| Regie: | Gary Fleder |
|---|---|
| Cast: | John Cusack, Gene Hackman, Dustin Hoffman, Rachel Weisz, Bruce Davison, Bruce McGill, Jeremy Piven |
| Genre(s): | Drama, Thriller |
De boeken van John Grisham zijn voer voor filmstudio’s. In de jaren ’90 werden de rechten van een boek dat hij nog moest schrijven al voor astronomische bedragen opgekocht. Maar sinds grote flops als The Chamber (1996, James Foley) en The Gingerbread Man (1998, Robert Altman) is daar verandering in gekomen. Het leek alsof Grisham in een vicieuze cirkel zat waarbij hij telkens hetzelfde verhaal vertelde en dat probeerde af te schermen door het veranderen van kleine details. Op de een of andere manier laten zijn boeken zich wel vlot en makkelijk lezen waardoor Grisham altijd weer aan de top van de boekenlijsten staat. De kracht daarvan, en ook van zijn nieuwste verfilming Runaway Jury, zit in de personages die altijd weer het recht in Amerika onderuit kunnen halen of kunnen overwinnen.
Alleen al om die reden is het een pluspunt dat de cast deze keer is aangevuld met gerespecteerde acteurs als Dustin Hoffman en Gene Hackman. Het is de eerste keer dat deze twee oud-kamergenoten samen het scherm delen en vanwege die ene scène die ze samen delen is deze film al het bekijken waard.
De film opent met een spanningsboog waarbij je gewoon zit te wachten op ‘iets’ dat staat te gebeuren. Een jonge zakenman roept zijn aantrekkelijke secretaresse bij zich en je zou denken dat hij op het punt staat om haar te verleiden. Hij kan zich echter een kinderliedje niet herinneren en vraagt haar om zijn geheugen op te frissen zodat hij dat liedje later op de dag op het verjaardagsfeestje van zijn zoontje kan zingen. Voordat ze het weten klinken er geweerschoten in de hal van het pand. Het is al gauw duidelijk dat er een maniak rond loopt en hij verschuilt zich dan ook in z’n kantoor. Het helpt niet.
Twee jaar later start het grootste proces tegen de wapenfabrikant Vicksburg Gun Company dat de Verenigde Staten ooit gekend heeft. De vrouw van de overleden man, Celeste Wood (Joanna Going) schakelt de hulp in van de liberale advocaat Wendell Rohr (Dustin Hoffman). De verdediging staat onder de schijnbare leiding van Durwood Cable (Bruce Davison). Wat de meesten echter niet weten is dat hij achter de schermen bestuurd wordt door Rankin Fitch (Gene Hackman). Dat is een man die voor hoge prijzen de meest geschikte jury ‘samenstelt’. Waar beiden partijen echter geen rekening mee hadden gehouden was dat er iemand in de jury zou zitten die de andere 11 naar zijn eigen hand zou zetten. Deze Nicholas Easter (John Cusack) heeft een schimmig verleden en vooral Fitch kan er niet tegen dat deze persoon in zijn jury terecht is gekomen. Hij wint namelijk altijd en houdt ervan om de touwtjes strak in eigen handen te houden.
Het idee achter het verhaal dat Grisham wil vertellen verschilt op één groot met punt met zijn andere boeken. Het is namelijk niet een rechtszaak die centraal staat, het gevecht tegen een grote macht (in de dit geval de wapenfabrikant), de schuldvraag (wie is er verantwoordelijk voor een dood: de persoon die het wapen hanteert of de maker van het wapen) of de personen die getroffen worden, maar de manipulatie van het rechtssysteem door het omkopen van juryleden. Daar komt nog bij dat het hoofdgegeven van het boek, een aanklacht tegen de sigarettenindustrie, vervangen is. Dit kan te maken hebben met de release van The insider (1999, Michael Mann) aangezien de sigarettenindustrie sinds die film al zovaak is aangevallen.
Hoe je het ook went of keert, deze twee wijzigingen zorgen ervoor dat er een goed geoliede en vlotte thriller ontstaat die fier overeind blijft staan. Hoewel de plotwendingen niet altijd even goed uit de verf komen wordt dat weer ruimschoots goed gemaakt door de kracht die alle acteurs aan hun spel meegeven. We zouden haast het spel vergeten dat Cusack met zowel de kijker als de personages speelt. Nergens laat hij blijken wat zijn motivaties of interesses zijn. Met een mooie vorm van gratie weet hij te intrigeren en de aandacht vast te houden waardoor het moeilijk wordt om enig medeleven te kweken maar toch merk je als kijker dat het daar niet om draait. Wendell Rohr mag dan bijvoorbeeld wel aan de goed kant staan, ook van hem is in eerste instantie niet zeker welke motieven bij hem spelen. De complexiteit krijgt dan nog eens een invulling in de vorm van Marlee (Rachel Weisz) die als een poppetje aan touwtjes om beide partijen heen danst en vele trucjes heeft om haar wensen vervuld te krijgen.
Regisseur Gary Fleder levert een film af die het schoolvoorbeeld zou kunnen zijn van een goed gemaakte vakfilm. Runaway Jury laat nergens te wensen over en zorgt voor een solide avond entertainment.
