| Regie: | Paul Verhoeven |
|---|---|
| Cast: | Elizabeth Berkley, Kyle MacLachlan, Gina Gershon, Glenn Plummer, Robert Davi, Alan Rachins, Gina Ravera |
| Genre(s): | Drama |
Dat Showgirls vreselijk geflopt is in de VS en door veel critici is uitgeroepen tot de slechtste film van ‘95 is reeds bekend. Mede hierdoor zal Showgirls in Nederland waarschijnlijk weinig kans op succes hebben. Maar hoe slecht is de film nu eigenlijk? Niet eens zo slecht. Alle negatieve berichten zijn schromelijk overdreven. Dat de film in de VS is afgekraakt is niet verwonderlijk; Verhoeven heeft daar sinds ‘85 (vanaf Flesh + Blood) reeds problemen met critici en publiek. Het nadrukkelijk aanwezige bloot in Showgirls, met andere woorden de exploitatie van het vrouwelijk lichaam, was ditmaal de voornaamste aanleiding tot protest. Maar wat verwacht men dan ook van een film over opportunistische strippers die over lijken gaan om hogerop te komen?
De kijker krijgt uiteindelijk redelijk waar voor zijn geld bij Showgirls. Er is weliswaar weinig verhaal, maar dit wordt enigzins goedgemaakt door een levendige sfeer en een meeslepende opbouw. De aktrices vallen niet erg op door hun spel, maar des te meer door hun uitstraling. Hoofdrolspeelster Elizabeth Berkley is sporadisch irritant en behoorlijk overdreven, maar haar seksuele uitstraling en de indruk die ze achterlaat bij de vele dansscenes is aanzienlijk. Dit geldt ook voor haar tegenspeelster Gina Gershon, de danseres die Berkley van de troon moet zien te stoten. De voornaamste problemen van de film hebben te maken met het script en Verhoeven’s wat onwennige aanpak van typisch Amerikaanse zaken.
De film begint erg slecht en af en toe lijkt het erop dat Verhoeven nog lang niet klaar is voor een film over een min of meer realistisch gedeelte van de Amerikaanse maatschappij. Eenmaal aangekomen in de ’sleazy’ wereld van nachtclubs, pooiers en machtmisbruik vindt Verhoeven echter snel zijn draai. De dansacts zijn opwindend en spectaculair en behoren zonder meer tot de beste momenten van de film. Wanneer Verhoeven zich sporadisch inlaat met gebeurtenissen buiten het nachtleven zakt het geheel helaas dramatisch in. De wisselwerking tussen Berkley en de meeste akteurs is vrij slecht; slechts de scenes tussen haar en Gershon hebben enige kracht. Het karige scenario is net als bij Basic Instinct afkomstig van Joe ‘ranzig mannetje’ Ezsterhas, die net als bij het recente Jade niet erg zijn best heeft gedaan. We zijn hier duidelijk in karikatuurland.
Het meest sympathieke personage in de hele film wordt gespeeld door Robert Davi, de eigenaar van een obscure nachtclub. En dat is al een hufter. Helaas zijn er minder verrassingen dan verkrachtingen, en wie een sympathiek of goed uitgewerkt personage zoekt komt bedrogen uit.
