| Regie: | Stephen Daldry |
|---|---|
| Cast: | Nicole Kidman, Julianne Moore, Meryl Streep, Stephen Dillane, Miranda Richardson, George Loftus, Charley Ramm |
| Genre(s): | Drama |
Stephen Daldry (Billy Elliot) nieuwste filmfilm The Hours , is gebaseerd op het boek The Hours van Michael Cunningham, die op zijn beurt schreef over het werk van Virginia Woolf. Maar wat nu als je niet thuis bent in het werk van ofwel Woolf als Cunningham? Is dit een film voor connaisseurs of ook voor het gewone volk. De regisseur beantwoordt die vraag: “I would hope,” zegt Daldry,”that if you knew nothing about Mrs. Dalloway, if you knew nothing about Virginia Woolf, that it would not make an iota of difference in your enjoyment and appreciation of this film. But people who have read Mrs. Dalloway know that is a treasure map, and they will, I hope, find as much joy as we did in the exploration.”
Billy Elliot, een van de beste films van 2000, was nu echt zo’nherkenbare Britse film die nog een beetje neigde naar het kitchen sink genre uit de jaren ’60. Daldry die met een budget van 5 miljoen een zeer complete en originele film had neergezet werd ontvangen in Hollywood als een nieuw talent uit artistiek Europa. Evenals Sam Mendes was hij begonnen in het theaterscircuit en nadat hij daar zijn sporen had verdient besloot hij zich toe te leggen op de cinema. Alle ogen waren gericht op Daldry en zijn keuze voor zijn volgende project. Zou hij net als zijn tijdgenoot Mendes gaan voor een simpel verhaal en dat mooi aankleden met goed camera werk en degelijk acteerwerk? Of zou hij volhouden aan de rauwe realistische stijl en imponerend acteerwerk waarom hij en natuurlijk zijn gehele team geroemd werden?
Genoeg over Daldry’s verleden, een film dient natuurlijk niet geheel op het eerdere werk van de makers beoordeelt te worden. Michael Cunningham’s The Hours (1998) wordt onthaald als een literair werk van groot belang. Het boek, over drie vrouwen uit verscheidene decennia van de twintigste eeuw wiens leven verweven wordt door het boek Mrs. Dalloway van Virginia Woolf, was volgens producent Scott Rudin vanwege zijn diepte en gelaagdheid uitstekend geschikt om verfilmd te worden. Scenario schrijver David Hare geeft echter direct toe dat het noodzakelijk was om veranderingen aan te brengen omdat de overgang van boek naar script nu eenmaal niet rechtlijnig verloopt. Vele belevenissen en ervaringen in het boek vinden plaats in de gedachtegang van de personages, dit was zonder voice-over in de film niet te verwezenlijken. Al spoedig werd besloten dat de personages in de film door hun charisma en acteerwerk de innerlijke strubbelingen moesten uitbeelden.
Het verhaal wijkt in principe niet veel af van het boek. We volgen de levens van drie vrouwen wiens leven diep getroffen wordt door het boek Mrs. Dalloway. De eerste met wie we kennis maken is Virginia Woolf, een rol van Nicole Kidman, die ook in The Others (Amenábar, 2001) een fragiele edoch beschermende vrouw neerzet waar energie uitstraalt. Zo ook in deze film. Ze zorgt ervoor dat we medelijden krijgen met Woolf, een vrouw die diep in psychische vraagstukken verwikkeld is, maar ook bewondering door hij doorzettingsvermogen en haar gedrevenheid om haar boek af te krijgen. Haar uitgemergelde uiterlijk en aftandse kleding dragen bij aan de aan het leven vervreemde houding die Woolf erop na houdt. Het enige dat haar nog boeit is haar boek en Kidman brengt dit fanatisme evenals haar vervreemding met verve over.
We maken een sprong naar 1951 en zien Laura Brown, gespeeld door Julianne Moore, een voor de buitenwereld gelukkige huisvrouw met een modelgezin in een modelwoning in zonnig Amerika. Echter door het lezen van Mrs. Dalloway kan ze niet langer ontkennen dat ze doodongelukkig is. Moore zet net als in Far From Heaven (2002, Haynes) een zeer complex karakter neer, die door expressie en handelingen laat zien dat ze niet lekker in haar vel zit.
Dan zijn we aanbeland in 2001 waar we kennismaken met Clarissa Vaugh, een vrouw die eigenlijk alles symboliseert waar het hoofdpersonage uit Mrs. Dalloway voor stond. Meryl Streep vertolkt de rol van Vaughn op zeer overtuigende wijze. Nu Streep wat ouder is en wat ingetogener komt ze realistischer en daardoor is de rol op haar lijf geschreven. Perfect gecast als de vrouw die graag feestjes geeft en de indruk wil geven dat ze zich gelukkig voelt. Echter ook zij voelt zich door verscheidene omstandigheden niet op haar gemak en zou liever haar leven over een andere boeg gooien. Bovendien is het van belang te vermelden dat alle bijrolen, de man van Virginia Woolf, de vriendin van Laura Brown, de vriendin en de vriend van Clarissa Vaugh allen uitstekend werk leveren. Nu is dit niet verbazingwekkend als je bedenkt dat deze rollen respectievelijk door Stephen Dillane, Toni Collette, Allison Janney en Ed Harris.
We zien in deze film een dag uit het leven van deze drie bijzondere mensen en men komt er langzaam achter hoe de levens verwikkeld zijn. Dit zie je terug in de onderliggende thema’s die in alledrie de verhalen terugkomen evenals het boek Mrs. Dalloway. Filmtechnisch gezien worden de drie verhalen door middel onder meer graphic matches en eye line matches door de tijd heen, waardoor het lijkt alsof de verscheidene personages elkaar aankijken, aan elkaar verbonden. Echter de drie perioden behouden door hun diversiteit in omgeving en kostuums een verschillende toon, die overigens verder in de film steeds harmonieuzer gaat klinken. De rauwe ondertoon die ook in Billy Elliot te zien was, met veel grauwe blauwgrijze tonen komt ook in deze film weer terug dankzij het werk van Maria Djurkovic.
De muziek van Philip Glass scheidt de drie verhaallijnen niet zozeer door elk van de personages een eigen theme te geven, zoals bijvoorbeeld Howard Shore doet in de The Lord Of The Rings-films, maar hij verweeft de drie delen aaneen door een minimalistische edoch dramatische ondertoon. Dit zie je het beste terug in de beginsequentie waarin we in vogelvlucht alledrie de personages in hun natuurlijke omgeving zien. Deze sequentie zou zonder de muziek een beetje rommelig overkomen maar door de continuïteit in de muziek in dit segment lijkt het een geheel te vormen.
Eens in de zoveel tijd zie je zo’n film waarin alles eigenlijk klopt. Briljant scenario van David Hare gebaseerd op het boek The Hours van Michael Cunningham, prachtige muziek van Philip Glass, Engels sober camerawerk van McGarvey, een uitmuntende cast en dat allemaal onder leiding van Stephen Daldry. Dit is niet zomaar een film dit is een gesamtkunstwerk.
