| Regie: | John Singleton |
|---|---|
| Cast: | Samuel L. Jackson, Vanessa Williams, Jeffrey Wright, Christian Bale, Busta Rhymes, Dan Hedaya, Toni Collette |
| Genre(s): | Misdaad, Actie, Thriller |
Maar zelden merk je dat, wanneer je de bioscoop uitloopt, het idee hebt cooler te zijn en anders te lopen dan normaal. Met Isaac Heyes’ score rondspokend in je hoofd, zal zelfs Jantje Smit zich een hele grote stoere vent vinden na het zien van Shaft.
Het betreft in dit geval de re-make van de gelijknamige blaxploitation-film van Gordon Parks met Richard Roundtree als titelheld John Shaft. Zijn rol is anno 2000 overgenomen door de nieuwe “King of Cool” Samuel L. Jackson, die eigenlijk Uncle J.’s jongere neef speelt.
Een echte remake is het dus niet, het verhaal heeft zich alleen verplaatst naar de jaren ’90/00. Waar John Shaft in zijn eerste film de dochter van een ganglord moet redden, speurt neefmans nu naar de moordenaar van een zwarte jongen. De dader, een racistische yup, excellent gespeeld door Christian Bale (die na American Psycho nu ècht op moet gaan letten op typecasting) wordt bijgestaan door Peoples Hernandez (op even grootste wijze gespeeld door Jeffrey Wright), een Dominicaanse drug-lord, in de zoektocht naar de enige getuige van de moord.
De hele zwarte gemeenschap is verontwaardigd als Bale op borgtocht wordt vrijgelaten en naar Zwitserland vlucht, en Shaft niet in het minst omdat Bale door een omgekeerde Rodney King-actie zijnerhands is vrijgelaten. Hoewel het vervolg zich laat raden (Shaft doet alles om de getuige te vinden, wordt daarbij tegengewerkt door Peoples, en een fiks vuurgevecht later is alles voorbij) is de film toch heel erg onderhoudend.
Niet alleen is in Isaac Heyes’ Oscar winnende nummer geen noot veranderd (and damn right!) en op gepaste momenten in de film lichtelijk herhaald, ook SLJ is goed op dreef: zelden is hij zo cool geweest of zo dreigend.
Het is goed te zien dat er om een op zich onbetekenend moordzaakje nog veel drukte wordt gemaakt, die vrijwel volledig afkomstig is van Shaft. Ook 28 jaar later komt hij op voor de onderdrukte (zwarte) medemens. De politieke boodschap is helaas ook hier aanwezig (wat wil je als John Singleton regisseert), maar gelukkig wordt het nooit te moralistisch of té hard je strot ingeduwd.
Het is desondanks droevig op te merken dat dit soort boodschappen in Amerikaanse films nog steeds nodig zijn. Pas bij Shaft’s opmerking dat hij enkele criminelen op Giulianni-wijze zal aanpakken, dringt het ècht door dat de film in het heden speelt.
