| Regie: | , |
|---|---|
| Cast: | Paula Abdul, Halle Berry, Lucille Bliss, Terry Bradshaw, Jim Broadbent, Mel Brooks |
| Genre(s): | Komedie, Animatie, Avontuur, Familiefilm, Sciencefiction |
Sinds de release van Toy Story in 1995 worden we er om de zoveel tijd aan herinnerd hoe innovatief een animatiefilm uit de computer wel niet kan zijn. Althans dat willen de makers ons doen geloven want om heel eerlijk te zijn is er nog geen enkele studio geweest die aan de inventiviteit en charme van Pixar kan tornen. Net als bij alle andere films draait het ook in de animatiewereld in eerste instantie om het verhaal dat gepresenteerd wordt en niet om de wereldberoemde acteurs die gestalte geven aan de personages. Je zou verwachten dat zoiets niet meer voor zou komen sinds het debakel dat Shark Tale heet maar ook Blue Sky Studio is overstag gegaan en begeeft zich in de wereld van uitgekiende marketing en boxoffice resultaten.
Regisseur Chris Wedge leverde in 2002 een superieure animatiefilm af die niet afkomsitg was uit het muishuis of rivaal Dreamworks. Zijn eigen Blue Sky Studio had met Ice Age een animatiefilm afgeleverd waar niemand in eerste instantie aandacht wilde schenken maar waar later veel lof naar uit ging. Nu hebben de makers zich schijnbaar ingelaten met de groten in Hollywood waardoor originaliteit ingeruild werd voor een opeenstapeling van normen en waarden die in de meest laffe Disneyfilm al honderd keer herhaald zijn.
Het flinterdunne verhaal gaat over de jonge robot Rodney Copperbottom (Ewan McGregor) die op zijn 18de verjaardag het ouderlijk huis verruilt voor de grote stad om zijn grote droom te verwezenlijken, uitvinder worden. In de stad ontmoet hij al gauw zijn verplichte side-kick Fender (Robin Williams), met wie hij probeert om de gemene Ratchet (Greg Kinnear) tot stoppen te brengen. Ratchet wil namelijk dat alle robots zich vernieuwen en op die manier glanzen en stralen. De robots die zich dat niet kunnen veroorloven gaan gewoon richting de schroothoop.
In animatiefilms zijn de stemmen die mee worden gegegeven aan de personages van cruciaal belang. Dat is pas echt te merken wanneer bekende gezichten als Ewan McGregor en Halle Berry ingezet worden en je kunt ze er niet uit halen. McGregor spreekt met een heel erg irritant accent en Halle Berry maakt zichzelf tot een totaal overbodig personage met hooguit tien regels aan tekst. Dan is daar de altijd hyperactieve Robin Williams. Zijn kinderachtige gedrag komt bij vele filmliefhebbers de strot uit want hij is al lang niet meer zo grappig als tien jaar geleden. In Aladdin was hij tenminste nog een aparte en goed gecaste toevoeging maar in Robots heeft hij niets meer om te bewijzen. Misschien dat het gros van de mensen hem alleen nog maar wil zien in dit soort rollen maar wanneer er geen degelijke basis is voor een gestoord karakter dan valt het personage al gauw plat op z’n bek.
Zoals tegenwoordig gebruikelijk is moet een animatiefilm twee kampen bereiken: de kinderen èn hun ouders. Grote onzin natuurlijk. Maar als je het op deze manier aanpakt neem dan wel de tijd om gedegen en originele grappen te verzinnen die ‘alleen voor de oudere generatie begrijpbaar is’. Parodiën op When Harry Met Sally en Britney Spears werken niet meer, ze zijn al te vaak gedaan. Voor de oudere generatie is er op dat gebied niets te ontdekken. De moraal wordt er om tien minuten zo hard doorheen geduwd dat je gaat twijfelen aan je eigen capaciteiten als opvoeder. Het grootste probleem zit ‘m in de slogan: ‘you can shine no matter what you’re made of’. Deze moraal wil schijnbaar afrekenen met alle variaties op metamorfoseprogramma’s maar het enige dat het creert is een afkeer van ten opzichte van de film zelf. Het wordt pas helemaal teniet gedaan wanneer de hoofdpersonages zich uiteindelijk toch laten ombouwen voor ‘het goede doel’.
Voor een film die zich helemaal wil richten op het innerlijke, en die zoals zoveel films de kijker wil laten weten dat het uiterlijk geen rol speelt, is het frappant om op te merken dat het enige aantrekkelijke aan Robots juist de buitenkant is. Het is niet zo dat het visuele zich kan meten met Finding Nemo of The Incredibles maar de rit door Robot City met de TGV is erg origineel en ziet er verbluffend uit. Helaas is het uiterlijk niet genoeg om een simpele film van de ondergang te redden en hadden de makers met al hun onderdelen een betere film in elkaar kunnen zetten
