The Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans

The Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans is vreemd, maar niet vreemd genoeg. Nicholas Cage wandelt over-de-top-acterend rond in een wereld vol absurditeiten, maar het lijkt regisseur Werner Herzog te ontbreken aan het lef om er écht iets krankzinnigs van te maken.

De premisse is al apart: een remake van Abel Ferrara’s misdaaddrama Bad Lieutenant met Harvey Keitel. Meestal zijn films die een remake krijgen niet Engels gesproken of redelijk oud, maar Bad Lieutenant komt uit 1992. Harvey Keitels hoofdrol heeft door de jaren heen niets aan kracht ingeboet. Waarom dan zeventien jaar later Nicholas Cage – niet half zo goed als Keitel- in diezelfde rol casten?

Nu heeft deze remake eigenlijk niets te maken met het origineel. Buiten de titel en het feit dat de protagonist een corrupte politieagent is, wordt het moeilijk om gelijkenissen op te merken. Waar het origineel een rauwe en duistere film is, lijkt deze film meer op een komedie. Dat is vooral te danken aan Nicholas Cage. Hoe is zijn rol het best te omschrijven? Een stonede Hans Teeuwen? Een afgekeurd typetje van de Coen Brothers? Het dekt allemaal de lading niet. Cage is een luitenant die liever zelf een lijntje snuift dan een dealer oppakt. Bij een drugsgerelateerde moordzaak is hij dan ook vooral geïnteresseerd in persoonlijk gewin en sluit hij een deal met de hoofdverdachte: drugsbaron Big Fate, om onduidelijke redenen gespeeld door rapper en ritjespooier Xzibit. Een weinig interessant verhaal, zonder personages wier lot de kijker iets kan schelen. Ook op cinematografisch gebied wordt het niveau van de doorsnee politiefilm niet ontstegen. Niets bijzonders, zou je zeggen.

Maar die verdomde Nicholas Cage! Hij mompelt, hij schuifelt, hij roept absurde oneliners, hij hallucineert leguanen op zijn bureau en hij scheldt oude vrouwtjes uit. Het zorgt voor enkele hilarische momenten, die The Bad Lieutenant toch nog memorabel maken. Helaas ligt de focus echter vooral op het saaie en voorspelbare misdaadverhaal, en op pogingen Cage’ personage sympathiek te maken. Zijn relatie met zijn alcoholistische vader zal wel ontroerend bedoeld zijn, maar boeit geen moment. Hij heeft ook iets amoureus met een prostituee,  maar de details vergeet je zo. Wat blijft hangen zijn de komische momenten, en de wens dat ze frequenter waren.

Waarom niet all-out gaan met de krankzinnigheid? Dat zou je toch verwachten van Werner Herzog, die ons eerder bijzondere films bracht als Aguirre, der Zorn Gottes en Grizzly Man. Hier houdt hij zich verrassend ingetogen. Hoe geweldig had The Bad Lieutenant kunnen zijn als Herzog echt los gegaan was: meer bizarre hallucinaties, meer absurde dialogen en vooral meer grofgebekte Nicholas Cage versus dames op leeftijd.

Helaas: The Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans is slechts 10% hilarische komedie en 90% ongeïnspireerde politiefilm. Nicholas Cage op crack en Werner Herzog op Ritalin.