Interview: Noomi Rapace

Lisbeth Salander is één van de meest interessante en complexe personages van het afgelopen decennium. Met haar rebelse uiterlijk, dubieuze gedrag en sporadisch sadistische neigingen heeft ze menig filmkijker geboeid en gechoqueerd. Toen ik hoorde dat ik haar voor Xi mocht interviewen, werd ik erg benieuwd. Hoe ziet Noomi Rapace, de vrouw achter Salander, er in het echt uit? In hoeverre komt haar personage overeen met haarzelf? Zonder enige voorkennis stapte ik met knikkende knieën de interviewruimte binnen. Voor me stond een schitterende vrouw met een grote glimlach. Ook in haar karakter was het erg moeilijk Lisbeth te herkennen: ze was spontaan, vrolijk en bijzonder spraakzaam. Vol goede moed begon ik aan een zeer interessant interview met Noomi Rapace, de ster van de Millenium trilogie.

‘Je kiest zelf wie je bent,’ zegt Lisbeth aan het einde van Millenium: Mannen die vrouwen haten. Dit is een uitspraak die ook zeker opgaat voor Rapace. ‘Ik ben een actrice, het is belangrijk dat ik kan veranderen in wat het karakter nodig heeft. Ik zou heel veel doen voor een rol. Ik heb voor Lisbeth vechtsporten gedaan, mijn dieet verandert en piercings gezet. Ik zou echter nooit mijn gezondheid in gevaar brengen. Momenteel speel ik in een film van Pernilla August, en zij wou dat ik er zeer vrouwelijk uitzag. Iets heel anders dan Lisbeth, dus.’  Maar naast een fysieke verandering, heb je jezelf ook mentaal veranderd? ‘Ik probeer altijd mijzelf zoveel mogelijk te gebruiken; ik wil niet net alsof doen. Ik wil mijn karakter volledig begrijpen. Lisbeth bestaat niet, ze is een script. Ik moet mijzelf gebruiken om haar tot leven te brengen, door mijn eigen emoties te vergroten.’

‘Het is heel moeilijk om een karakter los te laten,’ vertelt Noomi. ‘Ik ben niet sentimenteel, dus ik vind het niet erg om door te gaan. Maar soms is het raar, want je hebt allemaal verschillende emoties door elkaar heenlopen. Soms moet ik mezelf de vraag stellen of ik denk als Noomi of iemand anders. Het duurt wel een aantal weken voordat ik weer helemaal mijzelf ben.’ In het geval van Lisbeth is dit erg logisch, want er zijn een paar emotioneel en fysiek zeer heftige scènes in het eerste deel. Hoe is het dan, als je alles hebt losgelaten, om jezelf in een dergelijke scène te zien? ‘Het is vreselijk! Maar het maakt niet uit of het een verkrachtingsscène is of een ontbijtscène. Ik probeer me zo goed mogelijk in te leven, maar als je het terugziet is het altijd anders dan je dacht.’

Het is raar dat een ogenschijnlijk zorgeloze vrouw als Noomi zichzelf kan gebruiken om Lisbeth te worden. ‘Ik heb geen slechte jeugd gehad, zoals Salander. Ik was een geliefd kind, maar ik had problemen met autoriteiten. Ik kleedde me als punkrocker, en had een hekel aan de politie. Ik probeerde me te herinneren hoe ik me toen voelde, en dat weer terug te brengen in mijzelf. Lisbeth is een outsider, ze moet alles op zichzelf doen. Iedereen is tegen haar geweest, dus eigenlijk is ze alleen opgegroeid. Ik ben op mijn vijftiende uit huis gegaan, en heb daardoor ook veel zelf moeten doen. Lisbeth is veel extremer, maar ik heb dat kleine beetje in mijzelf zover mogelijk uitvergroot.’

Met zo’n bekende rol als Lisbeth, is er altijd een kans om getypecast te worden. ‘Nee, daar ben ik niet bang voor. Ik wil niet zo iemand zijn die haar carrière plant per rol. Mocht ik een personage aangeboden krijgen dat bijna exact hetzelfde is als Lisbeth, zou ik de rol niet nemen. Maar verder ben ik zeer geïnteresseerd in emotioneel complexe rollen. In een romantische komedie zul je me niet snel zien!’

Naar aanleiding van het grote succes in Europa, is er nu sprake van een Amerikaanse remake. Zou je zelf nog een keer Lisbeth willen spelen? ‘Nee, ik heb mijn Lisbeth gedaan. Het lijkt me ergens nogal ironisch om de rol te doen.’ Wat zou je er dan van vinden om een andere actrice de rol te zien spelen? ‘Daar kijk ik naar uit! Het lijkt me interessant om te zien hoe ze dat zouden doen. Sowieso zal het moeilijk zijn om de film Amerikaans te maken, want het verhaal is erg Europees. Het geweld en de seks zijn een belangrijk deel van het verhaal; het vertelt over Lisbeth en Mikael, maar ook over Zweden zelf. Het is belangrijk dat de film bruut blijft; dat was de wens van Stieg Larsson, om het allemaal zo echt mogelijk te laten. Ik vind het moeilijk te bedenken hoe de Amerikanen het geloofwaardig zouden maken, maar tegelijkertijd ook lichter.’

De Millenium films zijn gebaseerd op de succesvolle boekentrilogie, geschreven door Stieg Larsson. ‘Ik had de boeken al ver voor het maken van de film gelezen,’ vertelt Noomi. ‘Ik zag mezelf toen al de rol spelen. Maar dat heb ik altijd met boeken; ik bedenk altijd hoe ik het zelf zou doen. Maar ondanks dat heb ik geen personage dat ik per se wil spelen. Ik heb wel een aantal regisseurs met wie ik wil samenwerken omdat ik ze respecteer. Maar ik ben niet iemand die per se een rol zou willen spelen. Eigenlijk is Lisbeth mijn droompersonage!’