Een script geschreven door (onder andere) Bono van U2, regie van Wim Wenders, Mel Gibson in een hoofdrol, allemaal potentiële redenen om een film te willen zien (voor de meeste mensen dan), zo ook voor mij. En dus ging de DVD in de speler en ging ik er goed voor zitten. De openingsscène die volgde was zo mooi dat ik meteen verkocht was. De muziek, de beelden, de sfeer, een opening die je elke film gunt. Met dit enorm positieve punt in gedachte begon de film zijn langzame afdaling in de diepte van irritatie. Wat het precies was, is me nog steeds niet duidelijk, maar op de een of andere manier werkte de film me langzaam steeds meer op mijn zenuwen. Net op het moment dat dit tot je doordringt en je wellicht geneigd zou zijn om te stoppen met kijken, komt de film weer met iets briljants waardoor je het vergeet. Om vervolgens weer langzaam af te dalen enzovoorts. Voor je het weet zit je naar een briljante, doch vervelende film te kijken en weet je op het einde niet of je het nou goed of slecht vond. Pas als je er wat langer bij stil gaat staan moet je concluderen dat de film toch wel erg goed is. De sluimerende irritatie versterkt het bizarre verhaal over een hotel dat bevolkt wordt door weirdo’s en freaks.
Als een van deze freaks, Izzy, op de stoep voor het hotel wordt gevonden schakelt de rijke vader van het slachtoffer de FBI in. Vader gelooft niet dat zijn zoon zelfmoord zou kunnen plegen en wil koste wat kost bewijzen dat hij vermoord is. Op dat moment verschijnt Mel Gibson ten tonele als FBI agent om de zaak te onderzoeken. Langzaam dringt Gibson vervolgens door tot de kern van de waanzinnigheid die het hotel omsluiert. Gibson ontdekt dat de geflipte personages allemaal zo hun eigen sores hebben en dat ze in de omgang hiermee helemaal niet zo veel verschillen van “normale” mensen. Het plot op zich is tamelijk vreemd en niet erg geloofwaardig. De groep vreemdelingen slaan hun handen ineen om een slaatje te kunnen slaan uit de dood van Izzy. Ze doen dit met een akelige efficiëntie en alles loopt zo soepeltjes dat de directie van menig groot bedrijf er jaloers op zou worden. Tom Tom, een bijzonder geslaagde rol van Jeremy Davies waar een Oscar nominatie best op zijn plaats was geweest, is niet helemaal goed bij zijn hoofd. Zelf is hij zich daar terdege van bewust en mag als voice-over van de film fungeren. Dit draagt niet alleen bij aan de bizarre touch die de film omringt, maar lijkt ook te willen zeggen: ok, hij is niet in orde, maar eigenlijk weet toch iedereen wel dat niemand ECHT helemaal in orde is en toch functioneert elk mens lekker verder in de maatschappij.
Hoe dan ook, Tom Tom vertelt zo’n beetje het verhaal en daardoor krijgt de kijker ook te zien hoe een tweede grote verhaallijn zich verweeft met dat van de (zelf)moord. Namelijk de liefdesperikelen van Tom Tom. Hij is verliefd op een meisje dat ook in het hotel woont en zoekt toenadering. De aandoenlijke relatie die tussen de twee opbloeit vult het geheel aan tot een fascinerende mix van psychologisch drama, zwartgallige humor, spanning en absurditeit.
De acteerprestaties in de film zijn zonder uitzondering erg goed te noemen, met als uitblinker op eenzame hoogte Peter Stormare. Deze acteur heeft vaak rollen die neerkomen op de stereotype zwijgzame, foute gangster (denk aan Fargo of Lost Worldmaar hier verbluft hij door een van de meest bizarre, grappige en toch geloofwaardige personages uit de filmgeschiedenis neer te zetten. Hij speelt Dixie, een halve hippie muzikant die volgens eigen zeggen de drijvende kracht achter de Beatles was. Hij schreef de teksten, schreef de muziek en werd als vijfde lid bijzonder ondergewaardeerd. De rol van Gibson is relatief vrij klein en het lijkt er dan ook op dat hij voornamelijk meespeelt om ervoor te zorgen dat er nog iemand naar de film zou komen kijken. Zijn personage is nauwelijks interessant te noemen en de plotselinge onthulling over zijn achtergrond tegen het einde van de film maakt het er niet boeiender op.
Al met al een film die waarschijnlijk niet veel mensen zullen waarderen, en als dit al het geval is zal er hoogstwaarschijnlijk een lichtelijk wrange smaak van ‘vervelend’ blijven hangen. Toch is het wel de moeite waard om er eens naar te kijken, al is het alleen al vanwege de opening van de film, of om het feit dat er dan wellicht wel iemand komt die zijn of haar vinger op de film kan leggen. Waarschijnlijk moet je hiervoor de film echter meerdere keren zien, maar dat is de zit toch echt niet waard.
De DVD bevat nog een paar aardige extra’s zoals een kijkje achter de schermen en interviews met onder andere Wim Wenders, Mel Gibson en Bono, en de standaardfeatures als trailers, foto’s, filmografieën etc. Dit alles zorgt er echter niet voor dat je de DVD nou aan je verzameling zou willen toevoegen.
Features
Widescreen edition
Dolby Digital 5.1
Trailer
Interviews cast, crew en Bono
Behind the scenes footage
Biographies & Filographies
Photo gallery
Het is niet langer mogelijk om op dit bericht te reageren.