Monster’s Ball

Dankzij Hollywood’s onbedwingbare neiging om nu eindelijk eens te bewijzen dat zij hun Afro-American medeacteurs ook heus wel op prijs stellen, kreeg deze kleine film meer aandacht dan verwacht. Halle Berry was in haar Oscar acceptatie speech zo door het dolle heen, dat je je bijna ging afvragen of haar rol in Monster’s Ball zo veeleisend was geweest, dat ze erin gebleven was. Maar of het nu echt alleen aan politiek correcte keuzes ligt of niet één ding is zeker: Monster’s Ball verdient deze extra aandacht.

Monster’s Ball is een portret van twee mensen die tegen alle verwachtingen in een band vormen. Hank Grotowski (Billy Bob Thornton) is een gevangenisbewaarder op death row, die besluit benzinepomphouder te worden. Leticia Musgrove (Halle Berry) heeft moeite haar moddervette zoontje op te voeden. Na de executie van haar man, kan zij nauwelijks het hoofd boven water houden. Halle Berry deed haar uiterste best om regisseur Marc Foster zo ver te krijgen dat hij haar de rol gaf. Hij had zich een beeld gevormd van dit personage dat totaal niet paste bij het glamoureuze uiterlijk en de minder serieuze reputatie van Berry. Het moet worden gezegd: Berry heeft bewezen dat ze in het diepe durft te springen en onder regie van Foster kan ze heel behoorlijk zwemmen.

Vrolijk zul je de bioscoop niet uitkomen. Monster’s Ball is een rauw portret van menselijk onvermogen en ongeluk en tegelijk een eerbetoon aan een onvermoeibare levensdrang. Klinkt zwaar? Hoewel de film misschien zwaarmoedig is en bij tijd en wijle ook zeer confronterend kan zijn, is hij ook meeslepend. Foster zit de personages dicht op de huid en dwingt je als kijker betrokken te raken bij wat er gebeurt. Alles draagt hieraan bij. De wijze waarop de acteurs hun personages neerzetten in acties in plaats van eindeloos gepraat over hoe ze zich voelen en de manier waarop ze over hun emoties praten als zo’n gesprek wel aan de orde is. De keuze voor bepaalde shots en de compositie daarvan is zo doordacht, dat je wordt meegesleurd in de ervaringen van de personages. Dit geldt niet alleen voor hoofdpersonages, ook bijrollen zoals Hank’s vader Buck (Peter Boyle), zoon Sean (Heath Ledger) en Leticia’s man ( Sean ‘Puffy’ Combs) komen hierdoor -en dankzij het uitstekende acteerwerk en de regie- tot leven. De cinematografie is ongekunsteld, er is gekozen voor een realistische no-nonsense ‘ware woensdagavond film’ stijl zonder echter details als lichtval en compositie uit het oog te verliezen. Dan is er de montage: die is eenvoudig gehouden met uitzondering van momenten waarop vloeiende overgangen worden gemaakt doormiddel van parallele acites en geluiden. Alleen de muziek is af en toe minder geslaagd. Teveel probeert deze de voegen van het verhaal dicht te smeren, waardoor de muziek zelf juist de aandacht trekt.

Dit is helaas wel een film die door teveel geklets kan worden gebroken. Een groot deel van haar charme ligt in het zien van hoe het verhaal zich ontvouwt. Het is een belevenis om te zien hoe scriptschrijvers Milo Addica en Will Rokos deze tegengestelde personages tot elkaar laten komen, hoe de acteurs hun conflict portretteren en met welk einde je als kijker uiteindelijk wordt achterlaten.