| Regie: | Todd Haynes |
|---|---|
| Cast: | Julianne Moore, Peter Friedman, Xander Berkeley, Susan Norman, Kate McGregor-Stewart, Mary Carver, Steven Gilborn |
| Genre(s): | Misdaad, Thriller, Mysterie |
Los Angeles:……….”Ooooh, That is such an ADOOOOORABLE PPPurse!!” En dan zie je weer zo’n kip voorbijkomen die een nieuw kapsel heeft. Daarna volgt er een met een nieuw bankstel, dat duidelijk in een andere kleur moet, want zo was het niet besteld. Je moet je het ongeveer zo voorstellen: Ze verschijnt in de woonkamer, de mond valt open van verbazing en er ontstaat een groot gapend gat…je verwacht dat ze zeker binnen nu en 1 minuut van haar stokje gaat, want het is duidelijk een ernstige zaak. Het blijft nog even stil, ze kijkt nog steeds blond in de camera en na een long-shot van deze verschijning komt een minuut later de reactie:
“What’s THIS!?….This is not possible! It’s BLACK!….En zwart past natuurlijk ECHT niet in het interieur, want de rest is antraciet.
Ik kan persoonlijk altijd erg slecht tegen oppervlakkig gekeutel van een verzameling Barbie-dolls. En de eerste 20 minuten van Todd Haynes’ Safe (een film uit 1995 die opnieuw wordt uitgebracht) wordt je doodgegooid met niet veel anders dan de complete verzameling Skipper, Ken, Barbie, baby-Barbie en Stacey. Het gaat om het alom bekende Amerikaanse sfeertje waarbij de vrouwen allemaal getrouwd zijn met rijke zakenlui, hoge piefen met veel geld. Ze wonen in villa’s die met jouw studentenkamer te vergelijken is als die kamer met de grootte van een wc. Dan is er natuurlijk de Gym-class: “Carol….!!!! Did you know that…:You DON’t sweat!? It’s a miracle…it’s great”. En dat is inderdaad geweldig. Er komen ook baby-showers aan te pas, waarbij de vrouwen eigenlijk geen gebak mogen, want ze zijn al graatmager. Maar een keer zwichten mag wel, want dan kun je altijd nog een fruit-dieet beginnen, een van de miraculeuze oplossingen van Doctor Phil.
Regisseur Todd Haynes heeft het heel goed begrepen; hij heeft vast ook zo’n echtgenote. In eerste instantie ga je er vanuit dat je 1.5 uur naar dergelijk gezeur moet kijken. Maar dan komt er een ommekeer in het gelukkige bestaan van Carol, want dan blijkt dat ze zelf ook niet gelukkig is met de situatie. Carol is stiefmoeder van het zoontje van haar echtgenote en het wordt duidelijk dat ze opgevreten wordt door het liefdeloze bestaan in dit gezin. Ze heeft zelf geen kinderen en haar man begrijpt niet wat er in haar omgaat. Zeker wanneer ze ziek wordt door een onbekende oorzaak, groeien ze uit elkaar. En ook haar vriendinnen (moeders, vrouwen uit de fitnessclass) zien dat ze een kasplantje wordt. Zowel artsen als psychiaters kunnen geen medische oorzaak vinden voor haar groeiende klachten: bloedneuzen, hoofdpijn die niet stopt, flauwvallen, astmatische aanvallen en wat al niet meer.
Ze raakt gegrepen door een goeroe die beweert dat een groeiend aantal personen het slachtoffer is van een chemische overgevoeligheid. Amerika zou bol staan van de chemische luchtjes en pesticiden. Om zich beter te kunnen voelen en te ontsnappen aan de voor haar bedreigende omgeving, zoekt ze een “safe space”. Ze vertrekt naar een soort New Age kuuroord, dat buiten de welstandswijken in LA ligt. Daar krijgt ze onder andere een volledig afgeschermde cabine waarin ze woont, en sjouwt ze rond met een zuurstoffles. De lucht is volgens de mensen daar namelijk overal schadelijk. Langzaam denkt ze zich beter te gaan voelen, ook al zie je dat niet aan haar af. Ze ziet eruit als een wandelende zombie; uiteraard onafscheidelijk verbonden met de zuurstoftank. Haar blaren en zweren op het gezicht worden alsmaar groter en ze praat met niemand.
Het proces vordert en ze laat steeds meer emotie los; huilbuien en groepsgesprekken volgen. Langzaam maar zeker gaat ze zichzelf leren kennen. In het begin van de film valt namelijk op dat ze weliswaar een plaatje is met permanent, maar geen persoonlijkheid lijkt te hebben. Door haar gemiddelde bestaan en de welstand wist ze waarschijnlijk niet wie ze was, kende zichzelf niet. En dat is wel het mooie van de film: Er wordt duidelijk dat dit soort vrouwen geleefd worden door hun omgeving en daarop weinig invloed hebben. Laat staan dat ze zelf het roer in eigen hand nemen. Haynes laat zien dat de enige Safe space is, waar je alleen bent. Wanneer je in dergelijke psychologische problemen komt door je bestaan, moet je daar zelf uitstappen.
Er is ook niet echt een ‘einde’ aan de film. Carol wordt niet zozeer beter in het oord, ze komt wel tot inkeer wat betreft zichzelf. Noch is er een Happy Reunion met haar familie: haar man mag haar ook niet aanraken, hij is immers besmet met chemicaliën afkomstig uit zijn kleding, aftershave etc. De film eindigt in het kuuroord en dat is het. De boodschap zal wel zijn dat het leven in de Suburbs niet zaligmakend is. Ik was niet al te enthousiast: de sfeer was wat depressief.
