| Regie: | Rob Marshall |
|---|---|
| Cast: | Suzuka Ohgo, Togo Igawa, Mako, Samantha Futerman, Elizabeth Sung, Thomas Ikeda, Li Gong |
| Genre(s): | Drama, Romantiek |
Al eeuwen lang behoren de Geisha tot de Japanse cultuur en zijn ze beroemd over de hele wereld. Het zijn geen prostituees of echtgenotes, zij dienen als intellectueel gezelschap voor belangrijke mannen die hen kunnen veroorloven. Ze verlaten hun huizen bij het vallen van de nacht om hun kunsten te vertonen, als vlinders hun cocon. Ze zijn getraind in dansen en in zingen, bespelen ieder instrument en lachen om de grappen van haar gastheer. Maar onder alle lagen van haar kimono en make-up klopt haar eigen hart, een hart dat geen liefde mag kennen of anders het einde van haar carrière betekent…
“My world is as forbidden as it is fragile; without its mysteries, it cannot survive”
Memoirs of a Geisha vertelt het verhaal over het meisje Chiyo die samen met haar zusje wordt weggehaald bij haar familie om te dienen in een Geisha huis. De zusjes worden van elkaar gescheiden en Chiyo staat er alleen voor. In de jaren die volgen ontvouwt haar schoonheid zich als een bloem die het zonlicht ziet, en wordt zij onder de vleugels van de legendarische Geisha Mameha (Michelle Yeoh) gebracht die haar het vak zal leren. Geisha’s beoefenen een kunstvorm, ‘Gei’ (uit te spreken als gay) betekent ‘art’. Mameha is de rivaal van Hatsumomo (Gong Li) en zij vreest de competitie die er zal ontstaan tussen haar en de Geisha Chiyo, wiens naam wordt veranderd in Sayuri (Ziyi Zhang). Sayuri is beeldschoon, met name haar ogen zorgen voor knikkende knieën bij de mannen. Alle machtige mannen willen in haar aanwezigheid vertoeven, maar zij wordt steeds weer achtervolgd door haar liefde voor één man die onbereikbaar voor haar is. Deze man heeft zij al sinds haar jeugd lief, maar een Geisha mag geen liefde kennen. Onverdraaglijke pijn doorstaat zij, want niets is zo erg als opgesloten liefde dat er uit wil maar tegen wordt gehouden. Het zijn de gedachten van deze Geisha die dit verhaal maken tot wat het is.
Regisseur Rob Marshall maakte met zijn film Chicago een goede indruk op de producers Fisher en Wick. Zij waren er zeker van dat Marshall het verhaal, dat zich in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog afspeelt, op een overtuigende manier voor de filmcamera kon brengen. In overleg met Arthur Golden, de schrijver van de gelijknamige roman waar de film op is gebaseerd, werkte ze aan het script en stond Marshall te springen om zijn visie van de Geisha wereld te tonen.
Het is altijd spannend wanneer een westerling een verhaal uit het oosten gaat vertellen, en al helemaal wanneer hij hier zijn eigen visie op los laat. Maar het moet gezegd worden, Marshall heeft een sterk verhaal neergezet en je waant je als toeschouwer ook werkelijk in Japan. Dat is knap aangezien alleen de eerste scène, waarin de zusjes van hun familie worden gescheiden, in Japan is opgenomen. Voor bijvoorbeeld het hanamachi, het Geisha district, heeft het productieteam een enorme set in Los Angeles en Californië aangelegd. Als publiek ben je daar absoluut niet van op de hoogte. Om een geloofwaardig verhaal te vertellen moest de cast uiteraard volkomen op de hoogte zijn van de plaatselijke gebruiken en zich deze ook eigen maken. Onder anderen Ziyi Zhang (Crouching Tiger, Hidden Dragon , House of Flying Daggers ), Michelle Yeoh (Crouching Tiger, Hidden Dragon, Tomorrow Never Dies) en Gong Li (2046 ) werden voor de opnames begonnen overgebracht naar een Geisha boot camp waar zij zes weken intensief les kregen in alles waar een Geisha beroemd om is. Eén belangrijk punt waar de film de plank net heeft misgeslagen is de keuze voor de Engelse taal, terwijl het een Aziatisch verhaal vertelt. Daar komt bij dat de acteurs niet van origine Engels of Amerikaans zijn en zij de taal dus een beetje gebrekkig ten gehore brengen. Het had het verhaal authentieker en krachtiger gemaakt wanneer de gesproken taal ook daadwerkelijk Japans was geweest.
Het leven van Sayuri werd vaak vergeleken met de stroom van een kronkelend riviertje door een bergdal. Het visuele motief ‘water’ komt dan ook veel terug in de film, in vrijwel elke kimono is een watermotief terug te vinden. Het duidelijkste voorbeeld hiervan is de kimono die ze aan het eind draagt. Blauwgrijs van kleur met een watervalontwerp in de stof verwerkt. Er wordt mooi gebruik gemaakt van kleuren en er zitten veel oogstrelende opnames van natuur in de film verwerkt.
Memoirs of a Geisha is een mooi en aangrijpend verhaal over gevangen liefde die vrij rond wil dartelen, maar door de regeltjes geketend blijft. Regisseur Rob Marshall heeft een visueel schitterende, onbekende wereld vrij gegeven en hoewel het zijn eigen visie is en dus niet helemaal waarheidsgetrouw, zoals het gesproken Engels, is het hem gelukt zijn tweede meesterwerk af te leveren.
