Om 11:39 stapte een jongen voor de vierde keer op station Rotterdam Centraal uit de trein. Hij was zichtbaar gehaast; zijn film begon om twaalf uur en hij wist dat het nog een flink stuk lopen was. Met grote passen begon hij zich richting bioscoop Cinerama te bewegen. Zijn haastige tred, samen met zijn groene truckerpet en versleten bomberjack, waren inmiddels synoniem aan hem geworden. Velen kenden ondertussen zijn verschijning, slechts enkelen zijn naam. Vandaag zou hij voor de verandering maar twee films gaan bewonderen, waarbij hij vurig hoopte dat deze hem ditmaal beter zouden bekoren dan de films van de dag daarvoor.
Alhoewel, één film had gisteren een diepe indruk op hem gemaakt In Fixer: The Taking of Ajmal Naqshbandi had hij gezien hoe de journalistiek in Afghanistan functioneert. Journalisten worden bijgestaan door lokale fixers die in feite alles voor een reportage regelen. Nadat één van deze fixers, samen met een Italiaanse journalist, door de Taliban werd gekidnapt, besloot Ian Olds dat zijn film alleen hier nog maar over kon gaan. De documentaire maakte pijnlijk duidelijk hoe pure onverschilligheid van de instanties er uiteindelijk voor zorgde dat Ajmal Naqshbandi met een bot mes werd onthoofd. Nadat de aftiteling over het doek had gerold, bleef hij beduusd zitten. Hoewel zijn volgende film over vijf minuten al zou beginnen besloot hij te blijven hangen voor de Q&A met de maker. Deze wist intelligent te vertellen over afwegingen die je als journalist moet maken en hij luisterde aandachtig. Dit was immers het beroep dat hij later ook hoopte te gaan beoefenen.
Vandaag was zijn prioriteit echter om op tijd in zaal 6 van Cinerama aan te komen voor de voorstelling van Tokyo Sonata van Kiyoshi Kurosawa. Hij haalde het net op tijd en tevreden plofte hij in één van de lege bioscoopstoelen. De film bleek een aandoenlijk komisch drama te zijn over een vader die zijn baan verliest en alles op alles stelt om dit voor zijn gezin verborgen te houden. De zinnen waarmee hij de film later in zijn dagverslag zou gaan beoordelen begonnen in zijn hoofd al vorm te krijgen. ‘Deze film laat op humoristische wijze zien hoe de harde Japanse samenleving haar tol eist’ en ‘het acteerspel wordt klein gehouden waardoor de impact als emoties wel worden geuit des te groter is’. Maar de film duurde twee uur en tegen het eind begon zijn aandacht toch te verzwakken. Moest hij dit in zijn beoordeling meenemen of had het er mee te maken dat hij de afgelopen dagen al zo’n vijftien films had gezien? Hij besloot te kiezen voor het laatste en gaf de film vier sterren.
De volgende film die hij ging zien was Il Divo van Paolo Sorrentino. Vorig jaar had hij van deze regisseur Le Conseguenze dell’amore gezien en hij hoopte dat deze film hem net zo zou kunnen ontroeren. De film draaide om het spectaculaire leven van de Italiaanse politicus Giulio Andreotti. Het was een verhaal dat blijkbaar niet verteld kon worden zonder dat alle feiten vermeld waren. Het duurde niet lang voordat alle organisaties, personen en verbanden hem begonnen te duizelen. De overheersende soundtrack en de iets te populaire camerabewegingen hielpen hier ook niet bij. Even twijfelde hij om weg te lopen. Maar hij bleef zitten en op een vreemde manier werd hij toch gegrepen door de film. Hij wist niet precies waarom, het verhaal was hem inmiddels boven de pet gegroeid, maar toch bleef hij geïntrigeerd kijken. Hij had geen idee hoe hij deze film in zijn dagverslag moest gaan bespreken. Hij hield niet van halfslachtige oordelen. Een film was het kijken waard of niet maar in welke categorie paste deze dan? Hij besloot zijn definitieve oordeel nog even uit te stellen.
Op weg terug naar het station dacht hij aan al de films die hij al gezien had. In zijn hoofd tekende zich het volgende lijstje af:
1. Morphia
2. Fixer: The Taking of Ajmal Naqshbandi
3. Tokyo Sonata
4. Achilles and the Tortoise
5. Awaydays
Even twijfelde hij nog of L’ouest de Pluton in dit lijstje thuishoorde maar hij besloot dat het zo goed was. Zijn gedachten keerden terug naar het dagverslag dat hij die avond moest gaan schrijven. De jongen wist wat hij wilde vertellen. Hij had alleen nog een goede vorm nodig om zijn verhaal in te gieten.
