Last Chance Harvey

Soms kan het best aangenaam zijn om de gebaande paden te betreden. Dat je als kijker simpelweg wat meer ontspannen in je stoel kunt zitten, omdat je niet op je hoede hoeft te zijn voor doorbraken van je verwachtingspatroon. Dat je al om iedere hoek kan kijken voor de personages dat doen. Joel Hopkins heeft begrepen dat je als regisseur niet meteen je publiek onderschat door ze de conventies voor te schotelen. In Last Chance Harvey laat hij zien dat je met genreconventies en voldoende production value zeer genietbare niemendalletjes kunt maken.
Hopkins’ inspanningen om het de kijker zo aangenaam mogelijk te maken, beginnen reeds bij de titel: we krijgen inderdaad een relaas van een man (genaamd Harvey, gespeeld door een onverwoestbare Dustin Hoffman) die op een dergelijk dieptepunt van zijn leven is aanbeland, dat hij nog maar één kans heeft om er iets zinvols te maken. Zijn ellende stapelt zich in de eerste akte van de film hoog op: hij wordt weggebonjourd uit de te snel moderniserende muziekbusiness, hij wordt door zijn ex-vrouw niet bepaald hartelijk ontvangen bij de festiviteiten rondom zijn dochters huwelijk, en bovendien besluit zijn dochter dat ze door haar stiefvader naar het altaar geleid wil worden. Volslagen verloren dwaalt Harvey door Londen, waar de bruiloft plaatsheeft.

Intussen is daar Kate, gespeeld door een stralende Emma Thompson. Als man- en gezinloze fortysomething heeft ze – ‘natuurlijk’ – een gevoel van onvolledigheid. Haar werk als vliegveldenquêteur gaat gepaard met de nodige frustratie, haar moeder (Dame Eileen Atkins) blijft haar voortdurend bellen over de mogelijk moordzuchtige buurman, en haar enige troost vindt ze in de wekelijkse schrijfcursus. Ze heeft de potentie om heel gelukkig te worden, maar loopt haar hele leven degene die dat kan realiseren mis.

De plot is vanaf hier zo klaar als een klontje: nadat ze elkaar voortdurend misgelopen hebben, lopen ze elkaar op het vliegveld tegen het lijf. Daar volgt een ongemakkelijke (her)ontmoeting die steeds gemakkelijker wordt, waarna ze met elkaar de dag delen en misschien ook wel de nacht… Gelukkig laat regisseur Hopkins dat laatste achterwege. De verplichte seksuele dimensie wordt weggedrukt om geen afbreuk te doen aan de sprookjesachtige diepgang die een platonische, op vriendschap en wederzijds begrip gestoelde relatie kan hebben. Sofia Coppola’s Lost In Translation liet dit als geen ander zien.

Zo geslaagd als die film is Last Chance Harvey niet, maar het pretendeert ook niet een moderne klassieker te worden. Binnen het fabrieksmatige maaiveld van de romantische komedie weet deze film echter uit te steken door een verfrissend compromisloze aanpak. In de plot – waarbij we het Richard Curtis-achtige zijplotje van Kate’s moeder even achterwege laten – vindt een schitterende chemie plaats tussen de twee hoofdrolspelers.

Dustin Hoffmans acteerwerk lijkt in eerste instantie alleen te beschrijven als aloof: zijn apathische en onhandige gedrag werkt eerder op de zenuwen dan op het medeleven, en zijn geklungel zorgt voor ronduit pijnlijke situaties. Echter, hoe verder het (minieme) plot zich ontwikkelt, des te duidelijker wordt hoe treffend het afstandelijke acteren van Hoffman in het begin van de film was: hij is inderdaad een niemand, die weinig tot geen successen in zijn leven heeft moge kennen. Derhalve is zijn mentaliteitsverandering onder invloed van zijn contact met Kate veel geloofwaardiger.

Want om die Kate draait het eigenlijk allemaal in Last Chance Harvey. Hoffman wordt volledig van het doek gespeeld door de gouden troef van regisseur Hopkins: Emma Thompson. De actrice draagt in iedere rol een air van betrouwbaarheid, genegenheid en tristesse om zich heen. Ze slaagt erin om door haar eigen imago heen te prikken, zonder dat ze deze sensitiviteit en subtiliteit van haar eigen persoonlijkheid verliest. Ook in deze film vormt zij het stralende middelpunt, en weet zij haar personage een vermoede diepgang mee te geven die het scenario haar absoluut niet aanbood.

Met hulp van een aangename bijrolcast, een mooie muziekscore en vooral de situering in schilderachtig Londen, wordt Last Chance Harvey een gauw vervlogen, maar opmerkelijk aangename filmervaring. Door net iets meer kwaliteit te bieden dan de dertien-in-een-dozijnromkoms en een prachtige actrice als middelpunt te hebben, verwarmt en verfrist de film meer dan je zou verwachten. De ideale zondagmiddagfilm.