genoeg was. Het valt op dat er op de montagetafel veel informatie is blijven liggen. Zodoende volgen bepaalde sequenties elkaar niet altijd even logisch op. Hier grijp ik terug op de strijd die geleverd wordt bij Helm’s Deep.
De avonturen van de hobbits Merry en Pippin spelen zich ongeveer gelijktijdig af dus is ervoor gekozen om tussen de gevechten door even terug te grijpen naar hun perikelen met de eeuwenoude wandelende en pratende ent Treabeard (die overigens prachtig van stem voorzien wordt door John Rhys-Davies). Het probleem dat zich dan voordoet is dat je als kijker ademloos zit te kijken naar massascènes en dan ineens pardoes moet overschakelen naar een kalme en rustige sequentie. Hoewel de beslissingen die Merry en Pippin nemen van belang zijn voor het verloop van het verhaal kun je het toch niet laten om te denken: dit wil ik nu niet zien, ik wil terug naar het bloedblad en de overdonderende actiescènes.
Er zijn meer onlogische stappen genomen door de filmmakers die hopelijk recht gezet kunnen worden wanneer er, net zoals bij de Fellowship, een speciale dvd-editie uitkomt. Zo is ervoor gekozen om Faramir (David Wenham), de broer van de omgekomen Boromir (Sean Bean), veel argwanender op te stellen tegenover Frodo en Sam terwijl dit personage in het boek toch een duidelijke helpende hand biedt aan ons illustere tweetal.
Een tweede en erg irritant facet was de plaatsing van Gimli de dwerg. Je krijgt na verloop van tijd het idee dat hij alleen in de film zit als komische noot. Als hij wat zegt dat is het enkel iets komisch of reageert op iemand die de spot drijft met zijn lengte. Dit is een keer grappig maar toch vroeg ik me af of het nu wel noodzakelijk was om er een Jar-Jar-typetje in te stoppen.
De overige personages komen wel goed uit de verf. De training van Viggo Mortensen en Orlando Bloom begint nu pas echt duidelijk zijn vruchten af te werpen. Bloom vecht zoals het een echte elf betaamt: beheerst en gecontroleerd. Wanneer hij dan ook op een adembenemende manier van een trap glijdt met behulp van een schild of op een gracieuze manier een paard bestijgt ging bij mij m’n hart tien keer sneller kloppen.
Viggo Mortenson laat zien dat Hollywood niet meer om hem heen kan. Hij is niet een schte actieheld maar bezit de juiste houding en talenten om het ver te schoppen.
Er worden ook nieuwe persoanges geintroduceerd die allemaal een functie hebben maar nog niet volledig tot bloei kunnen komen in deze film. Zo vervult Miranda Otto de rol van Éowyn, the white lady of Rohan. Ze heeft een oogje op de stoere Aragorn maar hij had z’n hart al verloren aan de elfenvrouw Arwen (Liv Tyler). Éowyn zal pas een belangrijkere rol gaan vervullen in TheReturn Of The King. Haar vader, de koning Théoden (Bernard Hill), wordt gecorrumpeerd door Saruman en zijn volgeling Wormtongue (Brad Dourif) en de twee nieuwelingen zetten met veel gevoel voor dramatiek karakters neer waar je niet omheen kunt.
Brad Dourif mag al zijn trucjes uit de kast halen om weer eens zo heerlijk gemeen te spelen waardoor de vraag rijst of hij net zo verrot is van binnen als de personages die hij vertolkt. Bernard Hill daarentegen moet een personage neer zetten dat jaren lang meer leed dan lief heeft meegemaakt en daardoor vrijwel aan het einde van zijn krachten zit. Wanneer Saruman hem dan ook nog eens beïnvloedt lijkt het gedaan te zijn met de kracht van de koning.
Het uitzonderlijke Nieuw-Zeeland lijkt gecreëerd voor de trilogie en de gedetailleerde beschrijvingen in de boeken komen prachtig tot leven in sets, kostuums make-up en special effects. Wederom weet ook componist Howard Shore met zijn muziek te imponeren en te ondersteunen.
Waar je als kijker vorig jaar nog werd meegenomen in de wereld van Midden-Aarde zal de overgave dit jaar toch minder zijn. Ondanks de visie van de makers, het talent en de verzekering van Peter Jackson dat je iets te zien krijgt wat nog nooit eerder is vertoond krijg je het gevoel dat er iets ontbreek. Wat dat is mag ieder voor zich uitmaken want deze versie is desondanks de beste manier om het verhaal van Tolkien te visualiseren.
