| Regie: | Peter Segal |
|---|---|
| Cast: | Eddie Murphy, Janet Jackson, Larry Miller, John Ales, Richard Gant, Anna Maria Horsford, Melinda McGraw |
| Genre(s): | Komedie, Sciencefiction |
Humor is niet tijdloos. Dit geldt vooral voor Eddie Murphy en zijn laatste film THE NUTTY PROFESSOR II: THE KLUMPS (USA: Peter Segal, 2000). Hoewel de film zeker potentie heeft om heel leuk te zijn vervalt hij in zielige sexgrapjes oftewel ’2 tieten in een envelop humor.’ De leeftijd groep die er dus wel van zou kunnen genieten mag er niet heen, de film is namelijk voor twaalf jaar en ouder.Scheikunde professor Sherman Klump is de gebeurtenissen uit deel 1 bijna helemaal te boven. Hij heeft Buddy Love uit zijn systeem gewerkt en heeft opnieuw een potion uitgevonden. Ditmaal een verjongingselixer oftewel de beroemde ‘fountain of youth.’ Ook ditmaal gaat dat gepaard met een uitstapje op het liefdespad. Klump heeft de liefde van zijn leven gevonden, ze is slim, houdt van hem ondanks dat hij geen Don Juan is en ze deelt de Klump ‘apetite for food’ (wat lichamelijk niet echt gemotiveerd is). Sherman overweegt zelfs om Denise (Janet Jackson) ten huwelijk te vragen.
Echter op het moment dat Sherman met iets meer dan milde interesse aan Denise denkt beginnen zijn hormoontjes te werken en vanuit het diepste deel van zijn lichaam en geest komt daar waarachtig nog een stukje Buddy Love tevoorschijn. Door de escapades in deel 1 is Buddy Love een deel geworden van het DNA van Sherman en het ziet ernaar uit dat de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Uit pure angst voor wat zijn Buddy-kant aan kan richten onttrekt hij het Buddy-gen aan zijn lichaam. Zoals het elke goede ‘mad-scientist’ film betreft komt dit zielige plasje genmateriaal op een stormachtige nacht, door een kruising met een hondenhaar, tot leven om zich tegen zijn maker te keren. Buddy besluit dat hij recht heeft op de winst die gemaakt kan worden met het nieuwe elixer en probeert het te stelen. En dit zou het moment moeten zijn dat de lol echt losbarst: niet dus!
Zoals al blijkt uit de titel van de film speelt de familie Klump dit keer een centrale rol in het verhaal. Eddie Murphy is opnieuw in de huid gekropen van vier andere leden van de familie: Vader Klump, Moeder Klump, sexbelustte Oma Klump en Broerlief Klump. Het ‘kleine’ neefje wordt opnieuw gespeeld door Jamal Mixon. Het succes van het eerste deel was voor een groot deel te danken aan de familie Klump, ondanks dat de studio eerst van plan was om deze scène in zijn geheel te schrappen. Menigeen was onder de indruk van de mooie make-up (dankzij Rick Baker) en de meer, enigszins platte persoonlijkheden die Eddie Murphy neerzette. Dus hebben de mensen, die verantwoordelijk zijn voor deel twee, besloten om dit gegeven uit te melken. Dit doet veel af aan het verhaal. De subplots met de familie Klump zijn ronduit saai en vervelend en de personages zijn voor het grootste deel zinloos voor de ontwikkeling van het plot. De make-up (opnieuw Rick Baker) is natuurlijk weer zeer mooi en veruit beter dan de make-up in BIG MOMMA’S HOUSE (USA: Raja Gosnell, 2000) met Martin Lawrence, maar de familie Klump wekt niet dezelfde oooooooohhhh op als vier jaar geleden. Ook hierdoor zijn ze niet in staat om het verhaal te dragen, je voelt als kijker niet met ze mee. Dit geldt ook voor het koppel Sherman en Denise. Hun liefde is niet gemotiveerd en je gelooft ze gewoon niet.
Om het korte geheugen van de gemiddelde bioscoopganger te stimuleren zitten er enkele verwijzingen in naar films zoals STAR WARS trilogy, JURASSIC PARK, APOLLO 13, ARMAGEDDON, en Murphy’s eigen COMING TO AMERICA. Deze verwijzingen hebben primair als doel de kijker aan het lachen te brengen zoals we gewend zijn uit de gemiddelde Leslie Nielsen film. Het lage niveau van deze grapjes past uitstekend in het niveau van de gehele film. Regisseur Peter Segal (NAKED GUN 33 1/3) kan er ook niets meer van maken. Eddie Murphy zelf zal nooit meer de kwaliteit van COMING TO AMERICA overtreffen. Zoals al gebleken is uit de dalende populariteit van Nielsen is dit soort humor niet meer van deze tijd. Zelfs al had Murphy het met dezelfde ‘flair’ gedaan als Nielsen het gewoonlijk doet zou de film nog altijd geen acceptabel niveau halen. Murphy heeft het gehad en ook hij blijkt niet bestand tegen vadertje tijd.
