Spider-Man

Het heeft verrekte lang geduurd totdat de avonturen van Amerika’s populairste comic-held eindelijk op het grote scherm verschenen. Het was dan ook een slimme zet van Sony Pictures en Marvel Entertainment om regisseur Sam Raimi aan het roer te zetten nu de voorheen moeilijk tot niet uit te voeren capriolen van “Spidey” door de nieuwste computertechnieken mogelijk werden. Ook al liet Raimi als regisseur de laatste jaren wat steekjes vallen (For Love Of The Game, The Gift), hij mag toch rekenen op een grote schare fans onder zowel publiek als pers. Dit heeft zijn vruchten afgeworpen: niet alleen is Spider-Man de snelste box-office gigant ooit (200 miljoen in vijf dagen), ook is de film één van de meest solide superheldenfilms die ooit is gemaakt.

Al zal de hardcore adept hier en daar een kanttekening plaatsen, toch kan worden gezegd dat Raimi’s filmversie de geschiedenis van Spider-Man in de oorspronkelijk comic nauw volgt. Handig voor leken is dat de film begint voordat Peter Parker zijn alter-ego Spider-Man ontwikkelt. Scholier Peter (Tobey Maguire) is een sullige jongen die al sinds jaar en dag hopeloos maar onbeantwoord verliefd is op zijn maar al te mooie buurmeisje Mary-Jane (Kirsten Dunst). De tijden veranderen als een spinnenbeet tijdens een excursie in een laboratorium er voor zorgt dat Peters lichamelijke mogelijkheden beginnen te veranderen. Zijn fysieke snelheid en zijn zintuigen om naderend gevaar waar te nemen worden enorm en zijn polsen blijken plotsklaps in staat te zijn spinnenweb te produceren.

Tegelijkertijd raakt de schatrijke wetenschapper Norman Osborn (Willem Dafoe) betrokken bij een mislukt experiment met zenuwgas waardoor hij bij zichzelf een tweede persoonlijkheid kweekt, een supersterke psychopaat die zich de Green Goblin noemt. Via een dramatische dood door zijn schuld heeft Peter inmiddels besloten het kwaad te bestrijden en het tegen de Green Goblin op te nemen. Vervelend genoeg is Mary-Jane een relatie aangegaan met Normans zoon Harry Osborn (James Franco) waardoor Spider-Mans strijd tegen de Green Goblin dreigt te escaleren op het persoonlijke vlak.

Er was niet veel voor nodig geweest om het bovenstaande plot tot een pijnlijke farce te verfilmen. Gelukkig maar dat David Koepps scenario alles behalve lachwekkend is geworden. Als je je over het feit dat Peter door een spinnebeet kan muterentot een supermens heen kunt zetten, is verder elke stap in zijn ontwikkeling naar Spider-Man een logische. Tobey Maguires spel helpt hierbij, aangezien de talentvolle acteur een scala aan overtuigende emoties aan zijn personage meegeeft, waardoor Peter Parker een personage wordt waar je als kijker om gaat geven (in tegenstelling tot zoveel andere superhelden). Ook de Green Goblin wordt overtuigend neergezet door Willem Dafoe. Norman Osborns schizofrenie wordt in een reeks prachtige momenten neergezet (let op de spiegelscène) en alleen zijn groene pak zal voor sommige kijkers een obstakel zijn. Dafoes acteerwerk zonder zijn masker op maakt hem toch één van de grootste attracties van de film.

De grootste aantrekkingskracht van de film is voor velen natuurlijk toch Spider-Mans web-geslinger. Op een aantal rubberen momenten na (hoewel minder erg dan in bijvoorbeeld Blade II), zijn de geheel computergeanimeerde momenten waarin Spider-Man en de camera met hoge snelheid door de straten van Manhatten vliegen een ware lust voor het oog. Gaandeweg de film wordt Peters beheersing van deze kunde steeds beter, wat leidt tot een spetterende en vooral ook harde finale tegen de Green Goblin. Dit zorgt ervoor dat de minpuntjes van de film (de vlakke soundtrack van Danny Elfman, een cameo van Macy Gray die de film dateert) niet voor grote problemen zorgen en dat Spider-Man zich zonder problemen kan meten met de beste comic-verfilmingen tot op heden zoals Superman (Richard Donner, 1978) of Batman Returns (Tim Burton, 1992). Als perfecte introductie op de wereld van Spider-Man zal deze film dan ook heel wat mensen laten uitkijken naar de vervolgen. En godzijdank heeft Raimi getekend voor deel 2…