Actrice Moon So-ri schittert in de film Oasis als een lichamelijk gehandicapt meisje. Haar rol leverde haar vorig jaar tijdens het filmfestival in Venetie al een prijs op, en ook in de rest van de wereld gaat haar prestatie niet onopgemerkt voorbij. In een mooi hotel in het centrum van Amsterdam wandelt ze binnen voor een interview, lichtelijk verlegen, maar geen schim van het spastische meisje uit de film.
Je hebt gestudeerd aan de universiteit, hebt een diploma, waarom de overstap naar film?
Ik ben erg actief geweest in verenigingen met toneelspelen, en toen kreeg ik de kans om audities te doen voor Peppermint Candy. Dat heb ik gedaan en zo is het begonnen, maar het was nooit een bewuste overstap eigenlijk, het gebeurde gewoon.
En de film Oasis, hoe ben je daar bij betrokken geraakt?
De regisseur van Peppermint Candy is dezelfde als van Oasis . Ik werkte tegelijk ook als vrijwilliger met gehandicapten, en de regisseur vroeg me of ik wat onderzoek kon doen voor de film. Dat heb ik gedaan en vervolgens heb ik ook weer auditie gedaan, eigenlijk kwamen die twee dingen samen. Een groot deel van de cast en crew is trouwens hetzelfde, en dat merk je als je de film ziet. Er is heel veel vertrouwen tussen de regisseur en de acteurs onderling. Dat is ook belangrijk bij deze film, want het is niet een film waarin mensen mooi gefilmd worden, het gaat om het verhaal. Daarom is vertrouwen erg belangrijk.
Je deed dat onderzoek, was dat ook meteen de voorbereiding op je rol?
Ik heb gestudeerd en een diploma behaald om te mogen lesgeven en daardoor kwam ik onder andere ook als vrijwilliger te werken. Ik zorgde dan voor gehandicapte mensen en gaf ze thuis les. Tijdens mijn vrijwilligerswerk heb ik twee meisjes leren kennen van mijn eigen leeftijd, en dat zijn nu hele goede vriendinnen. Die zie ik ook regelmatig, en dan niet als “vrijwilliger en gehandicapte”, maar echt als vriendinnen, we gaan ook samen uit. Voor mijn rol heb ik heel veel aan ze kunnen vragen.
Je speelt in drie films al heel uiteen liggende rollen, wat vind je het leukste om te doen?
Ik ben nu bezig met mijn vierde film, en daarin verschilt mijn karakter weer heel erg van de vorige drie. Ik vind alles wel goed en leuk om te doen, maar het karakter in Oasis lijkt het meest op me, en dan niet uiterlijk, maar wel innerlijk. Dat is het meest persoonlijke dat ik gedaan heb. Maar eigenlijk vind ik het karakter dat ik speel niet zo belangrijk als de film in zijn geheel. De film moet goed zijn, en de rol die ik daarin speel is ondergeschikt.
En de boodschap van de film, is die belangrijk?
Natuurlijk vind ik het wel belangrijk om mensen te laten zien wat ze niet dagelijks in hun leven meemaken, de andere kanten van de maatschappij. Oasis is volgens mij zowel art als mainstream, het heeft een beetje van beide karakters. De boodschap is wel erg belangrijk, maar ik hoef niet per se alleen in dat soort films te zitten, iets in de richting van Bridget Jones Diary doe ik ook graag.
Je hebt in Venetië een prijs gewonnen voor je rol in Oasis, hoe was dat?
Ik ben er twee keer geweest nu, vorig jaar, maar ook dit jaar met mijn derde film. Het is heel mooi en leuk om dat mee te kunnen maken. Ik was erg verbaasd en blij met de nominatie en uiteindelijk de prijs. Dat heeft voor mezelf meteen de lat wel veel hoger gelegd voor komende projecten. Maar ik heb niet echt het gevoel dat het mijn aanzien heeft verhoogd.
De prijs is vernoemd naar Marcello Mastroianni, en elke keer als ik nu naar de prijs kijk, denk ik aan hem, en hoe hij van boven toekijkt en me beschermt. Ik kijk er trouwens niet veel naar hoor, want de prijs staat bij mijn moeder, die kan er zo elke dag naar kijken.
Je zegt dat het je aanzien niet heeft verhoogd, maar wat ik lees is dat je na deze film opeens toch wel een grote naam bent in Zuid-Korea, en je zit hier aan de andere kant van de wereld toch opeens een interview te geven.
Iedereen die in de showbusiness zit wordt op een moment wel bekend, mijn geval is niet uitzonderlijk. Er is niet veel veranderd, en ik zou het ook niet leuk vinden om persoonlijk een verandering te ondergaan. Natuurlijk leef ik in een wereld waar veel aandacht voor is, maar ik zou toch graag alles hetzelfde willen houden. Wat wel gênant is, is dat ik herkend word in de sauna.
Dan moet je hier in Amsterdam gaan, daar ben je nog niet zo bekend als in Zuid-Korea
Maar het is hier gemengd!!! Ik zou me kapot schamen.
Hoe vind je dat het met de filmindustrie in Zuid-Korea/Azië in het algemeen gaat?
Met de Japanse en Chinese film gaat het al een poosje heel erg goed, en ik denk dat het nu de beurt is voor films uit Korea. De huidige situatie is dat het aanbod in de Koreaanse bioscopen voor 40% bestaat uit producties uit eigen land. Het publiek gaat in Korea momenteel naar echt alle genres en soorten films, zowel arthouse als commercieel, daar zit hetzelfde publiek, dat is volgens mij vrij uniek in de wereld.
De Aziatische cinema heeft al een lange geschiedenis, daardoor is het nu een hele krachtige industrie.
In Hollywood is al een poosje een invloed vanuit de Aziatische cinema voelbaar, vind je dat een goede ontwikkeling?
Je merkt dat de Aziatische stijl momenteel in de hele wereld erg populair is, kijk bijvoorbeeld maar naar alle versiersels, tafeltjes en Chinese tekens in dit hotel. Film blijft niet achter, maar het is niet bijzonder, want binnenkort is het weer iets anders. Ik denk dat het van tijdelijke aard is.
(dan neemt Moon het interview even over) Vind jij dat Oasis heel Aziatisch is?
Op bepaalde punten wel, voor mijn gevoel is het camerawerk, de montage, de gehele cinematografische sfeer wel typisch Aziatisch, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik niet echt heel veel Aziatische films heb gezien. Dus of het nou op iets zinnigs is gebaseerd. Inhoudelijk is het vrij universeel, zou het ook in Denemarken of Amerika gemaakt kunnen zijn. (Moon knikt)
Is er nog een droomproject waar je in zou willen spelen?
Toen ik heel jong was mocht ik nooit tv kijken, dus ik heb nooit echt ambitie gehad om actrice te worden. Zodoende heb ik ook nooit echt een droomrol ontwikkeld, wel een verlangen om als actrice verder te komen. Ik heb laatst La Pianiste gezien en Isabelle Hupert die daarin speelt is zo indrukwekkend, dat wil ik ook kunnen, zo wil ik worden.
Maar zonder overdrijven, je rol in Oasis is ook erg indrukwekkend
(Stilte)
Naast acteren dan, nog wensen?
Ik heb altijd gedacht dat ik dit niet heel lang ga doen, eigenlijk wil ik iets anders doen. Actrice is een beroep dat gericht is op jezelf, en ik wil eigenlijk meer iets voor anderen betekenen. Ik zou wel graag muziekles willen geven. Ik heb mijn diploma om les te geven, en zou graag viool en andere instrumenten aan kinderen willen leren. In Korea is het zo dat alleen hele rijke kinderen een muziekinstrument kunnen leren bespelen, en ik wil eigenlijk dat dakloze, arme kinderen ook een kans krijgen, die wil ik muziekles geven. Maar het is een beetje dubbel, want ik wil ook nog wel een poosje blijven acteren.
Via film kan je ook mensen helpen, door bepaalde zaken aan te snijden, zoals in Oasis.
Dat is waar. Nou ja, ik zie wel hoe het gaat lopen, ik heb nooit iets gepland.
Laatste vraag dan: is er een vraag waar je nou eigenlijk altijd al eens antwoord op hebt willen geven, maar die je simpelweg nooit gevraagd wordt?
Hmm, geef me even wat bedenktijd. Interviews zijn altijd moeilijk, je moet over jezelf vertellen, over je films, dat vind ik heel moeilijk. Normaal praat ik wel veel, maar het zit niet in mijn karakter om dat over mezelf te doen. Die vraag had ik niet verwacht ooit te krijgen, er schiet me zo snel ook niet iets te binnen, maar op zich zou ik jou wel wat willen vragen. Mag dat?
Tuurlijk
De film heet Oasis en gaat over dat plekje in je leven waar je naar toe kan als je hele erg dorst hebt, als alles om je heen je teveel wordt. Wat is voor jou nou dat plekje?
Dat is mijn vriendin. En op een ander niveau ook film, cinema in het algemeen. Maar vooral mijn vriendin. Maakt niet uit hoe moeilijk alles gaat, als ik haar zie of spreek, of naar haar foto kijk, dan valt alles om heen weg.
Je bent innerlijk heel gezond. (glimlachend)Wat voel ik me op zo’n moment eenzaam.
Is dat het nadeel van het vak?
Weet ik niet, ik heb momenteel geen vriend, maar of dat te maken heeft met film…
Wat is dan jouw oase?
Als ik op een filmset sta, met vijftig man om me heen. Dat is mijn oase.
