| Regie: | Sam Raimi |
|---|---|
| Cast: | Bruce Campbell, Ellen Sandweiss, Richard DeManincor, Betsy Baker, Theresa Tilly, Philip A. Gillis, Dorothy Tapert |
| Genre(s): | Horror, Thriller, Fantasy |
Voor mensen die regisseur Sam Raimi alleen kennen van films als A Simple Plan, The Gift en Spiderman wordt het nu waarschijnlijk even schrikken. De eerste film uit zijn oeuvre, The Evil Dead, wordt namelijk opnieuw en volledig opgepoetst in de Nederlandse bioscopen uitgebracht. En zoals de titel al doet vermoeden, hoeven we hier echt geen superhelden in leggings, paranormaal begaafde vrouwen of op geldbeluste echtgenotes te verwachten.
In de film besluit een groep vrienden om hun vakantie door te brengen in een financieel voordelig huisje midden in de bossen. Al snel wordt het echter duidelijk waarom het huisje zo goedkoop was. De groep vindt in de kelder van de bouwval een bandrecorder met daarop een spreuk om demonen op te roepen, die mensen in zombies doen veranderen. Gelukkig hebben de jongeren niet de beschikking over enige vorm van intelligentie (of enige kennis van horrorfilms) en wordt het bandje meteen enthousiast afgespeeld, met alle gevolgen van dien.
Hoewel de film het qua speciale effecten niet kan opnemen tegen hedendaagse horrorfilms (groengeverfde gekookte maïs moet de ingewanden van de zombies voorstellen.) en bepaalde scènes alleen maar lachwekkend zijn, heeft de film verder aan entertainment niet of nauwelijks ingeboet. De controversiële en memorabele scène waarin een van de vrouwelijke vakantiegangers door een boom wordt verkracht blijft tot een van de meest schokkende momenten uit de horror scene behoren . Sam Raimi had ook al snel in de gaten dat je jezelf vooral niet al te serieus moet nemen, een trend die hij in de vervolgen Evil Dead II: Dead By Dawn en Army of Darkness: Evil Dead III nog verder door zou voeren. De zombies zijn meestal eerder lachwekkend dan eng en naar een litertje bloed meer of minder wordt ook niet omgekeken. (hoewel de film in dat opzicht altijd in de schaduw zal blijven staan van Peter Jacksons Braindead.) Het camerawerk verdient toch de meeste lof. Van schuine camerastandpunten tot point-of-view shots van de demonen, in naam der wetenschap is blijkbaar alles geoorloofd.
Verder zijn natuurlijk alle nu gestandaardiseerde horrorelementen prominent in de film aanwezig: slecht acterende jongeren, laag budget, geïmproviseerde “speciale effecten”, low-budget, weinig plot en vooral veel bloed en ingewanden. Toch is de film zeker te preferen boven zo’n beetje alle horrorfilms die tegenwoordig uit de Wes Craven en John Carpenter fabrieken komen rollen. Wat de precieze reden is geweest om de film juist nu opnieuw uit te brengen is onduidelijk (de stijgende populariteit van regisseur Raimi? Een mogelijk vervolg op de Evil Dead-cyclus?), maar het biedt de echte horrorfans in ieder geval de mogelijkheid om de film, die inmiddels al tot een cultstatus verheven is, nu ook eens op het grote doek te zien.
