| Regie: | Jake Kasdan |
|---|---|
| Cast: | Nat Faxon, John C. Reilly, Tim Meadows, Conner Rayburn, Chip Hormess, Raymond J. Barry, Terrence Beasor |
| Genre(s): | Komedie, Muziek |
Prutsen aan films die al in het collectief geheugen van het publiek staan gegrift, is en blijft een controversiële kwestie. Mag een regisseur een film uit zijn verleden opnieuw bezoeken om hem opnieuw te monteren, scènes toe te voegen of digitaal te verbeteren? De één doet het uit een artistiek oogpunt (Gilliams Brazil, de jonge Spielbergs Close Encounters Of The Third Kind), de ander doet het puur omdat het koetje nog verder leeg gemolken kan worden (Lucas’ Special Editions, de oude Spielbergs E.T.) en een aantal weten deze redenen goed te combineren (Coppola’s Apocalypse Now ‘Redux’, Friedkins The Excorsist). Of de film er nu beter van wordt of niet, voor een filmwetenschapper- of criticus is de zogenaamde director’s cut een lastige zaak.
Welke versie is nu de juiste? Of hebben we nu twee films? Want sommige films veranderen er nogal van, de nieuwe versies van Camerons Terminator 2: Judgment Day en Robert Wise’s recente Star Trek: The Motion Picture bijvoorbeeld. En met de komst van de DVD grijpen steeds meer regisseurs naar de optie om afgesloten hoofdstukken in hun oeuvre te heropenen om hiermee wederom een stukje vaststaande filmgeschiedenis op losse schroeven te zetten.
Met deze nieuwe ontwikkeling zien we een aantal regisseurs die de director’s cut om een nieuwe reden lijken te doen, namelijk een poging enige artistieke integriteit te behouden. Zo verschijnt nu Michael Bay’s Pearl Harbor (Director’s Cut) op DVD, een film die door pers en publiek gekraakt werd om zijn te grote nadruk op romantiek en het gebrek aan overtuigende oorlogsschade (lees: waar is het bloed?). In Jerry Bruckheimer’s megalomane strijd om het monstersucces van Cameron’s Titanic te evenaren, werd de film namelijk flink opgeschoond van scènes die er wel eens voor zouden kunnen zorgen dat een groot deel van het publiek er niet heen mag door hun te lage leeftijd. Pearl Harbor werd zo mooie plaatjes kijken van grootse explosies zonder dat er enige ‘engagement’ van het publiek bij kwam kijken. Nadat Bay hierover hevig op zijn vingers werd getikt door het kritische deel van het publiek, komt dan nu, in een poging zijn artistieke vege lijf te redden, een nieuwe versie waarin zo’n zestig bloederige scènes zijn toegevoegd (deze versie is dan ook voor 16 jaar en ouder in plaats van de leeftijdsgrens van 12 die bij de bioscoopversie werd gehanteerd). Op DVD maakt het namelijk niet meer uit dat kinderen de bioscoop niet in mogen, ze kunnen de film gewoon thuis bij paps op schoot kijken zonder dat Bruckheimer er slechter van wordt.
Deze director’s cut is verpakt in een doos van maar liefst vier schijfjes (twee voor de film, twee voor de extra’s) en was in de ogen van de distributeur te prijzig omXi te voorzien van een fatsoenlijk recensie-exemplaar. Wij moesten het doen met een soort demo-DVD’tje met fragmenten van de vele extra’s. Of Pearl Harbor er dus echt beter van geworden is, zal je zelf moeten ontdekken. Maar toegegeven: de extra’s zien er allemaal goed en vooral interessant uit. Een topper dus voor diegenen die de film wél aardig vonden. Vooral de niet gebruikte zwart/wit 8 mm. opnames, die de chaos van de aanval bijzonder realistisch maken, zijn fascinerend. Had Bay dit materiaal gebruikt, met die news-reel cameravent in een grotere rol als tegenhanger voor het romantische geneuzel, dan had Pearl Harbor stiekem best een aardige film kunnen worden. Maar het toevoegen van wat meer fysiek geweld is helaas niet genoeg om de problemen, die zo’n director’s cut weer veroorzaakt, te verantwoorden, ook niet op DVD.
