Xi-Online had op het Filmfestival van Rotterdam een interview met Dominique Standaert, de regisseur van Hop .
Waarom heeft u ervoor gekozen om de film in zwart-wit op te nemen ?
Dat heeft ten eerste met een persoonlijke voorkeur te maken en ten tweede komt de film dan realistischer over. Met name deze film moet de werkelijkheid tonen en wanneer ik voor kleur gekozen had dan was dat effect weg.
Ten derde heeft het ook te maken met het kleine budget waarmee we moesten werken. We besteden in totaal 37 dagen aan het draaien en daarbij kwam het voordeel van werken met een digitale camera. Hierdoor konden we later eventuele kleurcorrecties aanbrengen waar dat nodig was zodat er een heel helder beeld ontstaat.
De film behandelt een zwaar onderwerp maar toch speelt humor een belangrijke rol en valt er hier en daar zelfs vrolijke muziek te ontdekken. Waarom speelt humor in deze film zo’n belangrijke rol ?
Het is nooit mijn bedoeling geweest om zware kost af te leveren. Dat leek mij gevaarlijk omdat ik geen veranderingen teweeg wil brengen. Ik wil laten zien hoe het er aan toegaat binnen het Belgische rechtssysteem en daarvoor moest ik de juiste tonaliteit zien te zoeken. Die heb ik uiteindelijk gevonden in de humor. Er zijn twee redenen waarom ik daarvoor gekozen heb: ten eerste is het een sterke manier om de absurditeit van het systeem aan te halen en ten tweede geeft het een human touch aan de personages mee. Het wordt zo voor kijker makkelijker om zich met de personages te identificeren.
Hoe bent u met het casten van de acteurs te werk gegaan ? Het is niet gemakkelijk om de juiste acteur voor het personage van Justin te vinden.
Dat was inderdaad heel moeilijk. Als er al een specifieke schets van een personage klaar ligt dan valt al een groot deel van de kinderen af. Ik heb zo’n 70 jongens voorbij zien komen hoewel er wel talentjes tussen zaten hadden sommigen weer een te jonge of te puberale uitstraling. En ik zocht daar juist iets tussenin. Uiteindelijk kwamen we Kaloma Mbuyi in de tram tegen en hem uitgenodigd voor een casting. Toen hadden we onze Justin gevonden.
Voor Jan Declair was het een van de eerste keren dat hij zoveel Frans moest spreken in een film. Maar de talenmix was nodig om ervoor te zorgen dat een bepaalde bevolkingsgroep onbewust de overhand zou krijgen in de film. De setting speelt daar ook een belangrijke rol bij. Het verhaal verplaatst zich van Brussel via Vlaanderen naar de Ardennen en dat geeft het gevoel dat Justin eigenlijk nergens echt een thuis heeft.
Had u zelf persoonlijke redenen om dit verhaal te vertellen ?
Het is alweer zo’n drie jaar geleden dat ik naar de radio luisterde en hoorde dat een illegaal met het vliegtuig teruggestuurd werd terwijl zijn zoon nog ergens in België zat. Toen rees de vraag of dat eigenlijk wel kon, zo’n jongen dan aan z’n lot overlaten. Dit relaas pakte mij meteen persoonlijk en iets in mij wilde er voor zorgen dat zo’n verhaal niet vergeten wordt.
Nochtans heb ik er met alle macht voor gezorgd dat het geen politiek statement werd waardoor want ik wilde absoluut niet pretentieus overkomen.
Het is voor het eerst dat voetballer Emile M’Penza in een film speelt. Had hij talent en was het niet moeilijk om hem voor de camera te krijgen ?
M’Penza was noodzakelijk voor de film. Hij is namelijk het grote voorbeeld van Justin en ten tweede is hij onbewust het voorbeeld van integratie. Als hij namelijk opgenomen kan worden in de nationale voetbalploeg waarom zouden Justin en zijn vader dan niet in België opgenomen kunnen worden ? Het was zeer moeilijk om contact met hem op te nemen maar toen hij eindelijk bereikbaar was stemde hij vrijwel meteen toe, zonder ook maar enige vorm van acteerervaring. Alleen was er nog het probleem van de aanpassingen die gemaakt moesten worden ten opzichte van het draaischema. Het is voor een professionele voetballer niet zo makkelijk om even vrij te nemen aangezien ze aan een strak schema verbonden zijn. Maar toen hij eenmaal op de set was stonden zijn scènes er verbazingwekkend snel op. Het was zelfs zo dat Kaloma Emile op sleeptouw nam en hem aanwijzingen ging geven tijdens het voorbereiden van hun scènes. Dat was erg grappig om te zien.
