| Regie: | Brett Ratner |
|---|---|
| Cast: | Anthony Hopkins, Edward Norton, Ralph Fiennes, Harvey Keitel, Emily Watson, Mary-Louise Parker, Philip Seymour Hoffman |
| Genre(s): | Misdaad, Horror, Thriller |
Tja, waar zullen we Red Dragon eens mee vergelijken? Het is niet alleen een verfilming van het gelijknamige eerste Hannibal Lecter boek van thrillerauteur Thomas Harris, maar omdat dat boek al eens was verfilmd, is het tegelijk ook een remake van Manhunter, de versie van Micheal Mann uit 1986 met Brian Cox als de gedistingeerde kanibaal.
De film wordt bovendien in de markt gezet als prequel van Silence of the Lambs, de gelauwerde Lecter-film uit 1991 van Jonathan Demme, en van Hannibal , het minder geslaagde vervolg van Ridley Scott van vorig jaar, waarin beide keren de rol werd neergezet door Anthony Hopkins.
Het is Hopkins’ Oscarwinnende versie van het personage dat verworden is tot hedendaags cinematisch icoon, dus het completeren van de trilogie met hem in de Hannibal-rol is te verdedigen, alhoewel de werkelijke motivatie van überproducer Dino de Laurentiis natuurlijk te lezen is in de dollartekens in zijn ogen. Zowel Silence als Hannibal brachten teveel op om de psychopaat-met-klasse niet nog één keer te laten terugkeren (en als deze weer een succes is moet “nog één keer” wellicht ook weer genuanceerd worden.)
Zoals het prequels betaamt, toont Red Dragon ons allereerst het verleden: een wereld waarin gewaardeerd psychiater Hannibal Lecter (Hopkins dus) nog vrij rondloopt. Nog onverdacht van zijn moordlustige neigingen voert hij bij zijn decadente soireetjes verrukkelijk klaargemaakt mensenvlees aan zijn onwetende gasten. Lecters vrijheid is echter van korte duur, want de briljante FBI agent Will Graham (Edward Norton) ontmaskert hem reeds in de zinderende openingssequentie. Graham, door zijn vermogen in de psychotische geest in te leven weliswaar een gewaardeerd maar ook getroebleerd agent, neemt na deze confrontatie ontslag maar wordt jaren later toch weer te hulp geroepen door zijn voormalige baas Jack Crawford (Harvey Keitel). De gruwelijke daden van seriemoordenaar Francis Dolarhyde (Ralph Fiennes), die om Graham’s scherpe analyse vragen, zijn echter zelfs hem te veel; hij ontkomt er niet aan de hulp in te roepen van de gekooide Lecter.
Door al het voornoemde vergelijkingsmateriaal is het moeilijk om Red Dragon op zichzelf te beschouwen. In vergelijking met het boek is de rol van Hannibal enigszins vergroot, hetgeen het narratieve evenwicht soms wat verstoort maar de film volgt het verhaal wel nauwkeuriger dan het stijlvolle Manhunter dat deed. Wanneer die film ernaast wordt gehouden, valt echter de al te geconstrueerde pseudo-psychologische laag op, die scenarist Ted Tally en regisseur Brett Ratner hebben willen toevoegen. Was Tom Noonan’s Dolarhyde uit Manhunter nog een verontrustend enigma, Fiennes’ versie is een soort postmoderne Norman Bates, compleet met moeilijke jeugd. Ook de psychische nood van Nortons Will Graham komt ook al niet echt uit de verf.
Het meest dringt zich nog de vergelijking met Silence of the Lambs op, niet in het minst omdat de makers het niet kunnen laten er constant naar te verwijzen. Men gebruikt onder meer dezelfde gevangenis-set, waardoor extra goed opvalt dat de chemie tussen Norton en Hopkins uiteraard minder sterk is dan die tussen Hopkins en Jodie Foster, alhoewel het nog niet eens zoveel scheelt. Verder valt Red Dragon in dezelfde valkuil als Hannibal : men is zich hinderlijk bewust van de iconische status van Hopkins-als-Lecter, alhoewel Ratner deze zelfkennis hier gelukkig speelser te berde brengt dan Scott dat deed.
Wanneer echter al het vergelijkingsmateriaal losgelaten wordt, hoe lastig dat ook is, blijkt Red Dragon eigenlijk een prima thriller. Ironisch genoeg zijn juist de scènes zonder Lecter, waarin Graham en de zijnen hun politiewerk doen op het spoor van Dolarhyde, het meest fascinerend. Daarbij kan Ratner bogen op een absolute topcast: naast de verrassend geloofwaardige Fiennes en de altijd betrouwbare Norton zijn er mooie bijrollen voor prachtacteurs Philip Seymour Hoffman en Emily Watson. Zo’n ensemble tilt zelfs de clichés naar een hoger plan (al is “oude-baas-haalt-ex-topagent-uit-z’n-pensioen” sequentie wat al te bekend) en geeft het geheel een glans die bij Manhunter toch een beetje ontbrak.
En zie, de vergelijkingen blijven zich opdringen. Enfin, Red Dragon kan dus niet helemaal op zichzelf staan; gezien alle verwijzingen in film en marketing willen de makers dat misschien niet eens. Toch jammer, want het is zeker geen slechte film. Op zichzelf.
