Regie: Pollo de Pimentel
Cast: Egbert Jan Weeber, Katja Schuurman, Johnny de Mol, Edwin Jonker, Mohammed Chaara, Guusje Eybers, Hans Dagelet
Genre(s):
Drama, Romantiek
In de flitsend gemonteerde openingssequentie van Oesters van Nam Kee wordt duidelijk dat Berry (Egbert-Jan Weeber) naarstig op zoek is naar zijn plaats in de wereld. Hij is het prototype hangjongere: naar school gaat hij niet meer en om erbij te horen steelt hij zelfs de auto van zijn moeder die vervolgens aan diggelen wordt gereden bij een wilde tocht door de stad. Ook thuis gaat niet alles even lekker: het ideaalbeeld dat Berry heeft van zijn vader blijkt niet te kloppen met de werkelijkheid, en zijn moeder is duidelijk ongelukkig maar heeft de kracht niet om los te breken uit haar veilige leefomgeving. Dan ontmoet Berry Thera, een mooie danseres met wie hij al snel het bed deelt.
Tijdens de onstuimig verlopende relatie vergeet de adolescent alles om zich heen, en geniet hij van elk moment. Als Thera echter achtervolgt wordt door een ziekte uit het verleden, blijkt dat Berry zijn verwachtingspatroon met betrekking tot hun gezamenlijke toekomst danig moet bijstellen.
Oesters van Nam Kee is een verhaal over volwassen worden, het ontdekken van
liefde en het in duigen vallen van bepaalde zekerheden in het leven. De film neemt daarbij wellicht iets te veel hooi op de vork, waardoor bepaalde aspecten van het verhaal niet goed uit de verf komen. Zo worden al vroeg in de film de huwelijksproblemen van Berry’s ouders aan het licht gebracht, maar gebeurt daar vervolgens weinig meer mee. Ook de pogingen om een hedendaags decor te scheppen voor het liefdesverhaal slagen maar ten dele; de rondhangende groep vrienden van Berry maken zijn achtergrond goed duidelijk, maar de halfslachtige pogingen om daarmee een statement te maken over de multiculturele samenleving doen geforceerd aan. Erger nog is dat deze scènes de vaart uit het interessantere deel van de film halen. De balans wordt kortom niet gevonden, wat resulteert in een nogal chaotische film, die niet precies lijkt te weten of het liefdesverhaal nu voldoende is voor een geslaagde film, of dat er per sé meer verteld moet worden met Berry’s geschiedenis. Het compromis dat hier gebruikt wordt doet het vermoeden rijzen dat de makers geen antwoord hebben kunnen vinden op die vraag.
Dat de liefdesverhouding tussen Thera en Berry ondanks de gebreken van het script goed tot leven komt is te danken aan het prima acteren van Egbert-Jan Weeber en in iets minder mate Katja Schuurman. Weeber heeft voldoende energie, guitige blikken en stoerheid in huis om zijn rol geloofwaardig neer te zetten. Schuurman krijgt weinig ruimte om iets te laten zien maar de chemie tussen de twee hoofdrolspelers is duidelijk aanwezig, wat zeker tijdens de smaakvol gefilmde liefdesscènes goed tot zijn recht komt. De erotische spanningsboog is gedurende de gehele film gespannen, zonder dat dat de aandacht al te nadrukkelijk op zichzelf vestigt. De vergelijking met het vorig jaar verschenen Ik ook van Jou dient zich al snel aan, een vergelijking die Oesters van Nam Kee helaas niet kan doorstaan. Niet alleen heeft Ik ook van Jou een rechtlijniger en duidelijker script, ook de grandioze rol van Angela Schijf tilt die film naar een niveau waar Oesters van Nam Keeniet aan kan tippen.
Regisseur Pollo de Pimentel heeft met zijn film een duidelijk product van de vroege 21ste eeuw gemaakt. Naast een behoorlijke overkill aan filmverwijzingen, blijkt dat vooral uit de verschillende verwachtingen die Berry en Thera van hun verhouding hebben. Het relatieprobleem (sex of liefde?) wordt op een verfrissende, eigentijdse manier behandeld, en alleen al daarom verdient Oesters van Nam Kee respect. De film blijft door het inslaan van zijweggetjes die vervolgens onvoldoende uitgewerkt worden te rommelig om een succes genoemd te worden, maar bezit teveel kwaliteiten om het gruwelijke stempel ‘interessante mislukking’ opgedrukt te krijgen.
