| Regie: | Ethan Coen, Joel Coen |
|---|---|
| Cast: | Tom Hanks, Irma P. Hall, Marlon Wayans, J.K. Simmons, Tzi Ma, Ryan Hurst |
| Genre(s): | Misdaad, Thriller, Komedie |
Het is alweer een half jaar geleden dat mijn collega Gerthein Boersma de redactie van de Xi naar hun favoriete Coen-films vroeg. Iedereen kon vijf films aandragen waar naderhand een artikel over zou verschijnen in de papieren versie van de Xi. Ik moest mezelf helaas terugtrekken uit deze race omdat ik simpelweg op dat moment te weinig films van deze broers had gezien. Iets waarvoor ik toen strafregels moest gaan schrijven: “Ik moet meer Coen-films gaan zien”. Voor die tijd waren het alleen Blood Simple , The Hudsucker Proxy en The Man Who Wasn’t There die mijn netvlies passeerden. Dat is inmiddels helemaal goed gemaakt door het bekijken van O Brother, Where Art Thou? en Intolerable Cruelty .
Geloof het of niet maar er bestaat een grote groep mensen die geen idee hebben wie Joel en Ethan Coen zijn. Waarom het grote publiek dan toch naar The Ladykillers zal gaan, ondanks het feit dat ze geen idee hebben wat ze kunnen verwachten? Omdat Tom Hanks op de poster staat en hij staat meer dan vaak garant voor een kassucces. Toch zal een groot deel van het publiek niet zo vrolijk uit de film want je moet nou eenmaal van die typische Coen-humor houden. En die is droog, gortdroog.
De excentrieke professor Goldwaith Higginson Dorr PhD. heeft het briljante plan bedacht om de plaatselijke casinoboot te beroven. Hij doet samen met een verzameling idioten die gerekruteerd zijn dankzij een advertentie in de krant. Hierdoor ontstaat de meest mislukte bende ooit bij elkaar gebracht: de hip-hopper met grote bek (Marlon Wayans), een oude hippie (J.K. Simmons), de half mongoloïde footballspeler (Ryan Hurst) en een Aziaat met een Hitlersnorretje die iedereen alleen maar kent als ‘The General’ (Tzi Ma). Dit zooitje ongeregeld kan natuurlijk nooit fatsoenlijk samenwerken vanuit de kelder van een oud vrouwtje. Het oude vrouwtje waar het in de titel om draait. Zij denkt dat de professor bij haar een kamer heeft gehuurd omdat het een rustige buurt betreft en hij samen met zijn vier collega’s kerkmuziek oefent in de kelder. In werkelijkheid zijn zij bezig met het graven van een tunnel naar de kluis van de casinoboot. Een plek waar de hip-hopper een baantje heeft als schoonmaker.
Het moet gezegd worden dat het plot van de film niet erg spannend is en het blijkt al gauw dat de regisseurs dat ook helemaal niet voorop stellen. Het draait niet om het briljant uitgevoerde plan, de gestileerde overval en de verrassende manier waarop de dieven met het geld er tussenuit knijpen. Sterker nog, het plot neemt zulke idiote wendingen dat de diefstal eigenlijk teniet gedaan wordt. Zoals altijd in een film van de gebroeders Coen zit de kunst in het taalgebruik, de humor en het spelen met woorden. The Ladykillers is misschien wel te vergelijken met O Brother, Where Art Thou? waarin ook een aantal individuen bij elkaar gezet zijn die met elkaar op verschillende manier in conversatie gaan. Deze tegenstellingen zorgen voor de grappige en droogkomische noten.
Het is Tom Hanks die met deze film aan de haal gaat. Hij speelt een personage waarmee we hem eigenlijk niet zouden associëren. Een beetje gelige tanden, lange cape, misselijk lachje en vol eigendunk. Hij spreekt in haast poëtische taal en weet zich staande te houden in een genre waar hij nog nooit in gezien is. Het feit dat noch hij noch het personage op de juiste plek lijken te zijn geeft weer dat Tom Hanks een grandioos acteur is die beseft waar hij mee bezig is. Het is als een vat vol tegenstrijdigheden. Maar het is niet alleen Hanks die met de eer gaat strijken, zijn medespelers kunnen er ook wat van. De droge humor van de karakters wordt nog eens benadrukt door kleine elementen in cinematografie en art-direction waaronder een schilderij dat telkens van stemming verwisselt en een kat die heel wat momenten steelt.
Het is jammer om te beseffen na afloop van The Ladykillers dat het niet allemaal even bijzonder was. Sommige momenten uit de film blijven wel bij maar het is niet iets waar je nog weken over na kunt praten. Iets dat bij Fargo bijvoorbeeld wel het geval was. Toch kan ik het niet laten om The Ladykillers in het rijtje te zetten van de beste komedies van 2004. Een jaar zonder een film van Joel en Ethan Coen, dat zou pas erg zijn.
