| Regie: | Kevin Costner |
|---|---|
| Cast: | Robert Duvall, Kevin Costner, Annette Bening, Michael Gambon, Michael Jeter, Diego Luna, James Russo |
| Genre(s): | Drama, Romantiek, Western |
Het leek erop dat de Kevin Costner die we kenden van kaskrakers van de aardbodem verdwenen was. Films als 3000 Miles To Graceland en Dragonfly droegen niet echt bij aan de status van een man die als regisseur faam maakte met Dances With Wolves. Hij verknalde het definitief met z’n apocalyptische western The Postman, een film waarin hij zich helemaal verloor en die uitliep op een grote ramp. Het is dan ook wonderbaarlijk om te zien dat Kevin Costner als acteur en regisseur toch weet hoe hij vakwerk moet afleveren. Sterker nog: Open Range is een geweldige film.
We volgen een tweetal veedrijvers, Boss Spearman (Robert Duval) en Charley Waite (Kevin Costner) die geen eigen boerderij hebben zoals de gewoonte is geworden en daarom met hun kudde vee van het ene land naar het andere reizen. Ze komen langs de gemene vee-eigenaar Denton Baxter (Michael Gambon) die hun liever kwijt dan rijk is op z’n land en ook uit is op hun vee. Het geweld escaleert wanneer Baxters mannen een van Spearmans mannen, Mose (Abraham Benrubi), de dood in jagen en een ander, Button (Diego Luna) voor half dood achter laten. Boss en Charley zijn mannen die normaal gezien het geweld uit de weg gaan. De een uit voorzichtigheid, de ander vanwege de oproer die daardoor ontstaat. “Men are going to die today”, zegt Waite op een gegeven moment en daarmee vat hij het heel simpel samen.
Je moet toegeven dat Costner wel lef heeft om weer een film te maken in het genre waar hij de vorige keer de mist mee in ging en dat eigenlijk nog steeds dood is in Hollywood. Afgezien van Clint Eastwoods Unforgiven is er de laatste tijd geen western meer geweest die het publiek kon beroeren. Het is nog geprobeerd met hippe films als American Outlaws en Texas Rangers maar die richtten zich meer op het MTV-publiek en verheerlijkte het gerne. Iets dat helemaal niet gebeurt in Open Range. De vuurgevechten hier worden niet op een voetstuk geplaatst, maar zijn bloederig, grimmig en hebben ook gevolgen.
Uiteindelijk geeft de film een confrontatie weer tussen de vrije man en de man die de rest van een stad in een ijzeren greep heeft geklemd. Het verhaal vertelt de evolutie van het vrije land waar iedereen van kon leven en dat gedurende een periode steeds werd toegeeigend door individuen. Gelukkig wordt er ook aandacht besteed aan de personages die al een decennium met elkaar omgaan en elkaar door en door kennen. Het zijn mannen bij wie eer hoog in het vaandel staat.
Complimenten gaan vooral naar de strerke acteerprestaties. Robert Duvall stapt in zijn personage als was het een paar warme cowboylaarzen en ook Costner levert een geweldige prestatie als de man-met-een-verleden. Gelukkig wordt het nergens een stereotypering van zichzelf omdat ook het landschap een uitzonderlijke hoofdrol speelt. Hetgeen we hier zien is duidelijk niet in Amerika geschoten omdat lege kale vlaktes zoals die vroeger nog overal lagen, nergens meer te bekennen zijn. Het is dan ook typerend dat er uitgeweken moest worden naar Canada. Toch weer een trap naar het vrije land dat veroverd werd door industriële idealen.
De echte prestatie die hier geleverd is, is de keuze om Open Range gewoon simpel te houden terwijl het eindresultaat zoveel meer is dan dat. Het is een gewaagde keuze om in een tijd als deze, waarin het publiek liever veel kogels ziet rondvliegen, het tempo rustig te houden en de aandacht te vestigen op elementen als dialoog en de grandeur van de mise-en-scène.
