Het is een mooie donderdagochtend al ik me op mijn fiets naar The Grand begeef. Ik wordt netjes ontvangen maar moet nog even wachten voordat we kunnen beginnen. Het ziet er naar uit dat ik de acteurs samen met een andere journalist te lijf moet gaan. Als we naar de suite mogen, blijkt dat we met z’n drieën zijn, dat wordt dus druk. Dan komen ook de heren binnen en blijkt dat Vince Vaugh er helaas niet bij is. UIP had gezegd dat ze met z’n drieën zouden zijn, maar er wordt niets over gemeld. Luke Wilson en Will Ferrell hebben zich een echte jaren 80 snor aan laten groeien en gaan rustig zitten. Ik heb geen recorder kunnen regelen, dus maak aantekeningen met ouderwets pen en papier. Ik rek even mijn vingers op en ik ben er klaar voor.
Xi: “Old School lijkt een beetje terug te grijpen op de college films van de jaren tachtig en lijkt minder op recentere films als American Pie . Is deze film een soort ode aan Animal House? Want ook het karakter van Will, Frank “The Tank” lijkt een beetje op de Bluto van James Belushi.”
Will: “Nee, dat was gewoon iets dat in het script zat. Kijk, dat zijn gewoon de films waarmee we zijn opgegroeid. Ook Todd Phillips is van onze leeftijd en dat waren gewoon de films die we zagen en leuk vonden. Ik had een vriendje en die had maar één videoband en dat was Animal House. Dus elke keer dat we film keken, keken we die. Die invloed is ook gewoon terug gekomen in het script en de uiteindelijke film.”
Xi: “Wordt er al gedacht aan een vervolg?”
Will: “Nee dat lijkt me niet, maar onderschat Hollywood niet. Je weet nooit wat ze nu weer bedenken. Nee, ik denk dat Old School hier niet zo geschikt voor is. Het is een behoorlijk afgerond geheel en geen Austin Powers waar je tot in de oneindigheid mee door kunt gaan. De film heeft een begin en een einde, ik denk niet dat je hier een sequel van kunt maken.”
Xi: “Luke, je hebt verschillende soorten komedie gedaan. Je hebt met Martin Lawrence in Blue Streak gewerkt, maar bijvoorbeeld ook in de Anderson films gespeeld. Is er een verschil in acteren tussen deze films?”
Luke: “Ja, er zit toch wel een verschil in. In de Anderson films is de humor veel ingetogener, subtieler. Maar hoe je speelt hangt erg af van je tegenspelers. Ik kies films dan ook vaak uit omdat ik graag met een bepaalde acteur samen wil werken. Het maakt me dan minder uit waar de film precies over gaat. Zo ook met Will, ik wilde graag een keer met hem samen werken, en daar is dit dus uitgekomen.”
Xi: “Je hebt ook een keer horror gedaan, in Soul Surviver. Heb je daar iets van geleerd?”
Will kijkt verbaasd naar Luke op omdat hij hier nog nooit van gehoord heeft. Luke: “Ja, dat was een kleine film en dan moest ik een serieuze priester spelen. Ik keek dan mensen diep in de ogen (legt een hand op de schouder van Willen kijkt in zijn ogen) en zij dan dingen als (zet overdreven serieuze stem op): “Are you allright, Are you OK?”
Maar dat was dus niet zo’n succes. Wat ik er wel van geleerd heb is dat serieus acteren iets heel anders is dan komedie. In Blue Streak zit op een bepaald moment een scène waarbij ik schuil achter een vuilnisbak. Mijn eerste reactie was: hoe maak ik dit er grappig uitzien? Een Harrison Ford bijvoorbeeld zou heel stoer schuilen, maar ik kan dat niet en ben dan geneigd om er iets grappigs van te maken.”
Xi: “Will, je bent sinds ruim een jaar stopt met Saturday Night Live. Vooral je imitaties van George W. Bush had veel succes. Zou je hem nu niet weer willen imiteren.”
Will: “Inmiddels is er al iemand anders die mijn imitaties, zoals Bush, doet. Ik ben wel al een keer terug gegaan toen Luke er heen ging, maar ik wilde dat zo lang mogelijk uitstellen. Ik wilde niet die jongen zijn die na een jaar terug keert op zijn middelbare school en denkt dat hij nog steeds daar de boel uitmaakt.”
Xi: “Merk je een verschil in acteren voor een TV camera en een film camera?”
Will: “Jazeker, SNL is wat dat betreft eerder toneel, je krijgt direct een lach, of niet. Bij film moet je er zeven maanden op wachten voordat je weet of dat wat je doet ook grappig is. Bovendien kun je bij film ook met montage sturen. Ik heb ooit iets gezien dat aanvankelijk niet grappig was maar met behulp van de juiste montage opeens erg geestig werd. Het is dus altijd maar afwachten of iets werkt.”
Xi: “Luke, je bent begonnen met acteren in Bottle Rocket, een film die je broer geschreven had. Had je altijd al willen acteren of was het meer om je broer te helpen?”
Luke: “Ach, ik was zo’n jongen die niet weet wat hij wil gaan doen. Ik hield van films en schrijven etc. En toen mijn broer met die film bezig was, was het min of meer logisch dat ik mee zou gaan doen. Ik zou graag willen vertellen dat ik acteerlessen heb gevolgd en er serieus mee bezig was, maar eigenlijk is het dus gewoon iets dat me overkomen is.”
Xi: “Will, wat zou je zelf de hoogte punten noemen uit je carrière?”
Will: “Ehh, niets eigenlijk, haha. Nee, toch deze film wel, en natuurlijk auditie doen en uitgekozen worden voor SNL. Dat is toch iets dat iedereen wel wil. Als het jou dan lukt moet je daar heel erg blij mee zijn denk ik.”
Xi: “En jij Luke?”
Luke: “Ten eerst een film maken met mijn broer, en samenwerken met mensen die ik kende van de televisie en die ik vroeger bewonderde, mijn persoonlijke helden. Ik heb samen gewerkt met James Caan, Gene Hackmen en Bob Dylan, en dat is toch wel heel erg leuk.”
Xi: “Wat zijn de plannen voor de toekomst voor jou, Will?”
“Mijn eerstvolgende film is Elf . Ik speel dan dus een elf en mag de hele tijd rondlopen in een elfenpakje. En ik ben bezig met de verfilming van mijn eerste script: Action News, samen met Adam McKay van SNL. Op een of andere manier blijf je toch samenwerken met die mensen. We doen ook erg veel bijrolletjes in elkaars films. Er is toch iets van SNL dat altijd blijft hangen. Maar hier beginnen we na de zomer mee, heb er erg veel zin in. Komedie over het nieuws vind ik zelf toch wel een van de leukste dingen.”
Xi: “Maar je hebt toch ook al geschreven aan A Night At The Roxbury?”
Will: “Ja ehh, helaas wel. Daar ben ik niet erg trots op, ik heb er ook maar erg weinig aangedaan, maar ik zou het niet erg vinden om mijn naam daar vanaf te krassen.”
Xi: “Maar je blijft dus voorlopig wel komedie doen?”
Will: “Ja, ik ben daar heel tevreden mee, al ontstond er bij Old School het idee om het toneelstuk True West van Sam Shepard op te voeren.Het is natuurlijk al heel goed gedaan door anderen maar dat lijkt me toch wel een mooi stuk om te doen. En dan dus in het theater, en dan ergens in Londen ofzo.”
Xi: “Of in Amsterdam? Er zijn hier een aantal Engelstalige shows.”
Will: “Ja, dat hoorde ik, er zijn toch een aantal jongens die dat stand-up hier doen?”
Xi: “Ja inderdaad, dat is behoorlijk populair tegenwoordig. Nederlanders spreken bijna allemaal Engels, dus die snappen de grappen wel.”
Luke valt in: ”Yes, we do understand you, but it just isn’t funny. Take that shit back to your country!”
Xi: “En jij Luke, wat ligt er voor jou in de pijplijn?“
Luke: “De zomer heb ik nog Charlies Angels 2 en Legally Blonde 2 waar ik promotie voor moet doen. Daarna ga een film maken met mijn broers, The Wandell Baker Story, over een kruimeldief in Texas. En dan met beetje love story, beetje pittoreske plaatjes. Ik probeer het goed te laten klinken, haha.”
Xi: “En een vierde Anderson?”
Luke: “Ja, daar wordt ook aan gewerkt. Er wordt gefilmd in Italië met Owen en Bill Murray, Murray speelt dan een soort tweederangs Jacques Gusto kunstenaar, wordt erg leuk. Ik vind het leuk om met hem samen te werken en bewonder hem erg. Jammer dat hij zwaar onderschat wordt als serieus acteur.”
