| Regie: | Dennis Dugan |
|---|---|
| Cast: | Martin Lawrence, Steve Zahn, Colm Feore, Bill Duke, Eric Roberts, Timothy Busfield, Robinne Lee |
| Genre(s): | Misdaad, Actie, Thriller, Komedie |
Wanneer maakt Martin Lawrence eens een film die niets te makenmet politie, lompe humor, een blanke of zwarte partner en slappe actie ? Antwoord: hij kan niet anders. Het is helaas de trieste waarheid.De enige keer dat hij lekker op dreef was, was in Bad Boys en dat was voor een groot deel te danken aan het feit dat Will Smith aan zijn zijde stond. Hij lijkt nog steeds niet uit zijn stereotype rol van de zwarte minderheid los te kunnen komen en probeertde kijkerin elke film met dezelfde grappen aan het lachen te krijgen.
Ook in National Security is het weer raak. Earl Montgomery (Martin Lawrence) gooit er op de politieacademie met de pet naar en het duurt dan ook niet lang voordat hij van de academie wordt afgetrapt. Het enige baantje dat nog een beetje in de buurt komt van een politieagent is beveiligingsbeambte van een pakhuis. Op straat wordt Earl door agent Hank Raffery (Steve Zahn) aangezien voor een autodief wanneer hij de deur probeert te openen terwijl hij zijn sleutels in het contact had laten zitten. Earl beschuldigt hem ervan fysiek geweld bij zijn aanhouding te hebben gebruikt waardoor Hank uit de politiemacht wordt gegooid en zes maanden in de gevangenis moet zitten. Wanneer hij vrij komt zit er voor hem ook niets anders op dan een baantje als beveiligingsbeambte te nemen waardoor de vijanden elkaar toch weer tegenkomen. Op het moment dat hun pakhuis overvallen wordt kunnen ze niet naar de politie en besluiten ze tegen wil en dank om samen te werken en op die manier gerechtigheid te krijgen.
In de maanden maart en april komen er zoveel films uit dat bioscoopexploitanten het maar moeilijk hebben want ze kunnen nu eenmaal niet alles draaien. De films die dan uitkomen zijn vaak de ondergeschoven kindjes van de studio en moeten zelf hun weg naar het publiek zien te vinden. Vaak weet de studio dat het om lachwekkend slechte producties gaat en National Security is daar één van. Deze dertien-in-dozijn actiefilm is gemodelleerd naar films als Beverly Hills Cop en 48 Hours en weer probeert Lawrence met een Eddie Murphy-routine succes te boeken. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik ook niet tot de doelgroep behoor maar ga mij niet vertellen na een screening dat het tienerpubliek wel uit z’n dak zal gaan. Nog nooit was een film met Martin Lawrence zo racistisch. Alle grappen, voor zover die overkomen, hebben iets te maken met de scheiding van blank en zwart of onderdrukking. Met serieuze zaken, zoals de befaamde Rodney King-video, wordt zwaar de spot gedreven en nooit wordt duidelijk waarom onze zwarte protagonist een hekel heeft aan blanken. Wat ik wel weet is dat wanneer ik de zin: “There are so many white people up in here, my eyes ain’t adjusted yet.” hardop zou zeggen en het woordje ‘blank’ door ‘zwart’ zou vervangen dat ik dan in een lijkenwagen afgevoerd kan worden. De film valt uiteindelijk in een apart soort categorie. Het zijn van die films waarin eerst alle stunts gepland worden om daarna tussen die stunts en actiescènes iets van een verhaal te laten afspelen waardoor alle autoachtervolgingen en ontploffingen gerechtvaardigd worden. Het moet toegegeven worden dat ook dat een hele prestatie is van de schrijvers die eerder verantwoordelijk waren voor I Spy . Het resultaat garandeert wel dat alles in dienst staat van de actiescènes. Want het spul dat gejat is mag eigenlijk niet in de verkeerde handen komen. Geen flauw idee overigens wat dat precieze spul nu is.
Zo wordt er van de bijrolacteurs niets meer verwacht dan het aanwezig zijn en hard op commando’s schreeuwen. Dat Eric Roberts geen talent heeft wisten we al en daarom leent hij zich uitstekend als bad ass Nash om het onze heren zo moeilijk mogelijk te maken. Met zijn te blond geverfde haren ziet hij er eerder uit als een mislukte Ken-pop. Wat zijn motieven zijn (afgezien van het $$$) is onduidelijk maar hij zal wel een belangrijke rol spelen aangezien hij vele mannetjes heeft die voor hem hun leven geven.
Om heel eerlijk te zijn heb ik één keer gelachen. Tijdens het moment waarop Rafferty een auto aanhoudt op de snelweg. De vrouw (Cleo King) zet hem eens goed op zijn nummertje en die scène heeft als enige nog iets van doen met het verhaal. En dat moment zit ook in de trailer. Maar om nu precies achter de doelstelling van National Security te komen vergt meer tijd dan het bekijken ervan.
