| Regie: | Woody Allen |
|---|---|
| Cast: | Woody Allen, Carolyn Saxon, Tracey Ullman, Michael Rapaport, Tony Darrow, Sam Josepher, Jon Lovitz |
| Genre(s): | Misdaad, Komedie |
De enige regelmatige factor in filmland is Woody Allen, die jaarlijks zijn film uitbrengt. Al jaren verbaast Allen ons met zijn slimme verhalen en intrigerende personages, waar hij ook al meerdere malen voor is genomineerd en vele prijzen mee heeft gewonnen.
Hoewel de meeste verhalen in eerste instantie geen komedies zijn, blijken ze altijd bijzonder grappig. Niet dit keer. Wellicht is neuroot Allen naar achteren verdwenen om ook eens een ander verhaal vertellen. Dit heeft ervoor gezorgd dat het een komedie is geworden waar de grappen ontbreken.
Ray Winkler (Woody Allen) is een ongelooflijk domme en onhandige kleine crimineel die ervan droomt om het op korte termijn groot te maken, zodat hij met zijn vrouw naar Florida kan verhuizen om zijn laatste dagen aan het strand door te brengen. De vrouw in kwestie, Frenchy (Tracey Ullman), gelooft niet in de kunstjes van Ray en is bang dat hij opnieuw in de gevangenis zal belanden. Als Ray dan op een dag met een plan komt om een bank te beroven met hulp van zijn nog dommere vrienden is ze in eerste instantie scepties. Uit liefde voor Ray werkt ze uiteindelijk toch mee.
Het plan is om door middel van een tunnel een bank binnen te dringen. Als dekmantel openen ze een koekjeswinkel die “bemand” wordt door Frenchy. Natuurlijk gaat het fout en worden ze gepakt. De politieagent is echter bereid om het door de ogen te zien op één voorwaarde: dat ze hem partner maken in hun koekjes handel. De koekjes van Frenchy zijn zo populair geworden dat ze binnen een halfjaar een enorm koekjes-emperium hebben opgezet.
Eenmaal rijk beginnen de problemen pas en begint de film ook echt te irriteren. Ray en Frenchy worden niet geaccepteerd binnen de “high society”, ondanks hun bankboekjes. Ze worden gezien als white trash en dat zijn ze ook wel een beetje. Natuurlijk gaat het helemaal fout als Frenchy klasse wil kopen van David (Hugh Grant) en Ray blijft dromen van Florida, dat ondanks het vele geld eigenlijk niet dichter bij is gekomen.
In Small Time Crooks zijn het niet het verhaal en de personages die domineren, maar een thema: “geld maakt niet gelukkig.” In Allen eerdere films zijn de thema’s eerder goed verborgen dan dominant aanwezig. In Celebrity zit ook duidelijk een kritische noot, maar deze werkt slechts op een subtiele manier door in het verhaal en op de personages.
De vele uiteenlopende complexe personages die een Allen film vaak rijk is ontbreken in Small Time Crooks. Intellectueel Allen slaagt er niet in om een groep niet zo slimme maar toch sympatieke karakters neer te zetten. De personages zijn irritant en ook de cast is niet om over naar huis te schrijven. Vooral het waardeloze acteren van Michael Rapaport (al eerder te zien in Allen’s Mighty Aphrodite) is een goede indicatie van de matige interesse die in de film gestoken is en die overgedragen wordt op de kijker. Dat iedereen in Hollywood met Allen samen wil werken is niet te zien aan Small Time Crooks.
