Talk to Me

De jaren zestig staan in ons geheugen gegrift als de jaren waarin alles veranderde. ‘The Sixties’ is een synoniem geworden voor alles wat radicaal, gevaarlijk en gezagondermijnend was. Dit is ook de perfecte manier om dj Ralph Waldo “Petey” Greene Jr. te typeren. Hoewel de te bestrijken periode zich uitermate leent voor uitgesponnen heldendaden over nagestreefde idealen, is Talk to Me vooral een persoonlijk verhaal van een innemende en grofgebekte ex-gevangene. Washington D.C. wordt geen anoniem decor van een samenleving in overgang: Petey zelf brengt de stad tot leven. “Wake up goddamnit! Petey Greene is on the scene!”

We leren Petey kennen als hij in de gevangenis zit. Door zijn aanstekelijke radio-uitzendingen wordt hij binnen deze vier muren behandeld als held. Wanneer Petey door enige handigheidjes weer op vrije voeten is besluit hij het hogerop te zoeken. Geheel in pak gestoken komt hij aan bij Dewey Hughes (programmadirecteur en broer van medegevangene Milo), die nog een belofte in te wisselen had: een baantje bij de enigszins ingedutte soulzender WOL-AM. Als Petey na veel getouwtrek een kans krijgt zich te bewijzen pakt hij deze met beide handen aan, maar wel op zíjn manier. Soulvolle plaatjes, maar vooral ook bijtend commentaar op de sociale situatie gelardeerd met grappen van eigen makelij. De baas van het station, E.G. Sonderling, ziet hier de humor niet van in en wil al na tien minuten uitzending ingrijpen. Het publiek besluit anders, want de telefoon staat roodgloeiend. Petey blijkt de redding van de radiozender; hij heeft gevoel voor ‘the sounds of the streets’ en wordt omarmd door de Afro-Amerikaanse gemeenschap. Hij is degene die, onder begeleiding van Dewey Hughes, de stad door een roerige tijd heen loodst.

Regisseur Kasi Lemmons weet in haar vierde film een lang vervlogen sfeer te herscheppen. Alles sluit op elkaar aan. We zien mannen met flamboyante bakkenbaarden en bijpassende kleding, mensen op straat met draagbare radio’s en een voornamelijk wit bestuur van een radiostation die het contact met de zwarte doelgroep is verloren. Lemmons geeft niet veel inzicht in die situatie: iedereen gaat vrolijk met elkaar om en met de komst van Petey zijn alle problemen uit de weg. Hoewel je weet dat de moord op Martin Luther King Jr. onvermijdelijk is in een film die zich afspeelt in het midden van de jaren zestig, komt die gebeurtenis in deze film uit de lucht vallen. Nergens worden signalen gegeven die verwijzen naar de onheilspellende situatie buiten de muren van het radiostation. Een gemiste kans voor de film als geheel, die door het niet schetsen van de sociale situatie de diepte mist.

De keuze om de focus volledig op de personages te leggen geeft de acteurs de mogelijkheid te excelleren. De acteerprestaties zijn zonder uitzondering bijzonder sterk. Don Cheadle als Petey Greene is onnavolgbaar. Hij heeft de vlotte babbels en de brutale kop waardoor je hem vanaf minuut één gelooft. Hij draagt de film en houdt, ook wanneer de situatie zich niet leent voor zijn grappen, de aandacht vast. De chemie met tegenspeler Chiwetel Ejiofor (Dewey Hughes) is voelbaar. Ejifor zet Hughes neer als een doorsnee, bijna onzekere, man. Hij gaat elke dag braaf naar zijn werk, maar legt er zijn hart niet in. Bij aanvang vormt hij het perfecte contrast met de complexe, niet te controleren Petey Greene. Aangestoken door die passie verandert hij naarmate de film vordert. Nergens legt de acteur echter teveel in het spel, waardoor het elk moment natuurlijk en oprecht overkomt. De twee leidende rollen worden omgeven door andere pareltjes. Martin Sheen is als oudere man stug doch innemend in de rol van stationbaas E.G. Sonderling. Vernell Watson, op geweldige wijze gespeeld door Taraji P. Henson, is al net zo’n energieke verschijning als Petey. Ze groeit uit tot zijn partner door dik en dun. Vernell bezoekt Petey wanneer hij in de gevangenis zit, en wanneer hij op vrije voeten is komen ze samen al dansend WOL-AM op zijn kop zetten. Ook houdt zij hem op het rechte pad wanneer hij van lokale naar nationale roem stijgt. De overige werknemers bij het radiostation zijn ook geweldig gecast, waarbij Cedric ‘the Entertainer’ als dj Nighthawk en Vondie Curtis-Hall als gepasseerde dj Sunny Jim de kersen op de taart zijn.

Filmisch gezien zijn er geen hoogstandjes terug te vinden in deze film. Regisseur Simmons moet gedacht hebben dat het voor dit onderwerp interessant was origineel beeldmateriaal te gebruiken. Een geheel te begrijpen keuze gezien de vele aangrijpende beelden van rellen en demonstraties die terug te vinden zijn in de archieven. Door dit in splitscreens met nieuw materiaal te tonen gaat het er jammer genoeg knullig en onnodig goedkoop uitzien. De muziek is wel een pluspuntje. Met de komst van Petey voel je de soul terugkomen op de radiozender. Dat blijkt niet in alleen de muziek te zitten, maar in de persoon zelf. Zoetgevooisd kondigt hij zijn favorieten aan, waaronder Sam Cooke en James Brown.

Regisseur Kasi Lemmons heeft de keuze gemaakt om geen keuze te maken. Ze heeft niet gekozen om meer nadruk te leggen op de sociale situatie in Washington, op de persoon Petey Greene of op Dewey Hughes: er worden drie hoofdrollen vertolkt. Wil je echter optimaal genieten van de film, moet je die keuze wél maken. Don Cheadle als Petey Greene verdient het omarmd te worden. In een film waarin zoveel personages uitblinken en veel gebeurtenissen de moeite waard zijn uit te lichten blijft Petey de bindende factor. Hij raakt niet, maar hij boeit en vermaakt: dit is niet zomaar Washington, “This is Petey Greene’s Washington!”