| Regie: | Neil Jordan |
|---|---|
| Cast: | Brad Pitt, Christian Slater, Virginia McCollam, John McConnell, Tom Cruise, Mike Seelig, Bellina Logan |
| Genre(s): | Horror |
De Nederlandse-film-bureacratie maakt het zelfs de professioneelste regisseurs niet makkelijk: Johan Nijenhuis, Paula van Oest en Ate de Jong stonden begin dit jaar letterlijk in de rij om een financieringaanvraag in te dienen. En dat zonder gegarandeerde buit. Theo van Gogh besloot het dan ook geheel anders aan te pakken; met een klein budget en een minieme productietijd van zes dagen maakte hij geheel op eigen houtje de film Interview, naar een scenario van schrijver Theodor Holman. Zelfs op het decor werden kosten bespaard; de film speelt zich namelijk geheel af in de woning van Katja Schuurman, die naast Pierre Bokma de hoofdrol vertolkte. Interview werd geen publieksfilm, maar het resultaat is op zijn minst intrigerend te noemen.
Niet alleen qua productie omstandigheden is Interview een minimalistische film; ook het plot is simpel en valt dan ook met weinig woorden weer te geven. Pierre Peters, ooit een succesvol politiek verslaggever, krijgt van zijn redacteur de opdracht Nederlands’ bekendste (soap-)actrice “Katja” te interviewen. De verbitterde Pierre ziet deze opdracht echter als denigrerend en is totaal onvoorbereid wanneer hij de confrontatie met Katja aangaat. Deze reageert op haar beurt zeer cynisch waardoor het “diepte interview” vrijwel direct in een verbale krachtmeting verzandt.
De personages “Pierre” en “Katja” spelen een spel waarin waarheid en leugen niet van elkaar zijn te onderscheiden. De film speelt een zelfde soort spel met de kijker. Elk personage draagt de voor- en, met uitzondering van Pierre, achternaam van zijn vertolker waardoor de grens tussen feit en verzinsel moet worden gezien als een membraam; fictie en realiteit lijken constant in elkaar over te lopen. Op oppervlakkig niveau leveren de verwijzingen naar de werkelijkheid enkele geslaagde grappen op; running gag is bijvoorbeeld Katja’s GTST-ringtone, die om de tien minuten uit haar mobieltje schalt.
Maar de treffende overeenkomsten met de realiteit zetten de kijker ook aan het denken. Het meest opvallend is de analogie tussen Katja Schuurman en haar personage. Dit personage geeft voortdurend af op de roddelpers, die enkel slechte dingen over haar zouden schrijven en haar op deze manier “kapot” zouden maken. Het lijkt dan ook paradoxaal dat juist hún weergave van de werkelijkheid in de film wordt verbeeld. We zien hier een “Über Katja” zoals die door menig roddeljournalist werd omschreven; ze is aan de drank, ze is aan de coke en heeft een verhouding met zangeres Ellen ten Damme. Voor zowel het filmpersonage Katja als de roddelblad-Katja geldt echter dat ze berust op een constructie waarvan het “echtheidsgehalte” moeilijk te bepalen valt. Juist door deze constructie te verbeelden stelt de film haar aan de kaak; het medium (film) pretendeert immers niet de volledige waarheid te verkondiging, terwijl roddelbladen dit wel doen. Pierre Bokma lijkt weliswaar verder van zijn rol af te staan, maar ook hier is sprake van een cruciale overeenkomst tussen personage en acteur. Waar de getormenteerde kwaliteits-krant-journalist Pierre Peters het “Intellect” lijkt te belichamen, kan de kwaliteits-toneel-acteur Pierre Bokma als vertegenwoordiger van de “Hoge Kunst” worden gezien. Het “botsen van twee werelden” waar de persmap over rept is dan ook niet geheel fictief.
Omdat Interview niet veel meer behelst dan een uitgebreide dialoog tussen de twee hoofdrolspelers, valt of staat de film met het scenario en de acteerprestaties. Het script is intelligent, maar valt soms in herhaling waardoor de film misschien net iets te lang is. Bovendien zijn de motivaties van de twee hoofdpersonages aanvankelijk onduidelijk; als ze elkaar dan echt niet mogen, waarom doen ze dan de ene ontboezeming na de andere? “Neiging tot zelfdestructie” lijkt het enige passende motief. Naarmate de film vordert lijken de twee zich echter aan elkaar verwant voelen, althans, dat zeggen ze. Hoe oprecht “Pierre” en “Katja” werkelijk zijn, blijkt pas aan het eind van de film. Hier vallen alle stukjes op hun plaats en wordt het uithoudingsvermogen van de kijker beloond met een paar verassende plotwendingen.
Holmans dialogen zijn bij vlagen erg gevat maar doen soms een beetje pretentieus aan. Dit pretentieuze taalgebruik past echter weer bij het spel dat de personages spelen; hun ongeloofwaardige woorden versterken het gevoel dat hun voorkomen slechts schijn is. Ook in de acteerstijl van met name Katja Schuurman zit iets geforceerds waardoor het lijkt alsof ze slechts spéélt dat ze acteert. Maar uiteindelijk blijkt dit nu juist te bedoeling; het wordt dan ook nergens helemaal duidelijk wanneer haar personage iets écht meent. Hoe het ook zij, Bokma en Schuurman zijn in ieder geval goed op elkaar ingespeeld en dat is bovenal erg prettig om naar te kijken.
Met Interview heeft van Gogh weer eens bewezen dat het mogelijk is om met beperkte middelen een interessante, zij het ietwat langdradige film te maken. Zou het hem echter ook lukken om onder dezelfde omstandigheden een veeleisender film te maken? Ik kijk uit naar zijn volgende project.
