| Regie: | Woody Allen |
|---|---|
| Cast: | Woody Allen, Scarlett Johansson, Hugh Jackman, Ian McShane, Jim Dunk, Nigel Lindsay, Robert Bathurst |
| Genre(s): | Romantiek, Komedie, Fantasy, Mysterie |
Met Scoop begint Woody Allen alweer aan zijn tweede uitstapje naar Londen en zijn 43e film gevuld met Joodsneurotische humor. Het laatste decennium gaat het bij elke nieuwe Allen-film echter meer over de vraag: heeft hij het nog? Helaas voor de eens gelauwerde auteur bevestigt Scoop wederom dat Allen bepaald niet meer in optima forma is.
Scarlett speelt als Quentins Uma de Amerikaanse bakvis Sondra Pransky, die als studente journalistiek in London logeert. Al snel ontmoet ze de illusionist Sidney Waterman (gespeeld door Allen), die haar tijdens een voorstelling het toneel ophaalt en in een verdwijnkabinet stopt. Hier heeft Sondra een nogal bizarre ontmoeting met de geest van een pas overleden journalist, die haar de scoop van de eeuw geeft: hij meent de identiteit te kennen van de beruchte Tarot-moordenaar, die het al geruime tijd op de Londense vrouwen van lichte zeden heeft voorzien. Met jeugdige ambitie én een oude goochelaar aan haar zijde besluit Sondra op onderzoek uit te gaan. De ogenschijnlijk charmante Peter Lyman (Hugh Jackman) is de verdachte, maar dankzij de o zo voorspelbare plot wordt Sondra verliefd op hem. Een comedy of errors volgt.
Verdere aandacht voor het verhaal is eigenlijk overbodig, want al na de eerste 10 minuten is duidelijk dat Allens script aan elkaar hangt van clichés. Dit is op zich niet erg; wapenfeiten in zijn films blijven de scherpe en geestige dialogen. Maar hier gaat Scoop jammerlijk de mist in: het is simpelweg niet grappig genoeg voor de screwballcomedy die het wil zijn.
Woody Allen lijkt op een punt te zijn gekomen in zijn carrière waar hij zich vastklampt aan elk moment waarop hij kan schitteren, en hij bewaart de paar leuke grappen voor zichzelf. Lachen is dus toegegeven onvermijdelijk als hij met zijn alom bekende motoriek aan een chique dame vertelt: “I was born into Hebrewism, but I converted to narcisism.” Deze oneliner bevestigt echter ook dat Allen niet meer relevant is: dit is iets wat hij 20 à 30 terug zou zeggen. Scoop geeft geen enkel inzicht in relaties, klasse of andere aspecten waar Allen zo meesterlijk commentaar op leverde in zijn vroegere werk en dat had hij gezien de setting van zijn nieuwste film wel degelijk kunnen doen. Het is echter een simpel script, met simpele regie en simpele cinematografie. Daar kan net zo goed lui staan, want Scoop is in feite niets meer dan een all star remake van Allens eerdere film Manhattan Murder Mystery (1993).
Woody Allen lijkt bij elke verschijning in zijn films sinds de millenniumwisseling een anachronisme: de man is de jaren ’70 – wat de dames uit Sex and the City overigens volmondig zullen beamen. Zijn Manhattan (1979) is en blijft de mooiste ode aan New York en Zelig (1983) is een van de grappigste mockumentary’s ooit. Dit komt omdat de regisseur destijds perfect de vinger op de zere plek wist te leggen; hij was een man van zijn tijd. Hoewel Allen doorgaans een eigen universum creëert dat ver van de werkelijk staat, blijft de overtuigingskracht van zijn vroegere films overeind door goede, intelligente en vooral relevante verhalen. Met Scoop is hij gegaan voor een lichtvoetige toon, afgeladen met typetjes, en dit irriteert. De schuld ligt volledig bij Allen zelf: met een komedie die niet echt grappig is zorgt hij voor een vrij zinloze film.
Toch is het moeilijk om Scoop genadeloos af te schrijven: het gaat hier wél om een film van een van de meest geliefde en gewaardeerde regisseurs van de afgelopen 30 jaar. Toch lijkt het punt nu echt te zijn bereikt voor Allen om met pensioen te gaan, want ondanks het overwegend positief ontvangen Match Point van vorig jaar lijkt hij gewoonweg geen boeiende verhalen meer uit zijn mouw te kunnen schudden. Niet in New York en niet in Londen.
