Night at the Museum 2: Battle of the Smithsonian

Ruim twee jaar geleden verraste Ben Stiller vele filmkijkers met het familieavontuur Night at the Museum. De film was erg voorspelbaar en cliché, maar desalniettemin zeer vermakelijk. Dat vonden de producers ook: de film deed het bijzonder goed aan de kassa’s. En nu Ben Stiller door Tropic Thunder helemaal hot is geworden, kon een vervolg helemaal niet meer uitblijven. Maar hoe vul je nog een museumnacht vol spanning? Simpel: alles bigger and better. En waar kan dat beter dan in het Smithsonian, het grootste museum ter wereld?

Daar ligt het meest bijzondere aan de film: Night At The Museum 2 is de eerste film ooit die opgenomen mocht worden in dit gigantische complex. Bestaande uit niet één, maar meerdere gebouwen, vallen er meer dan genoeg avonturen te beleven voor nachtwacht Larry Daley. Voor de makers was het filmen in het Smithsonian vast hetzelfde als een kind dat gratis een enorme Jamin door mag lopen.

Maar hoe komt Larry in hemelsnaam in het museum terecht? Hij woont zelf in New York, maar het Smithsonian ligt in Washington DC. Na deel één zag het ernaar uit dat er geen vervolg meer mogelijk was; de slechteriken waren verslagen en Larry was blij met zijn baantje als nachtwacht samen met zijn goede vrienden die iedere avond weer tot leven kwamen. Niet alles is gelopen als verwacht, blijkt aan het begin van deze nieuwe Night at the Museum. Larry is verder gegaan met zijn leven, en is succesvol uitvinder van de Daley Devices: een serie van ongeïnspireerde uitvindingen zoals de glow-in-the-dark-zaklamp.

Door zijn drukke leven heeft Larry nog maar weinig tijd voor zijn oude vrienden in het museum. Als hij te horen krijgt dat alle stukken worden vervangen voor hologrammen, doet hij ook niet erg zijn best om het museum in zijn oude staat te laten; zijn werk is belangrijker. En wat dan nog: de hele collectie zal verplaatst worden naar het Smithsonian, het Mekka voor museumstukken.

Maar niet alles gaat zoals gepland: Dexter, de brutale aap, heeft het tablet dat iedereen tot leven wekt, meegenomen naar zijn nieuwe onderkomen. Hierdoor is de kwade farao Kamunrah tot leven gekomen, die van plan is samen met zijn leger de wereld te veroveren. Hiervoor krijgt hij hulp van Ivan De Verschrikkelijke, Napoleon Bonaparte en een jonge Al Capone. Stuk voor stuk zijn deze figuren creatief tot leven gewekt; Ivan De Verschrikkelijke voelt zich onbegrepen in verband met een verkeerde naamsvertaling, Napoleon Bonaparte is nogal prikkelbaar als het om zijn lengte gaat en Al Capone is helemaal zwartwit!

Larry komt meteen in actie als hij van Kamunrahs kwade plannen hoort. Hij neemt het vliegtuig naar Washington om zijn vrienden bij te staan, en zijn foute gedrag goed te maken. Hij krijgt hulp van Amelia Earheart, een spontane avonturier(ster) die Larry leert om opnieuw plezier te hebben in het leven. En natuurlijk is een romance dan onvermijdelijk.

Ja, de schrijvers hebben alles uit hun creatieve kast getrokken om een vervolg mogelijk te maken. En zoals het een vervolg betaamt, is alles veel grootser aangepakt. En dan gaat het niet alleen om de locatie van het museum; ook de special effects, de humor, de actie en de personages zijn erop vooruit gegaan. Op bijna elk front is Battle Of The Smithsonian een verbetering op zijn voorganger.

Ben Stiller is duidelijk gegroeid in zijn rol als nachtwacht Larry Daley. Eindelijk heeft Larry de erkenning gekregen waar hij al die tijd naar zocht. Begon deel één nog met een derderangs Larry bij wie het leven niet meezat, deel twee opent met een uiterst succesvolle Larry die overdreven vrolijk reclame maakt voor de meest onzinnige apparaten, Amerika maakt het allemaal niet uit; het is nieuw, het is hip en iedereen houdt van Larry! Toch is Larry zelf niet tevreden met wie hij is: hij mist iets in zijn leven. Het is niet de moeilijkste rol om te spelen, maar toch doet Stiller bijzonder goed werk. Hij laat duidelijk aan het publiek zien dat ondanks dat Larry anders lijkt, hij diep van binnen nog steeds de oude nachtwacht is. De humor, die scherper is dan in het vorige deel, weet hij goed over te brengen.

Hank Azaria speelt de grote slechterik in deze film, Kamunrah, die overigens de slechte broer is van de farao uit deel één van deze filmreeks. Azaria kan het grootste gedeelte van de geslaagde grappen op zijn rekening zetten. Al slissend en schreeuwend grapt hij zich door de film heen. Vooral zijn hilarische tirade op Darth Vader kan als één van de hoogtepunten van de film gerekend worden.

Het ultieme hoogtepunt is natuurlijk Amy Adams. Hoewel ze een typetje speelt dat we vaker van haar hebben gezien, komt het toch weer erg fris over. Als een extreem geromantiseerde versie van Amelie Earheart staat ze Ben Stiller bij in zijn strijd tegen het kwaad. Amelia zelf is op zoek naar avontuur: eindelijk heeft ze de kans om één nacht helemaal los te gaan in het grootste avontuur van haar leven. Amy Adams zet Amelia neer als een soort Audrey Hepburn in de films van Howard Hawks. Adams is een bijzonder talent: ze is niet alleen mooi, maar ze kan ook ongelooflijk goed acteren. En daarbij draagt ze de hele film een strakke pilotenbroek! Alle mannen in de zaal zullen zeker van de eye candy genieten

De kracht van deze Night at the Museum film ligt hem, net zoals zijn voorganger, niet in het sterke verhaal. Het is allemaal cliché en voorspelbaar, maar de film heeft weer ongelooflijk veel charme. Dit komt grotendeels door de heerlijk cartooneske karakters. Owen Wilson is weer grappig als de kleine Jedediah, de vier bad guys zijn heerlijk om naar te kijken en ook Robin Williams is weer van de partij. Bijrollen van Jonah Hill en Ricky Gervais zijn eveneeens behoorlijk grappig. De hoofdrol is echter voor het museum, en dat wisten de makers. Iedere kamer is schitterend als het tot leven komt. Denk aan een levensgroot beeld van Abraham Lincoln of De Denker, denk aan Cupido’s, aan bobbleheads van Einstein of aan levende schilderijen! De film heeft zoveel geweldige momenten met deze karakters dat je je zelf als volwassene weer kind gaat voelen. De schitterende special effects dragen aan dit speciale gevoel bij.

Toch is het jammer dat de film af en toe wat steekjes laat vallen. Zo krijgt het zoontje van Larry, nadat hij zijn vader in het begin wel erg gemakkelijk het museum heeft ingekregen, totaal geen aandacht meer na die scène. Bepaalde momenten komen erg vergezocht over, en sommige kunststukken worden iets te geforceerd in het verhaal geplaatst. De makers wilden teveel in een te korte tijd. Dat komt doordat het Smithsonian zo groot is, en de uiteindelijke locaties die Larry bezichtigt in zijn ene nacht, geven niet alle voldoening die de kijker verlangt. Misschien was een back-to-back sequel beter geweest, dan had alles nog iets meer uitgewerkt kunnen worden.

Toch hoor je mij verder nergens over zeuren. Night At The Museum: Battle Of The Smihsonian is weer een superfilm om met je kinderen of vrienden naar toe te gaan. Het is een uiterst vermakelijke, grappige en spannende avonturenfilm, en voldoet aan alle eisen die mensen bij een dergelijke film zullen stellen. Ben Stiller laat de laatste tijd hints vallen over een waarschijnlijk derde deel in de franchise. Ik zeg: laat maar komen!