The Cable Guy

Jim Carrey blijft verrassen. Na twee Ace Ventura’s, The Mask, Dumb & Dumber en Batman Forever weet hij weer een nieuwe wacko te creëren. Maar deze keer is het een superzot met diepgang, want de Cable Guy is geen slechterik, zoals The Riddler. Zijn slechte daden komen voort uit wanhoop en niet uit een kwaadaardig karakter. Het schizofrene personage in The Cable Guy is weer wat nieuws in het Carrey-oeuvre. Maar afwisseling doet zo te zien goed, want The Cable Guy is een leuke film geworden en niet het zoveelste Carrey-vehikel.

Steven (Matthew Broderick, uit Ferris Bueller’s Day Off) is door zijn vriendin het huis uitgeschopt en nou moet hij weer op zijn eentje gaan wonen. Bij de vele beslommeringen van het verhuizen hoort ook het aanleggen van de kabel-televisie. Daar hebben ze in Amerika een speciaal mannetje voor: de Cable Guy. Steven’s Cable Guy is Jim Carrey, en dat zou eigenlijk al genoeg waarschuwing moeten zijn. Deze figuur doet er alles aan om Steven’s beste vriend te worden, en in het begin lijkt dat ook te lukken. Zo gaat het tweetal in één van de leukste scènes van de film naar Medieval Times, een soort theme-park restaurant waar je niet alleen kan eten, maar ook elkaar te lijf kan gaan met diverse strijdwapens. Steven merkt dat zijn nieuwe vriend een beetje moeite heeft met het aanvaarden van de realiteit en af en toe behoorlijk doorslaat. Hij besluit dan ook om de vriendschap te beëindigen. Maar dan begint de ellende pas echt, want de Cable Guy houdt er niet van om aan de kant gezet te worden en dat laat hij Steven weten ook.

Je zou kunnen zeggen dat The Cable Guy zowel een aanklacht tegen als een verering van de televisie is. Aan de ene kant zien we de Cable Guy, een complete gek die bij gebrek aan ouderlijk toezicht opgevoed is door de televisie, een duidelijke aanklacht tegen het vele televisie-kijken van de tv-generatie van toen en nu. Maar aan de andere kant is het probleem van de Cable Guy nu juist het leuke van de film. Hij spreekt voortdurend in televisietaal, alle dagelijkse dingen moeten door deze ene voor hem essentiële zaak gefilterd worden. En wat voor de Cable Guy geldt, geldt ook eigenlijk een beetje voor de kijker. Je moet een beetje op de hoogte en ook een beetje verzot zijn op film en televisie wil je de vele verwijzingen naar de televisie er uit kunnen pikken. Dat is namelijk zo’n beetje het gros van de humor in de film, en als dat aan je voorbij gaat dan is dat zonde. Maar wat nog belangrijker is, je moet Jim Carrey leuk vinden, want de meningen over deze clown zijn nog altijd hevig verdeeld. De één vindt hem fantastisch, de ander kan hem niet uitstaan. Als je tot de eerste categorie behoort mag je The Cable Guy niet missen, want zelden was Carrey zo leuk en tegelijkertijd ook zo eng. Ja, eng, want denk maar eens aan een toekomstige generatie opgegroeid en opgevoed met Jim Carrey-films. Be afraid, be very afraid…