‘Objectief’ nieuws versus ‘subjectieve’ film
Het Internationaal Film Festival Rotterdam heeft talloze films te bieden met een wisselend aanbod van grote en kleinere producties. Wellicht het meest interessante is dat je als toeschouwer de mogelijkheid krijgt kennis te maken met niet-westerse films die je normaal gesproken nergens anders zou zien. Het IDFA biedt uiteraard ook de mogelijkheid tot het zien van een breed scala aan niet-westerse documentaires, maar bij het IFFR wordt voornamelijk fictie vertoond. Een tegenhanger voor de beelden die de kranten en het journaal ons dagelijks verschaffen van de rest van de wereld. — Lees verder
Iedere regisseur zijn eigen Otto e Mezzo
Echte auteursfilms zijn niet los te zien van hun maker. Het stempel en de visie van de
filmmaker zijn aanwezig in nagenoeg ieder shot van de film. Zelfs voor een nietsvermoedende
kijker is het verschil zodoende duidelijk tussen een Tarantino en een Scorsese, een Burton
en een Allen, een Kubrick en een Hitchcock. Hierdoor lijkt het soms alsof de regisseur als
het ware naast je heeft plaatsgenomen om bij iedere scène in je oor te fluisteren: “Kijk, zo zie
ik de wereld nou.” Ongewild geeft het de indruk dat we de filmmaker langzaam maar zeker
persoonlijk zijn gaan kennen. Toch moeten we niet vergeten dat een film fungeert als het
masker waarmee de regisseur zich net een beetje afschermt van de wereld. Zijn en denken zij
echt zoals hun films hen doen voorkomen?
— Lees verder
Sport boven Politiek
Nelson Mandela is een van de meest bijzondere mensen op aarde. Zijn veelbewogen leven is een onuitputtelijke inspiratiebron voor de cinema. Politieke thrillers als Drum (2004) en Endgame (2009) of zware drama’s als Goodbye Bafana (2007) zijn immer indrukwekkend, maar ook wat je verwacht van een ‘Mandelafilm’. In de handen van Clint Eastwood krijg je echter een heel ander verhaal. De regisseur heeft met Invictus ervoor gekozen om sport boven politiek te plaatsen. — Lees verder
Grenzen van de menselijkheid
Met het publieke en kritische succes van No Country For Old Men (2007) van de gebroeders Coen is de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy plots in het zoeklicht van filmmakers beland. Hoewel Hollywood nog niet precies lijkt te weten hoe het McCarthy’s rauwe, existentialistische wereldbeeld kan vertalen naar popcornentertainment, smult de Amerikaanse independent filmmaker van het provocerende en intelligente materiaal. John Hillcoat maakte een jaar of zes geleden al diepe indruk met The Proposition (2005), een nietsontziende, postmoderne aussie-western. Ditmaal heeft hij zich gewaagd aan The Road. Mede door de popularisering van deze ijzersterke roman door Oprah Winfrey’s boekenclub rustte er nogal een last op Hillcoats schouders. Gelukkig is Hillcoat zo wijs geweest om McCarthy niet te willen overtreffen. — Lees verder
Robin Hood
Ridley Scott had dit jaar de eer om met zijn nieuwe epos Robin Hood het filmfestival in Cannes te openen. Voor de 72 jaar oude Scott is het inmiddels de derde keer dat één van zijn films in Cannes wordt vertoond. In 1977 won hij de Gouden Palm voor zijn speelfilmdebuut The Duellists, en ook het Oscarwinnende Thelma & Louise (1991) ging op het filmfestival der filmfestivals in première. Scott is inmiddels dus wel een oude rot in het vak en dat maakt het extra jammer dat Robin Hood toch nog heel klassiek Hollywood is. Je zou verwachten dat een verse verfilming van het verhaal, in handen van iemand als Ridley Scott, iets controversiëlers uitlokt dan wat deze film is geworden. Daarbovenop vertoont deze film wel heel veel overeenkomsten met Scotts eerdere ‘antiheldenepos’ Gladiator(2000), waardoor je er niet aan ontkomt de twee met elkaar te vergelijken.
— Lees verder
Robin Hood
Toen de allereerste foto verscheen van Russel Crowe in zijn Robin Hoodoutfit, schreeuwde iedereen Maximus. Met het verschijnen van de trailer, inclusief beach landing, riep iedereen D-Day. En toen het plot even later bekend werd gemaakt, dacht iedereen aan een zoveelste duistere reboot à la Batman Begins . Gemixte reacties volgden na de première van de film in Cannes. En hoewel Robin Hood zeker niet het niveau van bijvoorbeeld Gladiator weet te halen, lijdt de film voornamelijk onder verkeerde verwachtingen. — Lees verder
She’s Out of My League
We kennen er allemaal wel één: een knullig jongetje dat lijdzaam moet toezien hoe al zijn vrienden gelukkig zijn in de liefde, maar zelf nog op de ware moet stuiten. Het is een situatie die in deze op uiterlijk gebaseerde samenleving vaak voorkomt. Met elke dag die voorbij gaat, slinkt zijn zelfvertrouwen en bij elke passerende dame stijgt de gedachte: ’She’s out of my league’. — Lees verder
A Nightmare on Elm Street
Er zijn twee redenen dat de Nightmare on Elm Street-serie zo succesvol is. Ten eerste de deels griezelige, deels grappige boeman Freddy Krueger, gespeeld door cultheld Robert Englund. Ten tweede het feit dat deze moordenaar zijn slachtoffers in hun dromen te grazen neemt. Een regisseur kan met zo'n scenario zijn fantasie de vrije loop laten gaan; in een droomwereld is immers alles mogelijk. — Lees verder
The Ghost Writer
Roman Polanski is niet altijd voor iedereen; sommige films van zijn films kunnen voornamelijk gewaardeerd worden door mensen die hem als regisseur begrijpen en van zijn stijl houden. The Ghost Writer is een film die bij meer mensen zal aanslaan. Zonder dat Polanski zijn kwaliteiten en stijl opgeeft, is het hem gelukt om een film te maken die door meerdere mensen gevolgd en gewaardeerd kan worden. — Lees verder
Dirty Diaries
Vrouwen zijn lustobjecten, mannen zijn pervers. Dat is een indeling die volgens veel feministen nog steeds geldig is. Het is tevens een indeling die de feministen in Dirty Diaries proberen te doorbreken. Onder leiding van Mia Engberg filmen 13 vrouwen zichzelf of anderen volgens hun persoonlijke visie op porno. Dirty Diaries wordt uiteindelijk omschreven als een mix tussen porno en poëzie. — Lees verder
Ondine
Syracuse, gespeeld door Colin Farrell, is een Ierse visser. Hij weet de fles al een tijdje te weerstaan, maar heeft een dochtertje met gezondheidsproblemen. De moeder kan heeft meer moeite met drank, en geeft Syracuse regelmatig een preek wanneer hij hun kind komt ophalen. Niet bepaald een leven om van te dromen. Totdat hij een slanke blondine uit het water vist. — Lees verder
Yo, también
Zo vaak als geestelijke beperkingen centraal staan in een film, zo weinig is het gelukt om het menselijk te verfilmen. In eerdere producties is het ontstaan van een relatie tussen twee personen, waarvan één met een geestelijke beperking, centraal gesteld. Hoewel het natuurlijk om verschillende beperkingen gaat, zijn er gelijkenissen te vinden in de aanpak van films zoals Rain Man en Le Huitième Jour. — Lees verder
