Ponyo

Eén van de vooroordelen over tekenfilms is dat men er vanuit gaat dat deze films alleen voor kinderen gemaakt zijn. Gelukkig kunnen ook volwassenen de geanimeerde avonturen steeds meer waarderen. Toch is het aanbod aan volwassen tekenfilms niet erg groot. Anime is wellicht de grootste leverancier op het gebied van tekenfilms voor volwassenen. Een andere leverancier is Hayao Miyazaki, die betoverende Japanse meesterwerken levert. Ponyo is zijn nieuwste film.

Miyazaki’s werken zijn vaak niet de meest simpele verhalen. Howl’s Moving Castle bleek een ingewikkeld verhaal te zijn over een tovenaar met een bewegend kasteel die per toeval een meisje meeneemt. Spirited Away volgde het verhaal van een meisje in een dorp met geesten. Miyazaki’s verhalen spreken vaak tot de verbeelding en we moeten ons als kijker niet constant afvragen waarom iets gebeurt, aangezien niet alles een reden heeft. In Ponyo ligt dit anders. Het verhaal is gebaseerd op de Japanse variant van het sprookje van de kleine zeemeermin en is daarom een stuk simpeler. Nog steeds komen er elementen in het verhaal voor die we maar gewoon moeten accepteren, maar de grote verhaallijn is in deze film goed te volgen.

Het verhaal begint bij Sosuke, een vijfjarige jongen die een goudvis vangt, genaamd Ponyo. De vader van Ponyo, een tovenaar op de bodem van de zee, doet er alles aan om Ponyo weer terug te halen en uiteindelijk lukt dit hem. Sosuke is teleurgesteld en hoopt dat Ponyo ooit nog terugkomt. Op de zeebodem besluit Ponyo al haar toverkrachten te gebruiken en te veranderen in een meisje. Ponyo gaat vervolgens terug naar Sosuke, maar wederom gaat de tovenaar op zoek naar Ponyo om haar te vertellen dat de betovering niet voor eeuwig is, tenzij iemand oprecht van haar houdt.

Hoewel het verhaal in de nieuwste Miyazaki niet veel voorstelt is het visueel weer een pareltje. De stad waar Sosuke met zijn moeder woont is klein en ligt mooi tussen verschillende bergen. Toch lijkt Ponyo wat details te missen die in de vorige films van Miyazaki wel te zien waren. Dit komt niet direct slordig over maar lijkt de simpliciteit van de film wel te benadrukken. Gelukkig weet Miyazaki de kijker toch een aantal keren visueel te verrassen.

Joe Hisaishi is wederom verantwoordelijk voor de muziek bij de film. Hisaishi leverde al prachtig werk bij onder andere Howl’s Moving Castle en Spirited Away. De muziek vertelt een verhaal op zich, maar is als ondersteuning van de film ook prachtig. Veel wordt er namelijk niet gesproken in de film, waardoor de muziek voor de karakters spreekt. Dit is op sommige momenten ook echt nodig, want zowel Ponyo als Sosuke zijn met hun vijf jaar niet in staat zware gesprekken te voeren. De meeste gesprekken vinden daarom plaats tussen Sosuke en zijn moeder. Voor de volwassen kijkers zijn daarnaast de vele grapjes van de ouderen in een verzorgingstehuis een leuke aanvulling. Voor kinderen is Ponyo ook zeker het bekijken waard: het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de vijfjarige Sosuke, waardoor alles goed te begrijpen is.

Miyazaki heeft al aangetoond ook animatiefilms voor volwassenen te kunnen maken, maar Ponyo is wellicht iets te kinderachtig. Het verhaal van de film is simpel en hoewel de animaties prachtig uitgevoerd zijn missen ze hier en daar wat detail. De muziek van Hisaishi is wel een prachtige aanvulling. Ponyo maakt het publiek daarom in ieder geval nieuwsgierig naar de volgende film van Miyazaki, maar is zeker niet de sterkste film van zijn hand.