| Regie: | Jon Turteltaub |
|---|---|
| Cast: | John Travolta, Kyra Sedgwick, Forest Whitaker, Robert Duvall, Jeffrey DeMunn, Richard Kiley, Brent Spiner |
| Genre(s): | Drama, Romantiek, Fantasy |
Een rustig klein dorpje, ergens in de verte. De bewoners leven er een ongecompliceerd leven. De grote stad met al haar rare uitspattingen is ver weg. In dit dorp woont garagehouder George Malley (John Travolta). George is een gewone jongen, niet echt dom, maar ook niet echt slim. Tot op zijn zevenendertigste verjaardag. Als George buiten het cafe waar hij een feestje aan het vieren is, een vriend uitgezwaaid heeft, ziet hij plotseling een fel licht in de hemel. Het licht is ver weg, maar toch wordt George getroffen door een felle straal. Als hij even later weer bijkomt, is George niet meer dezelfde.
Plotseling kan hij perfect schaken, verslindt hij tientallen boeken per dag en kan een willekeurige taal in 20 minuten leren. Deze ‘talenten’ doen zijn dorpsgenoten al enigszins vreemd kijken, maar als George dan ook nog telekinetisch is en pijn kan overnemen van anderen, gaat het dorp Malley ontwijken. De enige die aan zijn zij blijft staan is Lace Pennamin (Kyra Sedgwick), een gescheiden vrouw, die George voor zich weet te winnen en zijn beste vriend; Nate Pope, een excellente rol van Forest Whitaker.
Regisseur Jon Turteltaub was ooit verantwoordelijk voor het bobslee-vehikel Cool Runnings. Met deze film geeft hij zijn imago weer wat aanzien. Travolta is in zijn handen zeer geloofwaardig als overbegaafde George Malley. De muziek van Oscar-winnaar Thomas Newman (o.a. bekend van Unstrung Heroes , The Shawshank Redemption , Desperately Seeking Susan en The Player) is echter veel te dramatisch. De vele violen, trompetten en trommels passen niet in het rustige plattelands-sfeertje dat door Turteltaub geschetst werd. Het lijkt wel alsof men van deze film een Hollywood-film heeft willen maken, ondanks het niet-Hollywood verhaal. De muziek, maar ook het plotselinge optreden van een aantal FBI-agenten passen niet in het plot en vallen daardoor negatief op.
Helaas is het einde van de film iets te sentimenteel, waardoor de film veel van zijn eerdere kracht verliest. Het vele omhelzen en (alweer) de overdreven muziek-met-veel-violen maken het eind erg vervelend. Maar tot het eind is Phenomenon een zeer geslaagde film, die het thema van bovennormale begaafdheid op een aparte en aantrekkelijke manier in beeld brengt.
