| Regie: | Robert Redford |
|---|---|
| Cast: | Will Smith, Matt Damon, Charlize Theron, Bruce McGill, Joel Gretsch, J. Michael Moncrief, Lane Smith |
| Genre(s): | Drama, Romantiek, Sport |
Savannah, Georgia, de jaren ’20. Rannulph Junuh (Matt Damon) is een voormalig golftalent die in de eerste wereldoorlog een trauma heeft opgelopen, waardoor hij nu alleen nog maar ongeschoren whiskey kan drinken met zijn kaartspelende maatjes. Gelukkig organiseert zijn jeugdliefde Adele (Charlize Theron) een golftoernooi om de eer van het door de depressie getroffen stadje te redden.
Er is een probleempje: Junuh is zijn swing kwijt. Daarmee krijgen we ook meteen de centrale metafoor van de hele film aangereikt. De golfer moet ook in zijn leven leren de draad weer op zien te pakken. Golf is namelijk net als het leven, je kunt niet winnen, alleen spelen… Te hulp schieten daarbij Hardy, een twaalfjarig turfje dat zijn grootste fan is en de mysterieuze Bagger Vance (Will Smith), die als een homeboy in Bel Air uit het niets verschijnt om caddy te spelen.
Robert Redford heeft al eerder romans verfilmd en deze film doet me het meeste denken aan A river runs through it, omdat daar ook al een metafoor als “life is like fly fishing…” een rol speelt. Maar inderdaad, het had net zo goed een doos chocolade kunnen zijn en aangezien ik niet echt houd van het soort films waarin one liners zichzelf serieus nemen (waarom waren Junuh en Adele bijvoorbeeld eigenlijk ook alweer voor elkaar gevallen, vragen zij zich hard op af? O ja, “I liked the way we danced…” moeten ze allebei bekennen.), kunnen we misschien beter The Legend of Bagger Vance vanuit een andere hoek bekijken.
Het genre van de sportfilm is over het algemeen niet echt iets geweest om warm voor te lopen. Ik weet niet zeker hoe dat komt, maar ik denk dat het iets te maken heeft met het feit dat vaak wordt vergeten dat in fictie de atleet interessanter is dan zijn prestaties op het sportveld. Vreemd genoeg is deze film vaak het interessantst als we ons op de golfbaan bevinden, wat gelukkig steeds vaker is naar mate de film vordert. Het script weet dan de grote clichés grotendeels te vermijden, terwijl naast de golfbaan we ons vooral kunnen ergeren aan Charlize Theron’s southern drawl. En waarom moet er weer zo een raamvertelling omheen waarin een oude man terugkijkt naar de lessen die hij heeft geleerd van zijn grote held?
Maar The legend of Bagger Vanceis best een leuke film. Micheal Ballhaus trukige fotografie is functioneel, de Alan Silvestri-achtige score vertelt ons niet al te nadrukkelijk hoe we ons moeten voelen. Bovendien zorgt de nodige humor ervoor dat de toon, die af en toe bijna onder de quasi-mystieke suggesties (alweer zo ‘n favoriet item van Redford) bezwijkt, niet al te genant wordt. Dit blijft ten slotte mythe en niemand pretendeert dat we het over geschiedenis hebben, zoals die andere film met irritante raamvertelling (en Matt Damon) wel doet.
