Star Trek: generations

De producenten van de Star Trek-films beseften na het succes van deel zes al snel dat ze zich danig in de vingers hadden gesneden toen ze die film als laatste Star Trek-avontuur hadden gepresenteerd. Je slacht natuurlijk niet de kip met de gouden eieren. Captain Kirk werd daarom uit het bejaardentehuis gehaald en er werd krampachtig een nieuw verhaaltje bedacht dat de oude crew van het sterreschip Enterprise zou kunnen koppelen aan de nieuwe. Dit om eventuele verdere vervolgfilms te garanderen. Zo gezegd zo gedaan. In deze aflevering is Kirk even te gast op de Enterprise (met nieuwe bemanning) en hij is nog maar net een paar minuten aan boord of er dient zich een nieuwe crisis aan. Erger nog- Kirk wordt opgeblazen en verdwijnt spoorloos in het heelal! Een schok voor de echte fans – Trekkies – die bij de speciale voorpremiere zo kwaad werden dat de studio de film terugstuurde naar de montagekamer om Kirk een waardiger einde te doen toekomen. Al met al is dit duidelijk een film voor de fans van de nieuwe TV-serie. De nieuwe kapitein van de Enterprise, Picard, en zijn crew krijgen verreweg de meeste screentime toebedeeld. De herintroduktie van de oude bemanning is slechts een slim maniertje om alle fans te behouden. Dit neemt niet weg dat de film uiterst genietbaar is. Het verhaal (over een geheime dimensie waar iedereen zich constant gelukkig voelt- Woodstock?) en de personages zijn interessant en Malcolm McDowell is een redelijke schurk. Het speciale effecten-team levert weer een topprestatie af- vooral de scene waarin de Enterprise een noodlanding moet maken op een planeet is adembenemend. En Kirk? Je gelooft toch zeker zelf niet dat hij echt dood is? Wees niet verbaast als hij in deel 8 de commandokamer in komt rijden met een rolstoel. You can’t keep a good Kirk down.