| Regie: | Rick Friedberg |
|---|---|
| Cast: | Leslie Nielsen, Nicollette Sheridan, Charles Durning, Marcia Gay Harden, Barry Bostwick, John Ales, Andy Griffith |
| Genre(s): | Actie, Komedie |
Het verhaal van Spy Hard, de nieuwste film van Leslie Nielsen, is erg simpel: Geheim agent Dick Steele (Leslie Nielsen) wordt door zijn aartsvijand Generaal Rancor (Andy Griffith) uitgedaagd. Rancor heeft agente Barbara Dahl ontvoert, de dochter van de ex-partner en geliefde van Steele, Victoria Dahl (een dubbelrol van Stephanie Romanov). Rancor dreigt Barbara vastgebonden aan een raket te lanceren en met die raket de hele wereld te vernietigen. Het is aan Steele om dit plan te verijdelen, natuurlijk geholpen door een aantal andere figuren.
Dit spionnen-verhaaltje wordt ongeveer elke 30 seconden onderbroken door een flauwe grap, zoals we die al kennen uit films als Airplane en de Naked Gun-serie. En als ik zeg ‘kennen’ dan bedoel ik ook letterlijk ‘kennen’, want originele grappen zal je in deze film niet vinden. Ook hier lopen weer mensen tegen deuren aan, rijdt men te pas en te onpas over anderen heen en worden andere films nagedaan. Scènes uit Pulp Fiction, Cliffhanger, True Lies en Apollo 13 komen voorbij, meestal op de meest vreemde momenten en totaal niet passend in het plot.
De acteerprestaties zijn ver onder de maat, Nielsen wordt nu echt oud, en zijn medespelers zijn B-acteurs van het ergste soort. Andy Griffith, die we nog kennen als de goedaardige tv-speurneus Matlock, is niet geloofwaardig als slechterik en valt snel door de mand. Het script werd geschreven door de zoon van regisseur Rick Friedberg, Jason Friedberg en zijn kamergenoot Aaron Seltzer. Waarschijnlijk waren die twee constant bezopen, want zulke flauwe grappen verzin je niet als je nuchter bent.
Nielsen schijnt naar aanleiding van Spy Hard gezegd te hebben:
“Comedy is a ‘call shot.’ You’re saying, ‘this laugh ball in the side pocket.’ And, of course you go ahead and shoot, and when you hear the laughter, you know you sank it.”
Maar helaas, met Spy Hard slaat Nielsen de plank ernstig mis. Zijn bal gaat over de rand, van de tafel, op de grond en eigenlijk ook nog het afvoerputje in. Echte die-hard Nielsen-fans zullen deze film misschien nog wel leuk vinden, maar het overige publiek kan beter wachten tot de film uitkomt op video en dan proberen de staat, waarin de schrijvers van dit verhaal zich bevonden tijdens het bedenken van de film, opnieuw te creëren: straalbezopen. En vervolgens ondersteboven liggend de film bekijken, liefst in een gezelschap dat al enigszins melig en geheel dronken is. Ober, doe mij nog maar een extra grote driedubbele whisky!
